Gloria Jean’s Coffee & Ma Gay Life

FullSizeRender.jpg

រាល់ថ្ងៃសៅរ៍អាទិត្រ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ ជាពេលដែលគួរឲ្យធុញទ្រាន់បំផុត។ គ្មានកន្លែងដែលអាចទៅបាននៅក្នុងក្រុង។ ទីដែលអាចសម្រាកបាន ជាមួយធម្មជាតិ និងអារម្មណ៍រ៉ូមេនទិកដើម្បីសរសេររឿងក៏គ្មាន។ បើចង់បានការកម្សាន្តជាមួយធម្មជាតិ មានតែទៅក្រៅទីក្រុង។ ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំជ្រើសរើសយកការអង្គុយសម្រាក លេងហ្វេសប៊ុក ឬអានសៀវភៅនៅ Gloria Jean’s Coffee បឹងកេងកងជាញឹកញាប់នៅថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍។ ក្លឹនកាហ្វេដ៏ឈ្ងុយឈ្ងប់ រសជាតិស្រាលៗនៃកាហ្វេមកពីប្រទេសកូស្ដារីកា និងតន្ត្រីកំដរអារម្មណ៍បែបអន្លង់អន្លោច ជាអ្វីដែលទាក់ទាញចិត្តខ្ញុំជាទីបំផុត។ ម្យ៉ាង ខ្ញុំមកទីនេះរហូតដល់អ្នកលក់កម្លោះសង្ហារម្នាក់នៅទីនេះស្គាល់ឈ្មោះ និយាយរាក់ទាក់ជាមួយខ្ញុំយ៉ាងស្និទ្ធិស្នាលទៅហើយ។

នៅទីនេះខ្ញុំចូលចិត្តអង្គុយនៅខាងក្រោយ ជាកន្លែងដែលខ្ញុំអាចអង្គុយផ្អែកលើកៅអីពូកយ៉ាងស្ងប់សុខក្នុងផ្លូវអារម្មណ៍ជាទីបំផុត ដោយមិនរងការរំខានពីសម្លេងអ្នកជិតខាង។ ទីនេះហើយ ដែលខ្ញុំមនោសញ្ចេតនាហូរចេញពីអារម្មណ៍មកដល់ចុងម្រាមដៃដើម្បីចុចលើកំព្យូទ័រ Mac របស់ខ្ញុំ ហើយក៏ចេញជាពាក្យពេចន៍ឃ្លោងឃ្លាបែបរាយមាយយ៉ាងនេះ។

អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្ត GloriaJean’s Coffee បំផុតគឺ អ្នកលក់សង្ហារ ហើយសេវាកម្មក៏ល្អ។ ខ្ញុំចូលចិត្តកែវបែបឃ្យូតៗ កំប៉ោងៗធំៗ មើលទៅសម្បើមសមនឹងម្រាមដៃស្រឡូនវែងរបស់ខ្ញុំពេលចាប់កាន់ម្ដងៗ ហាក់ពេញដៃល្អណាស់។ នេះប្រហែលមកពីខ្ញុំចូលចិត្តកាន់អ្វីឲ្យពេញៗដៃហើយមើលទៅ :p (និយាយលេងទេណា៎)។ ហាមគិតអីអាក្រក់ៗមកលើ ក្មេងតូចណា!⁣

អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តបន្ទាប់នោះគឺ អ្នកដែលមកទីនេះភាគច្រើន (ពិសេសបុរសៗក្មេងៗ) មិនសូវមាត់កអឺងកងនោះទេ។ នេះទាំងស្អាត ទាំងមាយាទល្អ បានទាំងព្រមតែម្ដង។ អ្នកនិពន្ធតូច បានតែលួចមើលគេប៉ុណ្ណោះឯង ក្រាស់គេច្រើនអ្នកហើយ តែមិនឃើញបានផលអីសោះ។ នេះប្រឹងមើលគេរាប់ឆ្នាំហើយ ឡើងចង់លៀនភ្នែកហើយ អ្នកនិពន្ធតូច នៅតែឯការដដែល។ ឬប្រហែល អ្នកនិពន្ធតូចនេះ ត្រូវបណ្ដាសារទេពហ្គេយ៍ណាឲ្យ មនុស្សឯការម្នាក់នេះក្លាយជាមនុស្ស invisible (កំបាំងកាយ) ទេដឹង បានជាគ្មានអ្នកណាមើលឃើញយើងសោះ។ 😦 ខូចចិត្ត!

បានហើយ! អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តគឺប៉ុណ្ណឹងឯង! សាមញ្ញៗ ស្អាតៗ ស្ងប់ស្ងាត់ និងរ៉ូមេនទិក…ហើយសង្ឃឹមថា ថ្ងៃណាមួយ ទេពហ្គេយ៍ និងដោះបណ្ដាសារចេញពី អ្នកនិពន្ធតូច ម្នាក់នេះផងទៅចុះ។ សាធុ! សាធុ!

រៀបការនឹងប្រុសម្នាក់នេះបានទេ?

“យ៉ាប់ណាស់ កូនក្មេង!⁣ ដឹងអត់ មានអូនឯង ដូចមានមនុស្សស្រីច្រម៉ក់ម្នាក់នៅក្បែរអញ្ចឹង!⁣”⁣

wpid-blogger-image-1986340256មួយរយៈនេះឮគេនិយាយរឿងរៀបការ។ គ្រួសារខាងគេកំពុងរៀបចំសួរចិត្តគាត់រឿងរៀបការហើយលើកអ្នកនេះ នារីនោះមកឲ្យគេពិចារណា។ យប់មិុញយើងគេងជាមួយគ្នា គាត់បានបង្ហាញរូបនារីម្នាក់នោះមកឲ្យខ្ញុំមើល។ ខ្ញុំមិនគិតថាគេសក្ដិសមនឹងគាត់ទេ តែតាមស្ដាប់នារីនោះជាប្អូនមិត្តភក្ដិរបស់ប្អូនស្រីគាត់។ ហើយថែមទាំងធ្វើការនៅកន្លែងធ្វើការថ្មីដែលគាត់ទើបតែចូលនោះទៀតផង។ នារីនោះជាកូនអ្នកធូរធារដែរ។

“បងគិតយ៉ាងម៉េច?” សំនួរលេចចេញពីមាត់ខ្ញុំខណៈដែលថ្ពាល់ខ្ញុំកំពុងប្រថាប់លើផែនទ្រូងដ៏ពិតពើងរលើបរលោងរបស់គាត់

“គិតរឿងអីអូន?” គាត់តប

“រឿងរៀបការនោះ”

“អូនដឹងហើយតើថាចំលើយបងយ៉ាងម៉េចនោះ”

“ចំលើយបងយ៉ាងម៉េច?” ខ្ញុំចង់ឭពីមាត់គាត់ម្ដងទៀត ព្រោះខ្ញុំមិនច្បាស់ថាចំលើយដែលគាត់ផ្ដល់ឲ្យខ្ញំុពីមុននឹងពេលនេះវានឹងដូចគ្នាឬអត់នោះទេ

“អូនអត់ជឿចិត្តបងទេ?” គាត់ថើបថ្ងាសខ្ញុំបន្តិច

“វាជារឿងអនាគត! រឿង ៣០ឆ្នាំ ៤០ឆ្នាំទៅមុខទៀត…វាសំខាន់ណាស់” ខ្ញុំថើបទ្រូងគាត់វិញ។

“ដឹងតើ!” គាត់និយាយបែបធម្មតាៗហីៗ

“បើដឹងហើយ ប្រាប់ម្ដងទៀតម៉ោ!” ខ្ញុំតឿនគាត់

“យ៉ាប់ណាស់ កូនក្មេង!⁣ ដឹងអត់ មានអូនឯង ដូចមានមនុស្សស្រីច្រម៉ក់ម្នាក់នៅក្បែរអញ្ចឹង!⁣”⁣ ឮគាត់ថាបែបនេះ ខ្ញុំសម្លក់គាត់បែបខឹង

“ស្រលាញ់! ស្រលាញ់ណាស់!⁣ ស្រលាញ់ប៉ុណ្ណេះ យកទេ?” គាត់លាដៃយ៉ាងធំ បង្ហាញពីទំហំទឹកចិត្តក្ដីស្រលាញ់គាត់។

មកដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំសម្លឹងមុខគាត់យ៉ាងយូរ។ ខ្ញុំចង់មើលមុខគាត់ឲ្យបានច្រើន។ ខ្ញុំចង់ឲ្យគាត់សម្លឹងមើលខ្ញុំវិញ។ ខ្ញុំចឹងដឹងចម្លើយពីកែវភ្នែកពណ៌ទឹកតែរបស់គាត់។ បើអាច ខ្ញុំសុំឃើញពីពន្លឺថ្លាពីកែវភ្នែកដ៏ធំៗគួរឲ្យស្រលាញ់របស់គាត់។ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅអោបគាត់យ៉ាងណែន។

“យើងនៅជាមួយគ្នាឲ្យបានយូរណា!” ខ្ញុំនិយាយតិចៗ

“បាទ!”⁣ គាត់ថើបសក់ក្បាលខ្ញុំតិចៗ “៥០ឆ្នាំគ្រាន់ទេ?”

ក្បាលនៅផ្អឹបនឹងទ្រូងគាត់ ខ្ញុំងក់ក្បាលតិចៗជាការយល់ព្រម។ រួចមក…

“កូនក្មេង! កូនក្មេង! អីគេ គេងលក់បាត់ហើយ?”

រាត្រីកាន់តែត្រជាក់ គាត់ដាក់ខ្ញុំឲ្យដេកក្បែរគាត់ហើយគាត់ពន្លត់ភ្លើងគេងដែរ។ ក្រៅពីស្បៃរាត្រីដណ្ដប់លើសព្វសារពាង្គកាយនៃយើងទាំងពីរ មានតែស្បែកនឹងស្បែកតែប៉ុណ្ណោះដែលនៅកកិតទៅវិញទៅមក បង្កើតជារងើកភ្លើងតណ្ហាកំដរភពផែនដីដ៏ធំទូលាយមួយនេះ។

ជីវិតគូ (វគ្គ១)

ពេលជួបគ្នាដំបូង 

aaeaaqaaaaaaaacjaaaajgu2nmywzjc1lwriotctndy1nc05ogyyltnlyzy0nteznzhimwមានពាក្យមួយឃ្លានិយាយថា “ឲ្យតែដល់គូ ទោះទីណា ឬពេលណាក៏យើងត្រូវតែជួបគូរបស់យើងដែរ”។ តើពិតទេ? ខ្ញុំបានជួបមនុស្សម្នាក់ នៅកន្លែងដែលមិនគួរជួប។ តាំងពីថ្ងៃនោះមក គេក៏ក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលនៅក្បែរខ្ញុំរហូត។ អ្នកណាថាកន្លែងមិនសំខាន់នោះ? មានមិត្តរបស់ខ្ញុំខ្លះបានសួរថា តើខ្ញុំនឹងគេជួបគ្នានៅកន្លែងណា។ ហ្នឹងហើយដែលជាចម្លើយមួយដ៏ពិបាក។ ជួបនៅកន្លែងមិនល្អ បើប្រាប់គេទៅ គឺបង្ហាញថាយើងជាមនុស្សមិនល្អ ហើយគេនោះក៏ជាមនុស្សមិនល្អ។ អ្នកណាដែលមិនដឹងនោះថា ស្ប៉ាបុរសជាកន្លែងហ្គេយ៍ទៅរកដៃគូនោះ។ អ្នកណាទៅដឹង ថាដៃគូអំពិលអំពែកក្លាយជាដៃគូអំពូលម៉ែត្របែបនេះនោះ។ ណ្ហើយ ចម្លើយដដែលៗគឺ ខ្ញុំបានជួបគេនៅក្នុងហាងកាហ្វេដ៏រូមេនទិកមួយ ហើយខ្ញុំនឹងគេកំពុងអង្គុយក្រេបកាហ្វេបណ្ដើរ ធ្វើការបណ្ដើរ ដោយគេអង្គុយទល់មុខយើង…ខ្សែភ្នែកគួចត្របាញ់ចូលគ្នា…គឺថាដូចក្នុងរឿងប្រលោមលោក ឬរឿងភាពយន្តស្នេហាអ៊ីចឹង។ ល្អណាស់ ភរបានល្អ!

ជីវិតគឺវាបែបនេះ បែកសង្សារចាស់ទើបតែបានបីបួនខែ។ រយៈពេលបីបួនខែដ៏សែនលំបាក ឬបីបួនខែដែលដេកស្ដាយក្រោយ រួចមកក៏ជួបបុរសម្នាក់នេះ។ អ្នកណាទៅដឹងថា មនុស្សគ្មានបានការ ដែលត្រូវគេបោះបង់ចោលម្នាក់នេះ បែរជាមកជួបបុរសសង្ហារតារាភាពយន្តមិនដូរម្នាក់នោះមករើសខ្ញុំពីធុងសម្រាម ឬពីគំនរសំណោកជីវិតមកថែថួនយ៉ាងល្អបែបនេះនោះ។ ខ្ញុំគិតថា ខ្លួនឯងសំណាងណាស់។ យប់នោះឯង ដែលខ្ញុំហាក់ស្មុគស្មាញពីការសិក្សា ហើយការងារក៏មិនសមបំណង ខ្ញុំមានតែបណ្ដោយខ្លួនឲ្យរសាត់អណ្ដែតមកកាន់ ខ្មែរស្ប៉ា ដែលជាឋានសួគ៌សម្រាប់បុរសសង្ហារៗ ឬជាឋាននរកសម្រាប់តាតាអ៊ុំៗចាស់ៗ ដែលគាត់មករកលេបត្របាក់ក្មេងៗកម្លោះៗនៅទីនេះ។ ជាយុវជនម្នាក់ ដែលមានអាយុ ២៣ឆ្នាំ កម្ពស់មិនទាបអាចរាប់ចូលជាប្រុសស្អាតម្នាក់បាន តែខ្ញុំជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ដែលមិនចេះតែងខ្លួនឡូយឆាយ ទាន់សម័យ ខ្ញុំចូលស្ប៉ាទាំងសម្លៀកបំពាក់ធ្វើការ អាវសាច់ក្រណាត់ស ខោខ្មៅ ស្បែកជើងប៊ូ ខ្ញុំជិះម៉ូតូចូលចតមុខស្ប៉ាយ៉ាងលាក់លៀម។ ម្ដុំនោះមិនសូវមានមនុស្សទេ តែមនុស្សមានខ្លួន ទើបចេះតែខ្លាចរអារ។ ខ្ញុំស្ត្រេសពេក ទើបអត់បានទៅផ្លាស់ខោអាវនៅផ្ទះនោះទេ។ បំណងគឺចង់មកគយគន ផ្លែអសង្ខ័យក្នុងឧទ្យានខ្មែរស្ប៉ាតែប៉ុណ្ណោះ។ មិនមែនប្រុសដែលទៅទីនោះសុទ្ធតែចង់រកដៃគូនោះទេ តែក៏មានម្ដងម្កាលដែរ ដែលឪកាសហុចឲ្យ ហើយតម្រូវឲ្យខ្លូនប្រាណនេះបណ្ដោយម្ដងមួយគ្រា។

នៅទីនោះមានច្រើនជាន់ ជណ្ដើរសោតក៏តូចហើយចោត តែក៏មានមនុស្សឡើងចុះៗអ៊ូរអែរាល់សៅរ៍អាទិត្រដែរ។ ថ្ងៃធម្មតាទីនេះមានសភាពមិនជាអ៊ូរអរ ក្រលៀតនេះមានប្រុសម្នាក់ ក្រលៀតនោះមានប្រុសម្នាក់ទៀតអង្គុយស្ងៀមៗ ចាំមើលទេវតាឡើងចុះ ទៅមកក្នុងឧទ្យាន។ អ្វីដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ គឺទីនេះហើយ ដែលប្រុសៗហ៊ានដោះអាវ បញ្ចេញទ្រូង សាច់ដុំពោះកង់ៗ ឲ្យយើងមើលទទេរៗ។ កន្សែងពោះគោមួយផ្ទាំង គេព័ទ្ធចង្កេះឡើងខ្ញង់ៗ ឃើញសាច់គូថឡើងណែនៗ គួរឲ្យចង់ទស្សនា។ ហ្នឹង បានតែទស្សនាហ្នឹងឯង ដែលជាលំហាត់សាច់ដុំភ្នែក នឹងជាការសម្រាកផ្លូវអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនៅស្ប៉ា។ ឯអារឿងអីផ្សេង ហ្នឹងតាមចិត្តចង់ឬក៏អត់ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះខ្ញុំមិនមែនមិនស្អាតដល់ថ្នាក់ ត្រូវទៅស្មូមគេងោចៗនោះទេ។ គេមកឯង អត់ទេណា អត់បានហៅទេ គេមកឯង…(បទចម្រៀងទេ បាទ)។

ខ្មែរស្ប៉ាជាកន្លែងមួយដែលទើបតែមានឈ្មោះថ្មីៗនេះតែប៉ុណ្ណោះ ដែលពីមុនៗមកមានស្ប៉ាមួយចំនួនបានដុះឡើងរួចហើយនៅភ្នំពេញ។ មុននឹងមានខ្មែរស្ប៉ា ប៉ុន្មានកន្លែងដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់មាន អាម៉ាម រូមេនទិក ហ្គាឡាក់ស៊ី Love ស្ប៉ា និងហត្ថានៅសៀមរាប។ យ៉ាងណាក៏ដោយ បើប្រៀបធៀបកន្លែងពិសេសសម្រាប់ហ្គេយ៍នៅខ្មែរ គឺមិនច្រើនដូចនៅថៃ ហ្វីលីពីន ជប៉ុន អីនោះទេ។ អ៊ីចឹងហើយបានមានមួយៗនៅភ្នំពេញ ហ្គេយ៍ខ្មែរនាំគ្នាពពាក់ពពូនទៅស្ប៉ា ដែលក្នុងនោះដោយទាំងខ្ញុំម្នាក់ដែរ។ ឥឡូវនៅភ្នំពេញ ស្ប៉ាហាក់ដូចជាលែងសូវមានសកម្មភាព កន្លែងថ្មីក៏មិនបើក កន្លែងដែលបើកហើយក៏បិទទៅវិញខ្លះ កន្លែងខ្លះក៏ចាស់កខ្វក់ពេក សឹងតែរអើមនឹងចូល។

និយាយចូលដល់សង្សារអនាគតរបស់ខ្ញុំវិញម្ដង។ នៅល្ងាចនោះ ខ្ញុំធ្វើដូចរាល់ដង គឺដើរចុះដើរឡើង ឲ្យគេមើលរាង។ថាខ្ញុំអាក្រក់ក៏បាន តែខ្ញុំចូលចិត្តឲ្យគេដើរតាម។ បែបនេះមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងនៅស្អាត នៅមានគេតាមច្រើន ដូច្នេះបើមិននៅស្ងៀមមួយកន្លែងឲ្យអ្នកទាំងពួងត្របាញ់ភ្នែកមករកទេ ក៏ខ្ញុំដើរចុះដើរឡើងឲ្យគេឯងដែលចង់បានខ្ញុំដើរតាមពីក្រោយត្រុកៗដែរ ចុងក្រោយក៏អត់អោយគេប៉ះពាល់ដដែល។ ចរិកបែបនេះមិនល្អ ជាចរិកទាក់ទាញកណ្ដាប់ដៃ និងបាតជើង តែធ្វើម៉េច បើចូលចិត្តធ្វើមាន់ទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនមែនទៅស្ប៉ាញឹកញាប់អីទេ គ្រាន់តែអាយូរៗម្ដងហ្នឹង គឺវាច្រើនដង។ អាចពេលខ្លះមួយអាទិត្រទៅម្ដងបើការងារឈឺក្បាលពេក ឬមួយខែម្ដង ជួនណាពីរបីខែទៅម្ដងក៏មាន។ អោយតែទៅគឺបានជួបម្ចាស់ស្ប៉ាហើយ គឺពូម្នាក់ដែលមានមាឌធំ ឧស្សាហ៍ជជែកញ៉ែងញ៉ងខ្ញុំដែរ តែខ្ញុំមិនបណ្ដោយ ព្រោះ he’s not my type។ ហើយគាត់ក៏មានចំណែកតូចមួយ ដែលធ្វើឲ្យសង្សារបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំនេះ ស្រលាញ់ខ្ញុំដែរ។ អូខេ! បន្ទាប់ពីដើរលេងចុះឡើងហើយ ខ្ញុំក៏ទៅអង្គុយលេងអ៊ីនធើនេតនៅបន្ទប់ហាត់ប្រាណខាងលើបំផុត។ ហេតុតែមានគេតាមខ្ញុំបីបួននាក់ដែរ ទើបខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថាគេតាម តែមិនបានចាប់អារម្មណ៍មើលមុខគេទាំងនោះទេ។ គ្រាន់តែអង្គុយចុះប៉ុក មានម្នាក់មកអង្គុយនៅតុកំព្យូទ័រជាប់ខ្ញុំដើរ ខណ្ឌចែកតែច្រកដើរមួយជំហានក្មេងប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំងាកទៅគេ ក៏ឃើញគេកំពុងមើលខ្ញុំ។

—យី បងប្រុសនេះអីក៏ស្អាតម៉្លេះ! (ខ្ញុំគិត)

បុរសម្នាក់វ័យប្រមាណ ២៧ ឬ ២៨ឆ្នាំ សម្បុរស ខ្ពស់ ស្លៀកកន្សែងពោះគោពណ៌ស ស្បែកជើងផ្ទាត់សដូចអ្នកមកស្ប៉ាឯទៀតដែរ។ ឃើញគាត់ញញឹមមក ខ្ញុំក៏ញញឹមបែបសមគួរទៅវិញ ហើយក៏ងាកមកលេងអ៊ីនធើនេតធម្មតាវិញ។ មើលយូរពេក ខ្លាចគេដឹងថា យើងចាប់អារម្មណ៍លើគេមួយរំពេចមុននេះ។

—   យី បងហ្នឹងអត់ទាន់ងាកទៅណាទៀត! មើលអីមើលម៉្លេះ? (គិតក្នុងចិត្ត)

—   មកម្នាក់ឯងទេ? 🙂

— បាទ មកម្នាក់ឯង! (ញញឹមដាក់គាត់បន្តិចរួចក៏ងាកមកលេងអ៊ីនធើនេតបន្តទៀត ខ្ញុំគឺជាក្មេងសុភាពគួរឲ្យស្រលាញ់នោះអី 😀 )

— មកជាមួយអ្នកណាហ្នឹង? (បញ្ចេញទឹកមុខ និងស្នាមញញឹមគួរឲ្យស្រលាញ់មករកខ្ញុំទៀតហើយ)

— បាទ ខ្ញុំមកម្នាក់ឯង។ ចុះបង?

— ខ្ញុំមកជាមួយមិត្តភក្ដិ។ មកយូរហើយមែនទេ?

លើកនេះខ្ញុំមើលមុខគាត់បានកាន់តែយូរ។គាត់សង្ហារខ្លាំងណាស់ មុខរលោង សុភាព និយាយសម្ដីទន់ភ្លន់បែបសុភាពបុរស (ឲ្យតែសុភាពបុរសភាគច្រើនគឺហ្គេយ៍នោះអី ហាហាហា ដូចគេថាមិនខុសមែន)។

— ខ្ញុំមកយូរហើយ ចុះបង?

— ខ្ញុំទើបតែមកទេ ពេលណាទៅវិញ?

— បន្តិចទៀតខ្ញុំទៅវិញហើយ បង

— ទៅនិយាយលេងជាមួយខ្ញុំនៅយ៉ខាងក្រៅទេ? 😊😅

—បាទ បង!

នៅទីនេះមានយ៉ខាងក្រៅ ដែលបិទបាំងដោយរនាំងដែកជុំវិញ តែមានបង្អួចសងខាងដែលអាចឲ្យយើងមើលចុះទៅខាងក្រោមបាន។ ខ្ញុំទៅអង្គុយនៅលើកៅអីនៅម្ខាង ហើយគាត់នៅអង្គុយទល់មុខខ្ញុំ។ គាត់លាដៃទាំងពីរ ហើយហៅខ្ញុំឲ្យទៅអង្គុយលើកៅអីចន្លោះភ្លៅគាត់។

— មកអង្គុយជាមួយខ្ញុំមក!

មិនបានតបតអីទេ តែរាងកាយនេះក៏ផ្លាស់ប្ដូរទីតាំងបានយ៉ាងងាយ។ មិនមែនរូបចម្លាក់ឯណា មិនអ៊ីចឹង? នៅពេលនោះយើងបាននិយាយគ្នាច្រើនណាស់។ គាត់អោបខ្ញុំដូចយើងទាំងពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នាតាំងពីអង្កាល់អ៊ីចឹង។ នៅខាងក្រៅឯណោះ មេឃចាប់ផ្ដើមងងឹត ជញ្ជាំងពីសរបស់វត្តទួលទំពូងចាប់ផ្ដើមទៅជាពណ៌ខ្មៅព្រាលដោយអន្ធិកាមកគ្របដណ្ដប់។ ដៃគាត់អង្អែលស្មាខ្ញុំ ជួនណាក៏អោបខ្ញុំឡើងណែនជាប់នឹងដើមទ្រូងដ៏ហាប់ណែនរបស់គាត់។ ចាប់ផ្ដើមដំបូងគ្មានអីក្រៅពី អាយុ ឈ្មោះ ណែនាំពីទីតាំងដែលខ្លួនស្នាក់នៅ ការងារ ឬនិយាយរឿងស្នេហាដែលកើតឡើងពីអតីត។ គាត់និងខ្ញុំគឺដូចគ្នា។ យើងជាមនុស្សសុភាព។ មើលទៅគាត់ដូចជាចូលចិត្តខ្ញុំណាស់ ព្រោះគាត់ប្រាប់ថា គាត់ចូលចិត្តមនុស្សស្រគត់ស្រគុំ ចេះគិតច្រើន និងមានចរិតរឹងមាំ មិនទន់ជ្រាយ ឬមិនមែនជាប្រុសចរិតម្ញិកម្ញក់ដូចស្រី។ យើងនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកមួយសន្ទុះធំដែរ ទើបគាត់និយាយបបួលខ្ញុំ។

— ទៅក្រោមជាមួយខ្ញុំអត់?

ហ្នឹង! ហ្នឹងជាពេលសំខាន់ណាស់! នេះហើយជាពាក្យសម្ដីដែលបង្ហាញថា គាត់ចង់បបួលខ្ញុំទៅ…. ទៅកន្លែងដែលមានបន្ទប់តូចៗជាប់គ្នា មានពូកប៉ុង និងភ្លើងអំពូលពន្លឺពណ៌ពងមាន់ស្រទន់។ និយាយឲ្យចំទៅ គឺនៅរោងជាង។ កន្លែងគេស្វាន និងបង្កើតសមិទ្ធិផលថ្មីៗ។ 😝

នៅស្ប៉ាគឺបែបនេះឯង! អ្នកខ្លះអៀន ៗណាស់ អេះអុញច្រើន។ ហើយខ្លះក៏ក្លាហាន និយាយត្រង់ៗ បបួលគ្នាបែបនេះតែម្ដង។ សម្រាប់បងម្នាក់នេះ គាត់និយាយយ៉ាងសុភាព ហើយឃើញមុខបែបក្រហមទៀតផង។ គាត់អៀន តែហ៊ានដែរ។ សម្រាប់ខ្ញុំ បើមកទីនេះហើយ គឺគ្មានអ្វីដែលត្រូវលាក់បាំងទៀតនោះទេ។ ទម្លាប់ម្យ៉ាងរបស់អ្នកមកទីនេះ គឺគ្មានអ្នកណាបង្ខិតបង្ខំអ្នកណានោះទេ។ វាជាការសម្រេចចិត្ត។ បើមិនព្រម គឺគ្មានបញ្ហា អាចរកអ្នកផ្សេងទៀតបាន។ ស្ដាប់ទៅដូចជាអាក្រក់ និងសាហាវណាស់។ អ្នកមកទីនេះក៏មានមនុស្សដែលមិនត្រូវការបែបនេះដែរ។ ជួនអី គេអាចមកគ្រាន់តែស្ទីមសោណាមែន គ្រាន់តែគេមកទីនេះវាមានសេរីភាព ជាកន្លែងដែលគេមិនចាំបាច់រៀបឬករៀបពារជាមនុស្សដែលសង្គមចង់ឃើញតាមរូបភាពដែលសង្គមគូរប្រៀងទុក ដែលមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរបាននោះទេ។

— បាទ!

គ្រាន់តែខ្ញុំនិយាយព្រមនឹងគាត់ហើយ គាត់ក៏ក្រោកឡើងដើរទៅមុនខ្ញុំ។ ព្រះអើយ! បងហ្នឹងខ្ពស់មែនទែន! ប្រហែល ១.៨០ម៉ែត្រទេដឹង។ ខ្ញុំឡើងត្រឹមស្លឹកត្រចៀកគាត់។ គាត់ និងខ្ញុំដើរចុះពីបន្ទប់ហាត់ប្រាណ មកជាន់ផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់។ នៅជាប់បន្ទប់ផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ មានច្រកតូចមួយចូលទៅកាន់បន្ទប់មួយទៀត។ ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ជះចំហាយមកធ្វើឲ្យអារម្មណ៍ហត់នឿយពីកន្លែងធ្វើការរាងធូរស្រាលមួយកម្រិតតូច។ ក្នុងបន្ទប់ដែលរាងងឹត ដែលក្នុងបន្ទប់ធំនោះ មានបន្ទប់តូចៗប្រហែលបួនដប់បន្ទប់ទៀតរៀបជាជួរ។ ទំហំទទឹងប្រហែលមួយម៉ែត្រកន្លះ បណ្ដោយវែងគួរសមក្នុងបន្ទប់នីមួយៗ។ បងម្នាក់ហ្នឹងគាត់បើកទ្វារឈើប្រណីតនៅខាងចុងគេ ហើយចូលទៅ។ ខ្ញុំក៏ចូលទៅតាមគាត់។

0នៅក្នុងបន្ទប់តូចនោះ មានកង្ការមួយ ក្រដាសជូតមាត់មួយប្រអប់ ពូកអេប៉ុងមួយតូចល្មមសម្រាប់មនុស្សម្នាក់គេង។ តាមខ្ញុំគិតគឺគេធ្វើពូកតូចអ៊ីចឹងមកពីរបៀបគេងលើពូកតូចនេះ ខុសពីរបៀបគេងរបស់ពូកផ្សេងៗទៀត។ ពូកដែលគេលក់នៅតាមទីផ្សារគឺមានតាមទំហំ និងចំនួនមនុស្សម្នាក់ ពីរនាក់ ឬបីនាក់។ តែពូកនៅក្នុងបន្ទប់នេះគឺសម្រាប់មនុស្សពីរនាក់ ឬអាចថាដល់បីនាក់គេងពីលើគ្នា។ អត់មានចេះតែថាទេ នេះគឺជាបទពិសោធន៍ពិតៗ ហាហាហាហា 😅។ ចូលទៅដល់ហើយបងប្រុសម្នាក់នោះ គាត់បន្ថយពន្លឺអំពូលពងមាន់ឲ្យពន្លឺរាងស្រទន់បន្តិច។ រួចគាត់អង្គុយនៅលើពូក ហើយទាញដៃខ្ញុំឲ្យអង្គុយក្បែរគាត់ដែរ។ ខ្ញុំនឹងគាត់សម្លឹងមុខគ្នា។ មកដល់ក្នុងបន្ទប់ទៅហើយ គេលែងប្រើសម្ដីហើយ គឺគេប្រើគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃរាងកាយដើម្បីចរចាគ្នា។ សម្លេងផ្លាប់ៗៗៗ ដ៏ញាប់រន្ថើនឮចេញពីបន្ទាប់ជាប់នោះ។ ធ្វើឲ្យអារម្មណ៍យើងទាំងពីរត្រសែតអណ្ដែតទៅកាន់រូបភាពដែលកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងបន្ទប់នោះ។ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំបែរខ្លួនមករកបងប្រុសសង្ហាររបស់ខ្ញុំវិញ។ ដៃស្ដាំខ្ញុំចាប់ក្បាលរបស់គាត់ថ្នមៗមកផ្អឹបនឹងបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំយកបបូរមាត់ដ៏ក្រហមព្រឿងៗរបស់ខ្ញុំទៅផ្អឹបនឹងបបូរមាត់គាត់ រួចព្រលែងទៅវិញយ៉ាងលឿន។ មើលមុខគាត់បន្តិច រួចខ្ញុំយកបបូរមាត់នេះទៅញុលថើបនឹងបបូរមាត់ក្រហមស្រាលរបស់គាត់យ៉ាងញាប់បីបួនដងទៀត។ តិចនិចនេះបង្ហាញថា យើងខ្នាញ់នឹងគាត់ណាស់។ បន្ទាប់ពីលំហាត់កម្ដៅសាច់ដុំចប់ហើយ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបឺតមាត់គាត់យកតែមែនទែន។ អណ្ដាតគាត់នឹងអណ្ដាតខ្ញុំចាប់ផ្ដើមរាវចុះឡើងរកស្អីមិនដឹង។ អារម្មណ៍ពេលនេះប្រាប់មិនត្រូវ។ វាជាវេលាមួយដែលខួរក្បាលឈប់ធ្វើការមួយរយៈ គ្រប់យ៉ាងនៅជុំវិញខ្លួនហាក់រលាយមួយចំហាយផ្សែងទៅជាទឹកខ្មៅដែលលាបលនគ្រប់យ៉ាងឲ្យទៅជាសូន្យ។ ដៃស្ដាំចូកសក់ក្បាលគាត់ មាត់នៅតែថើប ដៃឆ្វេងរាវដោះកន្សែងកំប៉ិតលិតដែលរុំអវយវភេទរបស់គាត់ចេញ ហើយគ្រវាត់ទៅម្ខាងជញ្ជាំង។ ខ្ញុំបង្ខិតដើមទ្រូងខ្ញុំឲ្យដិតជាប់នឹងដើមទ្រូងគាត់ រួចត្រដុសទៅមកយ៉ាងវក់វី។ ដៃឆ្វេងខ្ញុំចាប់ក្លែបគូថដ៏តឹងណែនរបស់គាត់មកច្របាច់លេងដូចកូនបាល់ក្នុងដៃ។ ពេលនេះគាត់ហាក់នៅស្ងៀម បណ្ដោយឲ្យក្មេងទើបតែផ្ដាច់ដោះពីម្សិលម្ង៉ៃរុករានរាងកាយគាត់តាមចិត្ត។ ដៃដែលបានច្របាច់ក្លែបគូថគាត់អស់ចិត្តហើយនោះ ក៏បន្តអូនមកដល់ភ្លៅរបស់គាត់ រួចក៏បង្អូសចុះទៅចាប់ក្បាលពស់វែកដែលកំពុងបើកពពារចឹកក្បាលពោះខ្ញុំជាញយដងនោះ មកច្របាច់ថ្នមៗ។ ខ្សែរសង្វាក់ផលិតកម្មពីអណ្ដាត ដើមទ្រូង និងប្អូនប្រុសតូចបន្តប្រតមត្រសងក្នុងពេលតែមួយ។ ដោយឃើញខ្ញុំហាក់បានដៃពេក បងសង្ហារចាប់ត្រកងខ្លួនខ្ញុំឲ្យដេកទៅលើពូកម្ដង។ គាត់ចាប់ថើបខ្ញុំគ្រប់សព្វកន្លែង។ ពីដំបូងបបូរមាត់ រួចកញ្ចឹកក គុម្ពត្រចៀក ហើយក៏បង្អូសចុះមកដល់ដើមទ្រូង។ គាត់បឺតជញ្ជក់គល់ដោះរបស់ខ្ញុំពីម្ខាងទៅម្ខាងយ៉ាងញក់ញី។ អស់ពីមឹមដោះទាំងគូរ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំស្រៀវខ្លួន រមួលសឹងពេញពូកទៅហើយនោះ គាត់ចាប់ផ្ដើមមកថើបក្បាលក្ដរបស់ខ្ញុំដែលកំពុងខឹងឡើងក្រហមងាំង។ កំពុងដែលវាឡើងខឹងខ្ទើតៗហើយ គាត់យកអណ្ដាតដែលជាអាវុធប្រល័យលោកនេះ មកលិទ្ធ លិទ្ធ លិទ្ធ លិទ្ធហើយលិទ្ធទៀត រួចក៏លេបត្របាក់អាច្រមក់នេះទាំងមូលហាក់ខ្លាចអាច្រមក់របស់ខ្ញុំរលាយក្លាយជាទឹកបាត់អ៊ីចឹង។ ព្រះអើយ ឯងខ្ញុំនេះ ខំព្យាយាមសង្កត់ចិត្ត កុំឲ្យថ្ងូរ ខ្លាចឭសម្លេងដល់ខាងក្រៅបន្ទប់ខ្មាសគេ។ កំពុងតែស្រួលផង គាត់ចាប់ត្រឡប់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំឲ្យផ្កាប់ចុះ រួចបន្តមកលិឍគូថរបស់ខ្ញុំ។ គាត់ថើបហើយថើបទៀត។ ខ្ញុំរាវរកលោកជួយ និងកញ្ចប់ទឹករំអិលមកហែក ហើយយកមកលាបពេញលើរន្ធគូថរបស់ខ្លួនឯង។ ឯគាត់យកស្រោមមកពាក់លើក្ដរបស់គាត់។ ខ្ញុំចាប់ដៃរបស់គាត់ចេញ រួចប្រញាប់អោនទៅត្របាក់លេបក្ដរបស់គាត់ ហើយបៀមយកៗមុននឹងអាប្អូនរបស់គាត់ពាក់អាវភ្លៀងបាត់។ ប្រហែលគាត់ស្រៀវពេកមិនដឹង គាត់ចាប់ស្មាខ្ញុំឡើងឲ្យមកជញ្ចក់មាត់គាត់ម្ដងទៀត។ រួចហើយគាត់យកស្រោមនៅនឹងដៃមុននេះ មកពាក់ក្ដហើយ ចាប់ចង្កេះរបស់ខ្ញុំឲ្យខិតទៅជិតចង្កេះរបស់គាត់។ គាត់យកម្រាមដៃរបស់គាត់មកត្រដុសរន្ធគូថរបស់ខ្ញុំថ្នមៗ ហើយថើបខ្ញុំម្ដងទៀត។ កំពុងតែថើបគ្នាយ៉ាងវក់វី ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាមានដំបងដ៏ធំបុកចូលល្អាងច្រកចង្អៀតរបស់ខ្ញុំមួយទំហឹង។ ដំបងរបស់គាត់ពិតជាធំពិតមែន។ ដំបូងគាត់វាយលុកយឺតៗ រួចហើយក៏លឿនទៅៗ។ គាត់បញ្ចេញសម្លេងថ្ងូរតិចៗ ឯខ្ញុំវិញមានអារម្មណ៍ឈឺ ដោយសារដំបងរបស់គាត់ធំពេក តែក៏ស្រួលក្នុងពេលតែមួយដែរ។ គាត់ប្ដូរឲ្យខ្ញុំគេងផ្ការ រួចក៏ប្ដូរឲ្យខ្ញុំគេងចំហៀង ទុកឲ្យគាត់កាត់ចំណិតត្រសក់ធ្វើម្ហូបតែឯង។ ខ្ញុំស្រួលទប់អារម្មណ៍មិនបាន ក៏ថ្ងូររហឹះៗទៅតាមចង្វាក់តណ្ហារបស់គាត់ដែរ។ បន្តិចក្រោយមកគាត់ ប្រាប់ថាគាត់ជិតចេញហើយ រួចគាត់ក៏ឲ្យខ្ញុំក្រោកឈរឡើង។ គាត់បន្តវាយលុយពីសមរភូមិក្រោយយ៉ាងចាស់ដៃ។ ខ្ញុំសាប់ខ្លួនឯងបណ្ដើរ គាត់សម្រុកទៅមកឥតស្រាកស្រាន្ត។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់ថាខ្ញុំជិតចេញ គាត់ក៏និយាយថា ចាំចេញជាមួយគ្នា។ បេសកកម្មនេះ មិនងាយទេ។ ប្រយុទ្ធឈ្នះព្រមគ្នាបាន លុះត្រាតែដៃគូទាំងសងខាងយល់ចិត្តសាស្ត្រសង្គ្រាមណាស់។ វិនាទីចុងក្រោយនេះ ដៃឆ្វេងខ្ញុំទប់នឹងជញ្ជាំង ដៃម្ខាងទៀតសាប់ខ្លួនឯងយ៉ាងញាប់រន្ថើន។ ស្រួលពីមុខហើយ មកស្រួលនឹងក្ដរបស់បងប្រុសសង្ហារបុកពីក្រោយទៀត ដៃគាត់ក្រសោបចាប់ដៃខ្ញុំយ៉ាងណែន ឯងទ្រូងរបស់គាត់អង្រួនខ្នងខ្ញុំ ស្របពេលដែលចង្កេះគាត់អង្រួនញាប់ស្អេក។

— ចេញហើយ! ចេញហើយ! អ្ហា៎! អ្ហា៎! អ្ហា៎! (គាត់ស្រែកតិចៗដាក់ត្រចៀកខ្ញុំ)

អត់មាត់មែន តែ មករ របស់ខ្ញុំក៏ក្អែរទឹកមាត់ពិសចេញមក បាញ់ប្រឡាក់ពេញជញ្ជាំងដូចគ្នា។ ខ្លួនយើងទាំងពីរបែកញើសសស្រាក់។ គាត់ទ្រេតខ្លួនមកអោបខ្ញុំ ដោយបញ្ចេញអាការៈអស់កម្លាំងជាខ្លាំង។រួចយើងទាំងពីរក៏ទម្រេតខ្លួនគេងទៅលើពូកទាំងពីរនាក់។ គាត់អោបខ្ញុំហើយថើបស្មាបន្តិច។ សភាពស្ងប់ស្ងាត់បានគ្របដណ្ដប់បន្ទប់នេះមួយសន្ទុះ។ ក្នុងពេលដែលគាត់កំពុងហាក់សម្ងំគេងមួយភាំងនេះ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ប្លែក។ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ដឹងថា គាត់មានកម្ដៅ ឬកម្លាំងជម្រុញអ្វីម្យ៉ាងដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គាត់ម្នាក់នេះខុសពីមនុស្សដទៃទៀតដែលខ្ញុំធ្លាប់ជួប ខុសពីបុរសផ្សេងទៀតដែលខ្ញុំធ្លាប់គេងជាមួយ។ ខ្ញុំងើបយកកន្សែងពោះគោដែលខ្ទាតដល់គៀនជញ្ជាំងមករុំដងខ្លួន ហើយគាត់ក៏ក្រោកឡើងដូចនា។ គាត់ទាញដៃខ្ញុំចុះ រួចថើបខ្ញុំម្ដងទៀត។ អូយ! ធ្វើមើលតែក្នុងរឿងអ៊ីចឹង។ តួទម្រាំបានទៅណាទៅណី នៅអូសក្រឡាឡើងយូរ។

— ខ្ញុំសុំលេខទូរស័ព្ទបានទេ?

— បានតើ! លេខខ្ញុំគឺ 077 4** ***។ (ដោយសារពេលនោះ យើងទាំងពីរមិនបានយកទូរស័ព្ទមកតាមខ្លួនទេ ទើបគាត់ព្យាយាមទន្ទេញឡើងញាប់មាត់ជាច្រើនដង)

— ខ្ញុំទៅសិនហើយណា។

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ ខ្ញុំក៏បើកទ្វារ ហើយដើរចេញទៅងូតទឹក រួចត្រឡប់មកផ្លាស់ខោអាវយ៉ាងរហ័ស។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េចបានជាខ្ញុំធ្វើបែបនេះ។ ហាក់មានអារម្មណ៍មួយប្រាប់ខ្ញុំឲ្យគេចពីគាត់។ ឬមកពីខ្ញុំអៀន ដែលបានជួបបុរសល្អដែលផ្ដល់ក្ដីសុខដល់កំពូលដល់ខ្ញុំមុននេះ? ពេលខ្ញុំរៀបចេញទៅ ឃើញគាត់ចេញមកតាមក្រោយ ទំនងដូចជាតាមខ្ញុំមិនដឹង។ ដោយឃើញខ្ញុំបើកទ្វារចេញទៅហួសហើយ គាត់ក៏ឈប់តាមនៅនឹងតុគិតលុយខាងមុខតែម្ដង។

តាមផ្លូវមកផ្ទះវិញ ខ្ញុំហាក់រសាប់រសល់មិនអស់ចិត្ត។ ហេតុអីបានជាម្នាក់នេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតដល់គេបែបនេះ? កែវភ្នែកដ៏មុតថ្លា សម្លេងស្រទន់ រាងរៅដ៏សង្ហារ និងកាយវិការដ៏ស្វាហាប់។ តែខ្ញុំគិតថា អ្នកដែលទៅស្ប៉ាគឺបែបនេះ។ One night stand! ជួបគ្នាតែម្ដង រួចក៏ចប់ អ្នកខ្លះសូម្បីតែឈ្មោះក៏មិនចាំផង។ ម្នាក់នេះក៏ដូចជាអ្នកផ្សេងដែរ។ ណ្ហើយ! ថ្វីត្បិតតែមនុស្សល្អ និងអ្នកដែលចង់បានស្នេហ៍ស្មោះមានមែន តែសម្រាប់ខ្ញុំគឺមិនទាន់ជាប់ ហើយក៏ប្រហែលមិនមែនពេលនេះដែរ។ ស្នេហាធ្វើឲ្យមនុស្សឈឺចាប់ តែមនុស្សជាច្រើននៅតែល្ងង់រត់ទៅរកស្នេហាដដែល។ មកដល់ពេលនេះខ្ញុំនៅមិនទាន់ប្រាប់ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំទៀតមែនទេ? បាទ! ខ្ញុំឈ្មោះ យ៉ារុន។ ហើយយ៉ារុនម្នាក់នេះហើយ ដែលត្រូវមេរៀនជីវិតបង្រៀនឲ្យគេក្លាយជាមនុស្សរឹងមាំ រឹងមាំរហូតដល់មនុស្សដែលខ្លួនឯងស្រលាញ់មិនអាចរស់នៅជាមួយខ្លួនបាន និងជាមនុស្សឯការដែលគ្មានអ្នកណាអាចយល់ពីជម្រៅទឹកចិត្តដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ខ្ញុំបានឡើយ។ ពេលខ្លះសូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនយល់ពីខ្លួនឯងដែរ។ ខ្ញុំមិនបានជ្រើសរើសធ្វើជាហ្គេយ៍ទេ តែហ្គេយ៍គឺជាធម្មជាតិរបស់ខ្ញុំ។ ទោះចង់ឬមិនចង់ ខ្ញុំត្រូវតែទទួលស្គាល់ការពិតមួយនេះ។ ខ្ញុំបន្តជិះម៉ូតូម្នាក់ឯងទៅមុខទម្លុះភាពងងឹតទៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ទាំងដែលបេះដូងរបស់ខ្ញុំមិនទាន់មានផ្ទះដែលអាចជ្រកកោនបាននៅឡើយ…

បើអ្នកអានមានចំណាប់អារម្មណ៍ចង់អានភាគបន្ត សូមផ្ដល់ពីចំណាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកក្នុងប្រអប់មតិខាងក្រោម។ អរគុណដែលបានចូលអានណា… 🙂

ស្នេហាខ្ញុំមិនដូចរឿងនិទាន

tumblr_nbouevZuqZ1rgi3e0o3_1280

ស្នេហាខ្ញុំមិនដូចរឿងនិទាន!​ រឿងនិទានដែលមនុស្សម្នាក់ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ទៀតយ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រ​ ហើយចុងបញ្ចប់បែកគ្នាដោយសារគ្រួសារ ឬដោយសារគេចវេសពីសង្គមដ៏ពោរពេញដោយភាពរើសអើងមួយនេះ។​ ស្រលាញ់គ្នាដើម្បី​​​បែក នេះឬស្នេហាខ្ញុំ?

ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សល្អ ទីបំផុត​​​មនុស្ស​​​ដែល​​​ខ្ញុំស្រលាញ់​​​ក៏មិន​​​មែន​​​ជា​​​មនុស្ស​​​ល្អដែរ។ យើង​​​គិត​​​ថា​​​និស្ស​​័យ​​​ពិតជាមាន។ មកពីនិស្ស័យ ឬមកពីស្នេហាភ្លើងចំបើង ឬមកពីភ្លើងតណ្ហាដែល​​​បណ្ដាលឲ្យ​​​យើង​​​បន្ត​​​ស្នេហា​​​ដ៏​​​គ្រោតគ្រាត​​​មួយនេះ​​​បាន​​​យូរ​​​ដល់​​​ម្លឹង? រយៈពេល​​​ជិត​​​ ៣ឆ្នាំ​​​មកហើយដែល​​​យើង​​​ស្រលាញ់ (?) គ្នា ឈ្លោះគ្នា បែកពីគ្នា​​​ ហើយក៏ជួបគ្នាវិញ។ បែបមិនខុសពីប្ដីប្រពន្ធជាច្រើននៅលើលោកនេះទេ តែងតែមាន​​​គ្រួសារដែល​​​ប្ដី​​​ទៅរកក្រៅ ទុក​​​ប្រពន្ធឲ្យនៅម្នាក់ឯង ឬប្ដីទៅធ្វើការងារនៅខេត្ត ទុកឲ្យប្រពន្ធនៅផ្ទះម្នាក់ឯង។ មិន​​​ថា​​​គេទៅរកក្រៅ ឬមិនថា​​​គេទៅធ្វើការនៅខេត្តនោះទេ ការនឹករលឹកនៅតែជារបួស​​​មិន​​​ជាសះមួយដែល​​​តែង​​​តែ​​​បង្កការឈឺចាប់​​​នៅពេល​​​យើង​​​ប៉ះវា។ ឬវា​​​ប្រៀបបីដូចជា​​​រងើកភ្លើង​​​ដែល​​​មិន​​​ចេះ​​​រលត់ ប៉ះពេលណា​​​រលាកពេលនោះ។ ស្នេហាក៏ដូចគ្នា។ មិនមែន​​​បានន័យថា​​​ស្រលាញ់គ្នាយើងនឹង​​​មាន​​​ក្ដីសុខ ហើយអាច​​​រស់​​​នៅជាមួយគ្នាគ្រប់ពេលវេលានោះទេ។ ការ​​​ស្រលាញ់​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​មាន​​​ការ​​​នឹក ការ​​​នឹក​​​ នឹក​​​រហូត​​​មិន​​​បាន​​​ជួប​​​ក៏​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​មាន​​​ការ​​​ឈឺចាប់។ រីឯការ​​​ឈឺចាប់​​​ច្រើន​​​លើសលប់​​​ពេក ដោយពេលវេលាចេះតែទៅមុខ បេះដូងចេះតែឈឺ មនុស្ស​​​ដែល​​​ចង់​​​ជួប​​​តែមិនអាចជួប។ រឿង​​​បែបនេះ​​​ក៏​​​ចេះតែបន្តទៅមុខ​​​រហូត​​​ដល់​​​ថ្ងៃមួយដែល​​​ម្ចាស់​​​បេះដូង​​​ស្រែកថា ឈប់ទៅ ខ្ញុំហត់ណាស់ ខ្ញុំទៅមុខលែងរួចហើយ។ ខ្ញុំចប់ឈប់។

ខ្ញុំ​​​មាន​​​ពាក្យ​​​មួយឃ្លាដែល​​​ខ្ញុំ​​​តែង​​​តែ​​​ទន្ទេញ​​​ប្រាប់​​​ខ្លួនឯង រំលឹកខ្លួនឯងថា “លើលោកនេះគ្មាន​​​អ្នកណាល្អឥតខ្ចោះនោះទេ លើលោកនេះគ្មានមនុស្សស្មោះទេ បើ​​​ទោះជាបែកពីគេម្នាក់នោះ ក៏​​​មិន​​​ប្រាកដថា​​​ម្នាក់​​​ថ្មីទៀត​​​នឹង​​​ល្អជាង​​​ម្នាក់នេះដែរ”។ ដោយសារពាក្យនេះ ខ្ញុំនៅតែបន្តទទួលការឈឺចាប់។ ដោយសារពាក្យនេះ ខ្ញុំបណ្ដោយឲ្យខ្លួនឯង​​​ឃើញ​​​នូវ​​​អ្វីដែលខ្លួនឯងមិនចង់ឃើញ​​​រហូតដល់រយៈជិតបីឆ្នាំមកហើយ។ សួរខ្លួនឯងថា តើ​​​ហ្គេយ៍ពិត​​​ជា​​​មិន​​​អាច​​​រស់​​​នៅជាមួយគ្នាបានមែនទេ? បើ​​​ដូច​​​ភាពយន្ត ឬប្រលោមលោក​​​ដែល​​​តំរូវឲ្យតួហ្គេយ៍ត្រូវស្លាប់ តែស្លាប់ទាំងអ្នកទាំងពីរស្រលាញ់គ្នានោះ ខ្ញំុសុខចិត្តស្លាប់។ ចំលើយនេះល្ងង់ណាស់។ តែកាន់តែល្ងង់ថែមទៀត គឺទៅរស់នៅក្នុងជីវភាពមួយទៀតដែល​​​មនុស្សគ្រប់គ្នា​​​លើលោក​​​ដើរតាមរហូតមក រស់នៅ រៀបការ មាន​​​កូន។ រឿងទាំងនេះខ្ញុំអាចធ្វើបាន តែខ្ញុំប្រាកដជាមិន​​​សប្បាយចិត្តនោះទេ។ បោក​​​ប្រាស់​​​មនុស្ស​​​ស្រីម្នាក់​​​ថា​​​យើង​​​ស្រលាញ់គេ សប្បាយចិត្តណាស់មែនទេ?

សំណេរដ៏វែង ពេញដោយបញ្ហាច្រើនជំពូក​​​មិន​​​ប្រាកដថា​​​មួយណាជាមួយណា គ្រាន់តែជា​​​អារម្មណ៍ដ៏ច្របូកច្របល់របស់ខ្ញុំពេលនេះប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំចង់ឲ្យស្នេហាខ្ញូំដូចក្នុងភាពយន្ត។ មនុស្សពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នា រស់នៅជាមួយគ្នាក្បែរមាត់សមុទ្ទ ឬនៅលើដីចំការមួយ។ ព្រឹកទៅធ្វើការ ញំុាបាយជាមួយមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់។ ល្ងាចមកពីធ្វើការវិញ ខ្ញូំឬគេធ្វើអាហាររួមគ្នា។ បោកខោអាវជាមួយគ្នា ហាលខោអាវជាមួយគ្នា។ មុនគេង​​​យើងអានសៀវភៅ​​​ ហើយក៏គេងជាមួយគ្នា រួមរ័ក្សដូចប្ដីប្រពន្ធ គេងអោបគ្នាដោយភាពកក់ក្ដៅ។ ឆុងកាហ្វេ អានសៀវភៅ មើលរឿងខ្មោច ឬរឿងស្នេហាជាមួយគ្នានៅចុងសប្ដាហ៍។ ដើរកម្សាន្តពីរអាទិត្រ ឬមួួយខែម្ដង។ ពេលឈឺមានអ្នកមើលថែ ពេល​​​ឡើងដំណែងមុខងារថ្មី យើងមនុស្សដែលអាចសប្បាយជាមួយគ្នា។ ពេល​​​កើតទុក្ខមានអ្នកនៅក្បែរជួយគ្នាទៅវិញទៅមក។ ពីរមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ យើង​​​ចាស់ជាមួយគ្នា។ មាន​​​ចាំបានទេ ដែល​​​យើង​​​សន្យាថា​​​យើង​​​នឹង​​​ធ្វើកិច្ចការសង្គមរួមគ្នា? បង​​​ចង់​​​បង្រៀន​​​ក្មេងៗជំនាន់ក្រោយ​​​ពីជំនាញរបស់របស់។ ខ្ញុំចង់​​​បង្រៀនភាសាអង់គ្លេសឲ្យក្មេងៗក្នុងភូមិ។ យើង​​​ចង់​​​បង្កើត​​​ហាងកាហ្វេតូចមួយ ដែល​​​មាន​​​ដេគ័រ​​​ដូច​​​អាហារដ្ឋានបារាំង មាន​​​ពោរពេញដោយសៀវភៅសំរាប់អាន។ យើង​​​ចង់​​​ដាំដើមឈើ​​​ឲ្យ​​​ច្រើន​​​នៅជំុវិញ​​​ដីរបស់យើង។ បង​​​ចង់​​​មាន​​​ចំការ​​​មួយ​​​នៅ​​​ក្រោយ​​​ផ្ទះ។ យើង​​​ចង់​​​ទៅ​​​បង្រៀន​​​ក្មេងៗ​​​នៅ​​​មណ្ឌល និង​​​ឧបត្ថម្ភដល់ពួកគេរហូតដល់ពួកគេធំ រៀនចប់។ ក្ដីស្រម៉ៃ ក្ដីស្រម៉ៃដ៏ច្រើន តែ​​ក្ដីស្រម៉ៃទាំងនេះកំពុងលិចលង់បាត់ទៅដោយសារ​​​ទង្វើររបស់យើង​​​សព្វថ្ងៃ។ ចង់​​​ប្រាប់បងថា ហេតុអ្វីគ្រាន់តែក្ដីស្រម៉ៃ​​​ដ៏គួរឲ្យស្រលាញ់​​​របស់​​​យើង​​​ បែរ​​​ជា​​​ហាក់​​​យូរ​​​ វែង​​​ឆ្ងាយ និង​​​មិន​​​អាច​​​ទៅដល់បែបនេះ?

បង​​​ជា​​​មនុស្ស​​​រូមេនទិក សង្ហារ ខ្ពស់ គួរឲ្យស្រលាញ់ តែ​​​ទីបំផុត​​​របស់ទាំងនេះ​​​មិន​​​អាច​​​ជួួយឲ្យ​​​មនុស្ស​​​ម្នាក់​​​ទៀត​​​សប្បាយចិត្ត​​​បាននោះទេ។ វាកាន់​​​តែ​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​មនុស្ស​​​ម្នាក់ទៀត​​​ពិបាកចិត្ត។ គេ​​​មិន​​​អាច​​​បែងចែក​​​បាន​​​ថា តើ​​​ស្នេហា​​​ដែល​​​គេកំពុង​​​មាន​​​សព្វ​​​ថ្ងៃ​​​ជា​​​ស្នេហា​​​ពិត ឬគ្រាន់តែជាឧបករណ៍កំដរ​​​បងនៅពេល​​​បង​​​ត្រូវការ​​​?

តើស្នេហា​​​ដែល​​​មនុស្ស​​​ម្នាក់​​​ៗ​​​ស្រម៉ៃ​​​នោះ អាច​​​ក្លាយជាការ​​​ពិត​​​ដែរឬទេ? បើ​​​ស្នេហា​​​លើលោក​​​នេះ​​​ពិ​​​តជា​​​ល្អ​​​ស្រស់​​​ស្អា​​​តដូចក្នុងប្រលោមលោក ឬភាពយន្តមែននោះ តើ​​​អាច​​​ប្រាប់​​​ខ្ញុំផងបានទេ? ប្រាប់ផង​​​ថា​​​អ្នក​​​កំពុង​​​តែ​​​មាន​​​ស្នេហា​​​ប្រភេទនេះ។ ខ្ញុំចង់មានកំលាំងចិត្ត ខ្ញំុចង់ដើរទៅមុខទៀត។ ខ្ញុំចង់​​​នៅតែបន្តជឿថា​​​ស្នេហា​​​ពិត​​​លើ​​​លោក​​​ពិត​​​ជា​​​មាន​​​មែន។ ព្រោះពេលនេះ…ពេលនេះខ្ញំុពិត​​​ជ​​​ាហត់ណាស់…ពេល​​​នេះខ្ញុំ​​​ត្រូវការ​​​កំលាំងចិត្ត ត្រូវ​​​ការ​​​មិត្ត​​​ម្នាក់​​​ដែល​​​អាច​​​ស្ដាប់​​​រឿង​​​ខ្ញូំ​​​ហើយ​​​ប្រាប់​​​ខ្ញុំថា តស៊ូឡើង ហើយខ្ញំុនឹងគេនឹង​​​អាច​​​នៅជាមួយគ្នា​​​បាន​​​រហូត។

“សន្យាណា ថា​​​យើង​​​នឹង​​​នៅជាមួយគ្នារហូត…” 😦

“សន្យាណា…” 😥

បាន​ការ​ពារ: សុបិននិងការពិត

មាតិកា​នេះ​ត្រូវ​បាន​ការពារ​ដោយ​ពាក្យ​សម្ងាត់។ ដើម្បី​មើល​វា សូម​បញ្ចូល​ពាក្យ​សម្ងាត់​នៅ​ខាង​ក្រោម៖

ជីវិតប្រុសលក់ខ្លួន ឬ មេអំបៅពណ៌ឥន្ធនូ (ភាគ២)

ឬទ្ធិ​ក្រោក​ឡើង​ហើយ​ចាក់​ស្រា​វីស្គីមួយកែវទៀត។ មើល​ទៅ​បារាំង​ម្នាក់នោះ គេនៅតែគេងលក់​នៅឡើយ។ មកពីយប់ម៉ិញឬទ្ធិ​និង​គេ​ផឹក​ស្រា​ច្រើនពេក។ យើងទាំងពីរនាក់​បាន​ទៅ តៀម​ស្រាអាយសាន បន្ទាប់ពីរគេបិទបារ។ នៅខាង​ក្រៅទំនង​ដូចជាមាន​ព្យុះមួយទៀត​នឹង​មក​ដល់មិនខាន។ មិន​ខ្វល់​ថា​ព្យុះ​នឹង​មក​ដល់​ ឬទ្ធិនៅ​តែ​បន្ត​អង្គុយ​ផឹក​ស្រា​នៅ​ខាង​ក្រៅដដែល។ រយៈពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំមកហើយ ដែល​ឬទ្ធិធ្វើការនៅដាយអឺមេន ក៏សប្បាយ ប៉ុន្តែ​អ្វីដែលគួរឲ្យ​សោក​ស្ដាយគឺមិត្ត​របស់​ឬទ្ធិ​ជា​ច្រើន​បាន​ឃ្លាត​ចាក​ឆ្ងាយចេញពីឬទ្ធិទៅ។ ឬទ្ធិ​ចាប់​ផ្ដើម​នឹក​ឃើញ​ពួកម៉ាក​ដែល​បាត់​បង់​ទាំងប៉ុន្មាននោះ។ មិនដឹង​ហេតុអី​ក៏ស្រាប់តែនឹកឃើញ​រឿង​ចាស់​ៗបែបនេះ ឬទ្ធិ​ចាក់​ស្រា​វីស្គីមួយកែវទៀត ហើយ​សម្លឹង​មើល​បារាំង​កំពុងដេក​ស្រាត​ស្រមុកឃុលនៅលើពូកសំលី។ យប់ម៉ិញបារាំងនោះ​ប្រាប់ថា គេ​មិន​យល់​ពី​ខ្លួនឯងដែរ។ គេចង់​ដឹង​ថា​រួម​ស៊ិច​ជាមួយ​ហ្គេយ៍​ និង​រួម​ស៊ិច​ជាមួយ​ខ្ទើយ​តើ​មាន​រស​ជាតិ​ខុសគ្នាយ៉ាងម៉េច។ គេ​ចង់​បញ្ឈប់​ជីវិត​លើគ្រែជាមួយ​បុរស​ផ្សេងគ្នាពីមួយយប់​ទៅ​មួយយប់​ទៀតបែបនេះ ហើយ​ស្វែង​រក​មិត្ត​ប្រុស​ត្រឹម​ត្រូវ​ម្នាក់​។ គេ​ប្រាប់​ឬទ្ធិថា គេ​ចង់​រស់​នៅសាង​អនាគត​ជាមួយ​ហ្គេយ៍ តែ​មិន​មែន​ខ្ទើយទេ។ គេមិន​ចូលចិត្ត​បុរស​កែភេទ កែ​រូបរាង​ ធ្វើ​ឬកម៉្ញិកម៉្ញក់។

tumblr_n97tpmJoG71rgi3e0o2_1280កាន់​ស្រា​នៅ​នឹង​ដៃ អង្គុយ​នៅលើ​បេលខនី(យ៉)ខាង​ក្រៅ​ ដោយ​គ្មាន​សម្លៀក​បំពាក់​បិទបាំង​រាង​កាយ ឬទ្ធិ​ចាប់​ផ្ដើម​នឹក​ឃើញ​រឿង​កាលពីមុនទៀត។ ឬទ្ធិ​នៅតែ​មាន​មោទនភាព​នឹង​រាង​កាយ​របស់​ឬទ្ធិ​។ មិន​មាន​មនុស្ស​ច្រើន​ទេ​ដែល​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​រាង​កាយ​ខ្លួនឯង នៅពេល​ដែលគេ​ស្រាតននលគោក។ តែ​មនុស្ស​ខ្លះ ដូចជា​ឬទ្ធិជាដើម មើល​ទៅ​មាន​ភាពទាក់ទាញ បង្កើន​ចំណង់ស៊ិច​ពេល​ស្រាតអស់​បែបនេះ។ មនុស្ស​ច្រើន​ណាស់​ដែល​ស្អាត​សង្ហារ​ដោយ​សារ​សម្លៀក​បំពាក់​គ្រឿង​តុប​តែង​លំអរ​ខាង​ក្រៅ តែ​បែរជា​មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​គូរ​ស្នេហ៍​របស់​ខ្លួន​ត្រេក​ត្រអាល​ពេល​ស្រាត​អស់ទៅវិញ។ ជាពិសេស​ពេល​ដែលគេ​ស្រាតអស់​មិន​មាន​សល់​សូម្បីតែ​ក្រណាត់​តូច​មួយ​បិទ​បាំង​កេរ្តិ៍ភេទ វាធ្វើ​ឲ្យ​ដៃគូគិតថាអាក្រក់​មើលទៅវិញ។ នេះជា​ចំនុចពិសេស​របស់​បុរស​លក់​ខ្លួន​ភាគ​ច្រើន គឺគេ​ស្អាត​សង្ហារ​ពេល​ស្លៀកពាក់​តុប​តែង​តួខាងក្រៅ ហើយ​ស៊ិច​ស៊ី​ពេល​រាង​កាយរបស់គេ​នៅ​សល់​តែ​ក្រណាត់​មួយ​ដុំ​បិទ​បាំង​​ប្អូន​លិង្គរបស់គេ និង​ធ្វើឲ្យ​ភ្ញៀវ​របស់គេ​មិន​ចេះ​ឆ្អែត​ឆ្អន់​និង​ទ្រាំមិន​បាន​ពេល​គេ​ដក​ក្រណាត់​មួយ​ផ្ទាំង​តូចនោះ​ចេញ។ កើតមកជាចំណី​សួគ៌ មនុស្ស​ស្រីក៏​ចង់​បាន មនុស្ស​ប្រុស​ក៏​ចង់​សាក ទាក់​ទាញទាំងហ្គេយ៍ និង​បាន​ទាំងខ្ទើយ។ តែសម្រាប់ឬទ្ធិ ឬទ្ធិ​មាន​សិទ្ធិជ្រើស​រើស​អ្នក​ដែល​ឬទ្ធិ​ចង់​រួម​គ្រែជាមួយ។ ឬទ្ធិ​ចូលចិត្ត​មនុស្ស​ប្រុស​និង​ហ្គេយ៍​សង្ហារៗ តែ​បដិសេធ​អតិថិជន​ស្រីនិង​ខ្ទើយ។

អាច​ថា​មក​ពីឬទ្ធិ​ស្អាត ទើប​ឬទ្ធិ​មិន​ខ្វល់​ថា​បដិសេធ​ភ្ញៀវ​ខ្លះ ក៏​មិន​ខ្លាច​ថា​នឹង​អត់​មាន​ភ្ញៀវ​ផ្សេងទៀត។ តែឬទ្ធិ​មិន​ស្អប់ខ្ពើម​អ្នកណានោះឡើយ គ្រាន់តែម្ហូប​ឬទ្ធិនេះ រើស​អ្នក​ទទួល​ទាន​ប៉ុណ្ណោះ។ ឬទ្ធិ​មាន​មិត្ត​ភក្ដិ​ច្រើនណាស់ មាន​ទាំង​បារាំង​មួយ​ចំនួនទៀតផង ដែល​ឬទ្ធិ​ចាត់​ទុកពួកគេជាមិត្តភក្ដិ មិនមែនជាអតិថិជន។ មក​ដល់​ត្រឹមនេះ​ឬទ្ធិ​នឹក​ដល់​ម៉ៃឃ៍។ ឬទ្ធិ​បាន​ស្គាល់​ម៉ៃឃ៍​ច្បាស់​ក្រោយ​ពេល​រ័ត្ន​ចេញទៅ​ធ្វើ​ទាហានប៉ុណ្ណោះ ទោះ​ឬទ្ធិ​បាន​ឃើញគេ​មក​លេង​តាំងពី​ដាយអឺមេន​ទើប​តែ​ចាប់​បើក​ក៏ដោយ។ អាចថា​មក​ពីគ្មាន​រ័ត្ន​ទេដឹង ទើប​ឬទ្ធិ​បាន​ស្គាល់ជាមួយម៉ៃឃ៍​កាន់​តែ​ច្បាស់។ មិន​ដឹង​ថា​ហេតុអីនោះទេ ប៉ុន្តែ​រ័ត្ន​និង​ម៉ៃឃ៍​ហាក់​ដូចជា​យក​មិត្ត​ភាពមក​ខណ្ឌចែក​រវាង​អ្នកទាំងពីរ។ អាច​ថា​មក​ពី​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធតែ​គ្មាន​ចំណង់​ស៊ិច​ជាមួយ​នឹង​គ្នា​ក៏ថា​បាន។ កាល​រ័ត្ននៅ​ធ្វើការនៅដាយអឺមេននៅឡើយ ឬទ្ធិមិន​សូវ​បាននៅជជែកលេង​ដើម្បី​ឲ្យស្គាល់គ្នាជាមួយម៉ៃឃ៍ច្រើនទេ។ ពេលនោះ​ឬទ្ធិ​យល់​ថា​ប្រហែល​ម៉ៃឃ៍​និង​រ័ត្ន​កំពុងទាក់ទងគ្នា ទើបឬទ្ធិមិន​ចង់​ឲ្យ​មាន​រឿង​បងប្រុសស៊ីរបស់ប្អូនកើតឡើង។ តែឬទ្ធិមិនគួរគិតបែបនេះសោះ ព្រោះក៏ដឹងថារ័ត្ន​មិន​លេង​ជាមួយប្រុស។ អាចមកពី​រ័ត្ន​ជា​ប្រុសពេញលក្ខណៈ​ដេក​តែជាមួយភ្ញៀវស្រីៗទេដឹងបានជាម៉ៃឃ៍គេចូលចិត្ត។ តែណ្ហើយ ពេល​នេះ​ឬទ្ធិ​ដឹង​អស់​ហើយ​។ អ្នកទាំងពីរគ្រាន់ជាមិត្ត គ្មានអ្វីក្រៅពីនេះ។ ហើយតទៅនេះ ឬទ្ធិនិងម៉ៃឃ៍ក៏ជាមិត្ត​ដែរ។

“មិត្ត​ភាព​អាចនៅគង់វង្សជាងស្នេហា” សុភាសិតមួយឃ្លានេះ​និយាយមិនខុសមែន។ ឬទ្ធិ​និង​ម៉ៃឃ៍រាប់អានគ្នាបានយូរ យូរ​ជាង​ស្នេហា​អំពិល​អំពែក​ទាំង​ឡាយ​​ដែល​ឬទ្ធិធ្លាប់​ឆ្លងកាត់កន្លងមក។ និយាយដល់រឿងអំពិលអំពែកចង់តែប្ដូរចំណងជើងរឿងទៅជារឿង “ប្រុសអំពិលអំពែក” វិញទេ ប៉ុន្តែគិតថា​ជីវិត​ឬទ្ធិ​មិន​មែនមានតែភ្លើងពណ៌​នេអុងនេះឯណា។ ឬទ្ធិមិន​បាន​ធ្វើ​ជាមនុស្សធម្មតានៅពេលថ្ងៃទេ។ មេអំបៅឬទ្ធិ​មាន​ច្រើនពណ៌ ឬទ្ធិចូលចិត្តជីវិត​ស្រស់​ស្អាត​ ជីវិត​រីករាយ និង​នៅតែជាមេអំបៅដែលបញ្ចេញសម្រស់បានគ្រប់ពេលវេលាមិនថាពេលយប់ឬពេលថ្ងៃ។ ខុស​ពី​អំពិល​អំពែក​ដែល​ស្រស់​ស្អាត​តែ​ពេល​យប់​ប៉ុណ្ណោះ។ និយាយពីម៉ៃឃ៍វិញ គេមិន​ចេះតែមក​បារ​គ្រប់ពេលគ្រប់វេលានោះទេ។ ឬទ្ធិនិងគេ​បាន​និយាយគ្នា​កាន់តែច្រើនក្រោយពេល​រ័ត្ន​បាត់​មុខទៅធ្វើទាហាន។ ពេលនេះឬទ្ធិទើបតែដឹងថា មិត្ត​ដែលជាបារាំងគឺនៅសល់តែម៉ៃឃ៍ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ម៉ៃឃ៍ធ្លាប់​ប្រាប់ឬទ្ធិថា ដាយអឺមេនជាកន្លែង​សម្រាប់​និយាយជាលេងជាមួយ​ប្រុសៗ ផឹក​ស្រា និងជួប​មិត្ត​បារាំងៗគ្នាគេ។ ម៉ៃឃ៍មក​ដាយអឺមេន​មិន​មែន​បំណងមករកស៊ិច​ជាមួយ​ប្រុសៗ​សង្ហារ​ៗ​នៅ​ទីនេះ​ទេ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ រឿងស៊ិច​ជាមួយ​ប្រុសៗនៅដាយអឺមេន​ក៏កើតឡើង​ពីរបីដងដែរចំពោះរូបគេ។

ហោចណាស់​ពេល​ម៉ៃឃ៍មកលេង​ប៉ាតាយ៉ា​រៀង​រាល់​ខែ គេក៏ធ្វើខុសទំលាប់​ហើយ​ចេញទៅ​ក្រៅ​មួយយប់ពីរយប់​ដើម្បីផឹក​វីស្គី ទៅមើលកុន ឬ​លេង​ប៊ូលីង​​ជាមួយឬទ្ធិដែរ។ ប្រហែល​បារាំងម្នាក់​នេះ​ធ្វើ​ខុស​ទំលាប់​បែបនេះ​មួយរយៈហើយមើលទៅ។ មួយរយៈនេះ​នៅបារ​មិន​សូវមាន​មនុស្សមកទេ។ មួយខែមុនគេក៏មិនបាន​មក​ដាយអឺមេនដែរ ព្រោះគេត្រូវទៅ​អង់​​គ្លេស​មួយខែ។ ឬទ្ធិមិន​ចង់​បាន​បារាំងទៀតនោះទេ តែគេ​ចង់​បាន​អា ២០សង់ទីម៉ែត្រ​របស់​បារ៉ាង​ម្នាក់នោះទៅវិញទេ។ ស្ដាយណាស់​ដែល​បារាំងម្នាក់នោះ​មិន​ឲ្យ។ ไม่เป็นไร!

6616674e5dd23867c78d0ab441043916

ឬទ្ធិទូរសព្ទទៅរ័ត្ន តែគេទូរសព្ទមិនចូល អាចមកពីរ័ត្នបិទទូរសព្ទមើលទៅ។ ឬទ្ធិ​ទៅងូតទឹក​ រួច​ស្លៀកពាក់ ហើយ​សរសេរ​លើ​ក្រដាស​តូចមួយថា “សុំទោស ខ្ញុំ​ត្រូវទៅហើយ ខ្ញុំមិន​ចង់​ដាស់​លោក តែបើលោក​ចង់​ញុំា​ស្រា​ជាមួយខ្ញុំ​លើក​ចុងក្រោយមុន​ឡើង​យន្តហោះ ទូរសព្ទមកខ្ញុំបានណា”។ ហើយឬទ្ធិ​ដាក់​ក្រដាសនោះ​នៅក្បែរគ្រែ។ គេទូរសព្ទ​ប្រាប់​អ្នក​ទទួលភ្ញៀវ​ឲ្យ​ទូរសព្ទទៅ​ដាស់​បារាំង​ម្នាក់នោះ​ម៉ោង ៦ល្ងាច។ គេជួយបាន​តែប៉ុណ្ណឹងឯង។

មុននឹងទៅគេ​ចេញទៅមើលទេសភាព​​នៅ​យ៉ខាង​ក្រៅជាលើកចុងក្រោយ​។ ភ្លៀង​រាំងទៀតហើយ ដូច្នេះគេ​អាចមើល​ទេសភាពឆក​សមុទ្ទពីចំងាយ​បាន​យ៉ាងច្បាស់។ មិន​ថា​សមុទ្ទធំប៉ុណ្ណា ឆកសមុទ្ទកោង​ដូច​ធ្នូពេន​ពត់​ក្រសោបយក​​ទឹក​ពណ៌​ខៀវ​ស្រងាត់​ ថ្លាយង់​ឆ្លុះ​ឃើញ​ផ្កា​ថ្ម​ទាំងឡាយ​​នៅក្រោម​សមុទ្ទ។ ទូក​ជា​ច្រើន​ក៏​ត្រឡប់មកពីកោះវិញជាមួយនឹង​អ្នកទេសចរ​ អ្នកទេស​ចរ​ដែល​ហាក់​ដូចជា​លែង​ទៅ​លេង​បារទៀត។ សុទ្ធតែ​អ្នក​ទេសចរ​ដែល​រីករាយ​នឹង​អង្គុយ​នៅ​លើ​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​ក្រោម​ដំណក់​ទឹកភ្លៀង​ជាជាង​ទៅលេង​នៅ​បារ។

ភាគទី៣ សន្យា​ថា​នឹង​សរសេរ​ពីតួថ្មី “ថប” និង​ជីវិត​តារា​បង្ហាញម៉ូដ​ស្រាត​ក្នុងក្លឹប​មក​ឲ្យអានប៉ុន្តែមានសំណូមពរ => =>

(អ្នកនិពន្ធចំណាយពេល​សរសេរ​រឿងរហូតដល់យប់ជ្រៅ បើអ្នក​បាន​អាន​កំសាន្តអារម្មណ៍ហើយ​សូមជួយសរសេរ​មតិសរសើរក៏បាន រិះគន់ក៏បាន សរសេរ​អ៊ីម៉េលក្លែងក្លាយ ឬគណនី​ក្លែងក្លាយ jijijojo@gmail.com ហើយ​សរសេរមតិតែពីរបីបន្ទាត់មកក៏បានបើ​មិនចង់​ឲ្យអ្នកណា​ស្គាល់នោះ។ ដើម្បីឲ្យអ្នកសរសេររឿងនេះ​មាន​កម្លាំងចិត្តខ្លះ។ ខំសរសេរ​រឿងមកអត់បានលុយទេ សុំតែកម្លាំងចិត្តក៏​បាន ដើម្បី​មាន​កម្លាំងដៃសរសេរភាគបន្តណា។

ស្នេហាខ្ញុំនៅឯណា?

អ្នកនិពន្ធ “ដ៏គួរឲ្យស្រលាញ់”​ របស់យើង​បើក​ផ្លូវ​ បើក​ស្ពាន​ឲ្យហើយ។ ចង់​ដឹងថា​អ្នក​ qualified ឬអត់ចូលមកអានទាំងអស់គ្នាម៉ោ។ 😀

ក្មេងតូច

«…ស្នេហាពិតនៅឯណា?​ ឬមានតែក្នុងភាពយន្ត? រឿងពួកយើងកាលពីមុនត្រឹមជាក្តីស្រមៃ ញញឹមតែមួយភ្លែតក៏ដេកយំរាល់ថ្ងៃ តើស្នេហាភក្តីមានដែរទេ? ទោះជាយើងមិនក្បត់គេ ក៏គេគង់តែក្បត់យើង សាងស្នេហ៍ដូចស្រវាភ្លើង តើគួរប្រាថ្នាទៀតទេ? តាំងចិត្តស្មោះម្នាក់ឯងមិនឈ្នះចិត្តក្បត់គេ ស្នេហ៍ពិតគឺមានតែក្នុងភាពយន្ត…»

នេះជាចម្រៀងដែលខ្ញុំតែងតែច្រៀង ក៏ជាសំណួរដែលខ្ញុំតែងតែសួរខ្លួនឯង…

កាលពីប៉ុន្មានខែមុន​ មិត្តរបស់ខ្ញុំម្នាក់ បានណែនាំឲ្យខ្ញុំបង្កើត account facebook ក្លែងក្លាយមួយ ដើម្បីលេងជាមួយគេ…ដំបូងខ្ញុំចម្លែកចិត្តខ្លះៗដែរ​ ព្រោះថា​ ទំនាក់ទំនងរវាងមិត្តខ្ញុំ និង ប្រុសៗអស់ទាំងនោះដូចជាឆាប់រហ័សពេក។ ឆាតលេងជាមួយគ្នា​ មួយថ្ងៃពីរ ហើយក៏ណាត់ជួបគ្នា​ គេងជាមួយគ្នា រួចក៏លែងស្គាល់គ្នា។ មិនលាក់បាំងមិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នាទេ ខ្ញុំគ្មានសង្សារយូរហើយ មិនបាច់សួរទេថាហេតុអី ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ដឹងច្បាស់ដែរ តែម្យ៉ាងដែលដឹងគឺ ខ្ញុំមិនស្អាតដូចគេ (ធ្វើម៉េចខ្ញុំមិនស្អាតដូចគេ មានត្រឹមចិត្តស្នេហ៍ដែលស្មោះភក្តី…)។

ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តថាបង្កើត fake account ហើយលេងឆាតជាមួយគេ។ មានមនុស្សជាច្រើនឆាតមកដូចៗគ្នា៖

«hi»

«how a u?»

«can i see ur pic?»

ខ្ញុំមិនដឹងធ្វើម៉េចទេ ក៏ចេះតែផ្ញើរូបឲ្យគេមើល…ពេលឃើញហើយ គ្មានអ្នកណាតបមកវិញសោះ (ដឹងហើយថាខ្ញុំអត់ស្អាត)។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានស្គាល់ប្រុសម្នាក់។ យើងឆាតលេងជាមួយគ្នា​បានប៉ុន្មានថ្ងៃ គេក៏ណាត់ជួបខ្ញុំ។ យើងទៅជួបគ្នានៅផ្សារ​ អែនអន (AEon)។ ទោះជាខ្ញុំធ្លាប់មានសង្សារពីមុនមកក៏ដោយ តែនៅចំពោះមុខ មនុស្សដែលនឹងក្លាយជាសង្សារគ្នា​ ខ្ញុំធ្វើខ្លួនមិនត្រូវសោះ…មិនអៀនទេ តែក៏មិនយល់ខ្លួនឯងដែរ ប្រហែលមកពីខានមានសង្សារយូរពេកមើលទៅ។ និយាយគ្នាមួយសន្ទុះគេសួរខ្ញុំថា ចូលចិត្តអានរឿងស្នេហាឬអត់?​ ខ្ញុំតបវិញថាចូលចិត្ត។ ហើយគេសួរទៀតថា មានធ្លាប់អានរឿងសេ្នហ៍ចៃដន្យឬអត់? ខ្ញុំភាំងបន្តិចដែរពេលគេសួរចឹង (មកសួរអ្នកនិពន្ធថាធ្លាប់អានរឿងខ្លួនឯងនិពន្ធឬអត់…ហុហុហុ)។ មិនចម្លែកទេ​ ព្រោះកាលហ្នឹង ខ្ញុំអត់ទាន់ដាក់ facebook ពិតនៅលើប្លកនេះទេ។ គេនិយាយច្រើនណាស់ពីរឿងរបស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនបានតបអ្វីទេ បានត្រឹមតែ​​ អឺអើ ជាមួយគេ។ ទីបំផុតយើងក៏និយាយគ្នាដល់ចំណុចដែលខ្ញុំបានគិតទុក គឺរឿងលើគ្រែ…មិនមែនថាខ្ញុំជាក្មេងល្អថ្លៃថ្នូរខ្ពស់ខ្ពស់អីនោះទេ តែសម្រាប់ខ្ញុំ ស្គាល់គ្នាពីរបីថ្ងៃ ហើយឈានដល់ដំណាក់កាលហ្នឹងវាលឿនពេកហើយ។ ទាក់ទងគ្នាបានប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថា គេមិនមែនជាមនុស្សត្រឹមត្រូវរបស់ខ្ញុំទេ (Mr. Right)…ហើយរាល់ថ្ងៃហ្នឹងគេក៏មានមនុស្សឡើងគ្រែច្រើនដែរ…

រហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់រកបានមនុស្សដែលស្រឡាញ់។ មិនមែនខ្ញុំរើសច្រើននោះទេ​ តែខ្ញុំមិនចង់បានស្នេហាដើម្បីតែគេងជាមួយគ្នា ហើយក៏បែកគ្នាដែរ។

ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បានមនុស្សម្នាក់នៅក្បែរ ស្រឡាញ់គ្នា យល់ចិត្តគ្នា ចំណែកឯរឿងលើគ្រែជារឿងបន្ទាប់បន្សំ។ មិត្តខ្ញុំនិយាយថា​ «ស្នេហានិងការឡើងគ្រែជារឿងតែមួយ» តែខ្ញុំគិតថា​ វាជារឿងពីរដាច់ដោយឡែក គ្រាន់តែមិនអាចខ្វះរឿងណាមួយ។ ប្រៀបដូចជា ទឹក និង ខ្យល់ ចឹង គឺជាសមាសធាតុពីរដាច់ដោយឡែក តែមនុស្សក៏មិនអាចខ្វះសមាសធាតុណាមួយដែរ។

មនុស្សដែលខ្ញុំចង់បាន មិនបាច់ស្អាតសង្ហារពេកទេ (ខ្ញុំមិនចូលចិត្តឃ្វាលគេ) ក៏មិនចាំបាច់ជាកូនអ្នកមានដែរ ព្រោះខ្ញុំមិនបានខ្វះខាតដល់ថ្នាក់សម្លឹងឃើញលុយគេទេ។ ប្រហែលជាចរិកខ្ញុំមិនល្អ បានជាគ្មាននរណាស្រឡាញ់សោះ…ចូលចិត្តដើរលេងតិចតួចដែរ តែមិនចូលចិត្តចូល Club សោះ…ឬក៏មកពីម៉ាក់ប៉ាអប់រំល្អពេក បានជាមិនចេះចំណាយលុយ លើសម្លៀកបំពាក់ ឬ​ របស់របរទំនើបផ្សេងៗ…ចូលចិត្តស្លៀកពាក់សាមញ្ញធម្មតាៗ ចូលផ្សារ ចូលហាងតូចៗ ធម្មតាៗ…ស្គាល់ចាស់ស្គាល់ទុំ (រហូតសូម្បីតែម្ចាស់ផ្ទះជួលក៏ចូលចិត្ត​ ឲ្យបាយទឹកម្ហូបចំណីជាប្រចាំ…ហិហិ)។ ប្រហែលមកពីកត្តាទាំងអស់នេះហើយ បានជារកសង្សារមកធ្វើថ្នាំគ្មាន។ ព្រោះសម័យឥឡូវ ទាល់តែលេងខ្លួនឡូយឆាយ សម្តីសំដៅឈ្លើយមិនស្គាល់ចាស់ទុំ ខោអាវថ្លៃៗ ចូលហាងទំនើបៗ បានមានគេស្រឡាញ់…ធម្មតាៗដូចខ្ញុំ ប្រហែលត្រូវចាំ បូនដប់ឆ្នាំទៀត… 😀

តើថ្ងៃណាទើបខ្ញុំមានសង្សារនឹងគេទៅ…

King S. Invisiblez

View original post