ចិត្តពីរ

លើលោកនេះ គ្រប់គ្នាតែងប្រាថ្នាចង់បានមនុស្សស្មោះ។ ស្រលាញ់គ្នាស្មោះស្ម័គ្រ មានន័យថាមិនមានស្នេហាលួចលាក់ មិនកុហក មិនបោកប្រាស់ មិនយកស្នេហារបស់ដៃគូម្នាក់ទៀតមកលេងសើច។

មនុស្សមិនស្មោះ តែងនិយាយថា គេស្រលាញ់យើង ១០០% ហើយគេក៏ស្រលាញ់អ្នកផ្សេង ១០០% ដូចគ្នា។ គេសុទ្ធតែមិនអាចចោលអ្នកណាបាននោះទេ ព្រោះអ្នកណាក៏ជាមនុស្សល្អ។ ស្ដាប់ទៅ គេហាក់ដូចជាមានប្រៀបជាងយើងមែនទែន។ ស្រលាញ់មនុស្សច្រើន ស្រួលប្ដូរមុខតាមថ្ងៃមែនទេ? អត់ទេ? មនុស្សចិត្តពីរ បី ហេតុអីហេតុផលច្រើនម៉្លេះ?

មែនហើយ! មនុស្សក្នុងលោកកើតមក អ្នកណាក៏អាចល្អចំពោះមនុស្សដែលធ្វើល្អនឹងខ្លួនដែរ ជាពិសេសគឺល្អចំពោះខ្លួនឯង។ តែមិនមែនមានន័យថា យើងគួរផ្ដល់ក្ដីស្រលាញ់ រួមរ័ក្ស រួមសុខជាមួយអ្នកផ្សេងក្នុងពេលដែលយើងកំពុងមានស្នេហាជាមួយយើងឡើយ។ វាមិនយុត្តិធម៌។ ថីធ្វើមិនបាននោះ បើគ្រាន់តែប្រាប់ត្រង់ ហើយបែកគ្នាទៅនៅជាមួយអ្នកថ្មីនោះ។ ធ្វើបាន ទោះបេះដូងនេះវាឈឺ វារងរបួស វាស្លាប់បាត់ទៅហើយក៏ដោយ។ ធ្វើបាន ទោះបីវាបន្សល់ស្លាកស្នាម និងភាពខ្លាចរអារជាមួយនឹងពាក្យថា “ស្នេហា” ទៀត។ សួរថា តើយើងនឹងបន្តជួបមនុស្សក្បត់រហូតដល់ថ្ងៃណាមួយយើងហត់នឿយនឹងរឿងស្នេហា ហើយក៏ក្លាយជាមនុស្សក្បត់ម្នាក់ទៀតដែរឬទេ?

ប្រច័ណ្ឌ

តើយើងធ្លាប់បែកគ្នាទេ?

នេះជាសំនួរដែលយើងទាំងពីរទទួលបានច្រើនពីសំណាក់អ្នកនៅលីវ ឬមានគូរថ្មោងថ្មីជាច្រើន ដោយសារពួកគាត់កោតសរសើរដែលយើងទាំងពីរ នៅជាមួយគ្នាបានយូរមែនទែន!

៩ឆ្នាំមកនេះ ទើបតែឆ្នាំចុងក្រោយនេះទេ ដែលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមសម្គាល់ឃើញថា មិត្តប្រុសរបស់ខ្ញុំពិតជាចេះប្រច័ណ្ឌខ្ញុំពិតមែន។

តាំងពីមុនមក គាត់តែងតែប្រាប់ និងបង្ហាញថា គាត់មិនមែនជាមនុស្សចូលចិត្តប្រច័ណ្ឌងាយៗនោះឡើយ។ សម្រាប់គាត់មានតែពាក្យថា ស្រលាញ់ និងបែកតែប៉ុណ្ណោះ។ ពាក្យថា “ប្រច័ណ្ឌ” មិនមាននោះឡើយ។

ស្រលាញ់ គឺការផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅ យកចិត្តទុកដាក់ រស់នៅជាមួយគ្នាប្រកបដោយក្ដីសុខ។ បែក គឺប្រសិនណាគាត់ ឬខ្ញុំអស់ចិត្តពីគ្នា។ ការបែក មិនស៊ាំញ៊ាំទាល់តែសោះសម្រាប់គាត់។ ប្រសិនបើមិនស្រលាញ់ គឺមិនមានការតវ៉ា ការឈ្លោះប្រកែកគ្នាទាល់តែសោះ។ ស្ដាប់ទៅវាជារឿងងាយស្រួលបំផុត។ ហេតុអ្វីចាំបាច់ឈ្លោះគ្នា ឬតវ៉ាធ្វើអ្វី បើមនុស្សម្នាក់ៗមានជម្រើស និងជីវិតដាច់ដោយឡែក។ ការស្រលាញ់ កើតឡើងនៅពេលយើងចេះផ្ដល់ឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ដូច្នេះប្រសិនបើថ្ងៃណាមួយ ការផ្ដល់ឲ្យមានតែម្ខាង នោះវាគ្មានន័យទៀតឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជា យើងទាំងពីរមិនដែលនិយាយពាក្យថា “បែក” ទៅកាន់គ្នាសោះឡើយ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងធំប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។

យ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពីក្រោយភាពរឹងមាំ មិនងាយប្រច័ណ្ឌនេះ មានបង្កប់ទៅដោយសន្យា និងលក្ខខ័ណ្ឌមួយចំនួនផងដែរ។ គាត់បានប្រាប់យ៉ាងច្បាស់ថា ធ្វើអ្វីធ្វើចុះ តែកុំបង្ហាញឲ្យឃើញនឹងមុខ កុំផ្គើន កុំឲ្យមានការណាត់ជួបអ្នកណាលើសពី ២ ដង កុំឲ្យការសប្បាយក្លាយជាស្នេហាថ្មី។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងរយៈពេលជិត ៩ឆ្នាំនេះ ទោះបីយើងព្យាយាមគោរពតាមលក្ខខណ្ឌទាំងនេះប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែថ្លោះធ្លោយ ដោយអចេតនាយូរៗម្ដង។ រឿងថ្លោះធ្លោយទាំងនេះ ទោះបីជាមិនច្រើន តែវាបានបង្កើតឲ្យមានការចងចាំមិនល្អ និងមិនអាចបំភ្លេចបានសម្រាប់យើងទាំងពីរ។ ខ្ញុំគិតថា រាល់ពេលរឿងថ្មីកើតឡើង វាតែងអូសទាញយករឿងចាស់ៗមកបង្គរគ្នាជានិច្ច។ ម្ល៉ោះហើយ រឿងថ្មីកើតឡើង រមែងនាំឲ្យយើងមានរឿងជជែកកាន់តែច្រើន។ យ៉ាងណាម៉ិញ ដោយសារយើងរៀងចាស់ទុំរៀងខ្លួន ការជជែកក៏មាន ការយោគយល់អត់អោនទោសក៏មាន។ បើមិនអ៊ីចឹងទេ ប្រហែលយើងបែកគ្នាយូរហើយ។