ជីវិតគូ (វគ្គ ២)

ក្រោមពន្លឺអំពូលពណ៌ពងមាន់ សម្លេងហ៊ឹសៗលាន់ឮពេញបន្ទប់ ខ្ញុំនិងប្រុសក្មេងម្នាក់នេះនៅតែបន្តសកម្មភាពការងារដ៏មមារញឹកហាក់មិនខ្មាស់អ្នកជិតខាងជាប់បន្ទប់ជួលសោះ។ ជួនខ្ញុំយកដៃទៅទះកំប៉េះគូទដ៏រលោងរបស់គេផែសៗ រីឯចង្កេះរបស់ខ្ញុំក៏បន្តអុកទៅលើផែនភ្នំភ្លោះញាប់រន្ថើន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក យើងទាំងពីរក៏បញ្ចប់សមរភូមិនាយប់នេះដោយក្ដីពេញចិត្តជាទីបំផុត។

 

f0.jpg

ខ្ញុំ (យ៉ារុន) និង ភូ នៅជាមួយគ្នាជាង ៥ ឆ្នាំហើយ។ ទំនាក់ទំនងនេះហាក់នៅតែស្អិតរមួតដដែល ទោះបីជា ជាញឹកញាប់ យើងបើកដៃឲ្យគ្នាទៅរកស្មៅខ្ចីនៅខាងក្រៅក៏ដោយ ក៏វាមិនជាបញ្ហាសម្រាប់យើងដែរ។

ភូ អាយុច្រើនជាងខ្ញុំ ៤ ឆ្នាំ តែគាត់សង្ហារជាខ្ញុំ កម្ពស់ខ្ពស់ហួសស្ដង់ដារបុរសស្រុកខ្មែរ សម្បុរសដូចកូរ៉េ។ ខ្ញុំមិនឆ្ងល់ទេ បើពេលយើងនៅក្បែរគ្នា ហើយក្មេងៗប្រុសសម្លឹងមើល ភូ ស្ទើរស្រក់ទឹកមាត់ក៏ដោយ។ ការពិតគឺគាត់ប្រៀបបីដូចជាអាហារ main course របស់កម្លោះ ឬជំទង់សង្ហារៗអ៊ីចឹង។ ឯខ្ញុំនេះក៏មិនអន់ដែរ ព្រោះ level នៃភាពសង្ហាររបស់ខ្ញុំ ក៏ចូលចំណោមប្រុសស្អាតដែរ។ ដោយមូលហេតុនេះហើយ បានជាពួកខ្ញុំទាំងពីរ ចេះតែមានចំនីហូរហែមិនចេះដាច់។

ជួនកាលមិត្តភក្ដិរបស់យើងក៏ឆ្ងល់ដែរ ថាហេតុអ្វីពួកយើងទាំងពីរមិនប្រច័ណ្ឌ ឬខឹងដែលយើងធ្វើបែបនេះ។ នេះអាចថាមកពីយើងទាំងពីរបើកចិត្តទូលាយ ហើយមិនគិតថា អ្វីដែលយើងធ្វើគឺខុស។ យ៉ាងណាក៏ដោយ យើងទាំងពីរក៏បានកំណត់ដែននៃទង្វើនេះដែរ។ ទីមួយ គឺយើងមិនស្រលាញ់អ្នកដែលយើងគេងជាមួយ។ គ្រប់គ្នាត្រូវតែព្រមព្រៀងថា មួយដងមួយគ្រាជាមួយអ្នកដទៃ គឺមិនមែនក្ដីស្រលាញ់ មិនមែនស្នេហា។ មានពេលខ្លះ ភូ ប្រាប់ខ្ញុំថា មានក្មេងៗខ្លះចង់ចាប់ផ្ដើមស្នេហាជាមួយ រុណ។ ករណីនេះ ទោះសង្ហារប៉ុណ្ណា ក៏ ភូ មិនអាចចាប់ផ្ដើមជាមួយពួកគេបានដែរ។ គេមិនចង់ធ្វើបាបចិត្តអ្នកណាពេលក្រោយ។ បើគ្រាន់តែសប្បាយរាងខ្លួន គឺ no problem តែម្ដង។ ទីពីរ គឺយើងមិនគេងជាមួយអ្នកដែលយើងស្គាល់។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ច្បាប់ទីពីរនេះ គឺសម្រាប់តែ ភូ ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនគេងជាមួយមនុស្សដែលភូស្គាល់ តែមិនមែនមានន័យថា ខ្ញុំមិនគេងជាមួយអ្នកដែលខ្ញុំស្គាល់នោះទេ។ សម្រាប់ខ្ញុំឲ្យតែមិនមែនស្នេហា ឲ្យតែគេព្រមព្រៀងលេងល្បែងលើគ្រែមួយក្ដារជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំមិនប្រកាន់នោះទេ។ ហេតុនេះហើយ បានជាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំមួយចំនួនយល់ថាខ្ញុំមិនល្អ។ គេមិនខុសនោះទេ តែខ្ញុំក៏យកគំនិតរបស់គេមកជាបន្ទុកក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំដែរ។ និយាយរួម គឺមិនខ្វល់។

ស្នេហាមិនមែនសុទ្ធតែកើតឡើងនៅពេលវេលាល្អ ទីកន្លែងល្អ ឬមនុស្សល្អនោះទេ។ គ្មានពេលវេលាណាដែលសមស្របនោះទេ ព្រោះស្នេហាអាចកើតឡើងបានគ្រប់ពេលវេលា។ គ្មានទីកន្លែងណាដែលល្អនោះទេ ព្រោះយើងមិនអាចហាមឃាត់អារម្មណ៍របស់យើងមិនឲ្យស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ ដោយសារទីដែលយើងជួបគេជាកន្លែងមិនល្អនោះដែរ។ គ្មានមនុស្សណាល្អគ្រប់ដប់នោះទេ សូម្បីតែយើងក៏មិនល្អគ្រប់ដប់នោះដែរ។ ពេលនេះសម្រស់យើងអាចនឹងលើសអស់មនុស្សជាច្រើន តែទាំងយើង ទាំងគេនឹងបាត់បង់សម្រស់ទៅតាមពេលវេលា។ យើងអាចនឹងឃើញមនុស្សម្នាក់ ធ្វើទង្វើល្អៗជាច្រើននៅនឹងមុខយើង តែបើយើងនៅជាមួយគេយូរទៅ អ្វីដែលយើងមិនចូលចិត្ត ឬមិនរំពឹងថានឹងកើតឡើងពីមនុស្សម្នាក់ហ្នឹង នឹងលេចចេញបន្តិចម្ដងៗ គរច្រើនឡើងៗពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ នៅពេលដែលយើងនៅជាមួយគេ។ ខ្ញុំ និង ភូ គឺបែបនេះឯង។ យើងជួបគ្នានៅពេលវេលា និងទីកន្លែងដែលមិនសក្ដិសម នៅពេលដែលអតីតរបស់យើងទាំងពីរមិនល្អឥតខ្ចោះ តែយើងមិនបានទាមទារអ្វីច្រើនពីគ្នានោះឡើង ព្រោះយើងយល់ថា ស្រលាញ់គ្នា ព្រោះម្នាក់ៗមិនចង់ឯការ ត្រូវការភាពកក់ក្ដៅ និងការយកចិត្តទុកដាក់នឹងគ្នាទៅវិញទៅមក។ នៅពេលដែលយើងស្រលាញ់គ្នា អ្នកដទៃ ឬសូម្បីតែខ្លួនឯងក៏ដោយ ក៏អាចវែកឃើញកំហុសរបស់យើងជាច្រើន តែយើងនៅតែកាន់ដៃគ្នាយ៉ាងណែន ស្របពេលដែល គូសង្សារជាច្រើនបែកបាក់គ្នា ព្រោះគ្នារំពឹងច្រើនពេកពីដៃគូរបស់គេ។

ស្នេហាចាប់ផ្ដើមដោយតណ្ហា ហើយក៏បន្តដោយបេះដូង។ ប្រសិនបើអ្នកចង់បន្តនៅក្នុងជីវិតហ្គេយ៍ អ្នកមិនត្រូវយល់ថា ដៃគូរបស់អ្នកភ្លេចអ្នក ឬឈប់ស្រលាញ់អ្នកដោយសារតម្រេកតណ្ហាមួយគ្រាជាមួយអ្នកដទៃនោះទេ។ ខ្ញុំពិតជាសរសើរអ្នកដែលស្រលាញ់គ្នាស្មោះស្ម័គ្រដោយមិនទៅរកក្រៅ តែសម្រាប់ខ្ញុំ នេះជាផ្លូវដើរមួយបែប ដែលពួកខ្ញុំជ្រើសរើស។

សំណេរនេះគ្រាន់តែជាការចែករំលែកបទពិសោធន៍ស្នេហាមួយរបស់ខ្ញុំ ក្នុងចំណោមស្នេហាជាច្រើនបែបនៅលើលោកនេះប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំជឿថា អ្នកក៏កំពុងដើរលើផ្លូវរបស់អ្នកដូចគ្នា។ ជូនពរសំណាងល្អក្នុងជីវិតជាហ្គេយ៍នេះណា។

អត្ថបទដ៏ទៃទៀតរបស់ខ្ញុំ៖

Advertisements

រៀបការនឹងប្រុសម្នាក់នេះបានទេ?

“យ៉ាប់ណាស់ កូនក្មេង!⁣ ដឹងអត់ មានអូនឯង ដូចមានមនុស្សស្រីច្រម៉ក់ម្នាក់នៅក្បែរអញ្ចឹង!⁣”⁣

wpid-blogger-image-1986340256មួយរយៈនេះឮគេនិយាយរឿងរៀបការ។ គ្រួសារខាងគេកំពុងរៀបចំសួរចិត្តគាត់រឿងរៀបការហើយលើកអ្នកនេះ នារីនោះមកឲ្យគេពិចារណា។ យប់មិុញយើងគេងជាមួយគ្នា គាត់បានបង្ហាញរូបនារីម្នាក់នោះមកឲ្យខ្ញុំមើល។ ខ្ញុំមិនគិតថាគេសក្ដិសមនឹងគាត់ទេ តែតាមស្ដាប់នារីនោះជាប្អូនមិត្តភក្ដិរបស់ប្អូនស្រីគាត់។ ហើយថែមទាំងធ្វើការនៅកន្លែងធ្វើការថ្មីដែលគាត់ទើបតែចូលនោះទៀតផង។ នារីនោះជាកូនអ្នកធូរធារដែរ។

“បងគិតយ៉ាងម៉េច?” សំនួរលេចចេញពីមាត់ខ្ញុំខណៈដែលថ្ពាល់ខ្ញុំកំពុងប្រថាប់លើផែនទ្រូងដ៏ពិតពើងរលើបរលោងរបស់គាត់

“គិតរឿងអីអូន?” គាត់តប

“រឿងរៀបការនោះ”

“អូនដឹងហើយតើថាចំលើយបងយ៉ាងម៉េចនោះ”

“ចំលើយបងយ៉ាងម៉េច?” ខ្ញុំចង់ឭពីមាត់គាត់ម្ដងទៀត ព្រោះខ្ញុំមិនច្បាស់ថាចំលើយដែលគាត់ផ្ដល់ឲ្យខ្ញំុពីមុននឹងពេលនេះវានឹងដូចគ្នាឬអត់នោះទេ

“អូនអត់ជឿចិត្តបងទេ?” គាត់ថើបថ្ងាសខ្ញុំបន្តិច

“វាជារឿងអនាគត! រឿង ៣០ឆ្នាំ ៤០ឆ្នាំទៅមុខទៀត…វាសំខាន់ណាស់” ខ្ញុំថើបទ្រូងគាត់វិញ។

“ដឹងតើ!” គាត់និយាយបែបធម្មតាៗហីៗ

“បើដឹងហើយ ប្រាប់ម្ដងទៀតម៉ោ!” ខ្ញុំតឿនគាត់

“យ៉ាប់ណាស់ កូនក្មេង!⁣ ដឹងអត់ មានអូនឯង ដូចមានមនុស្សស្រីច្រម៉ក់ម្នាក់នៅក្បែរអញ្ចឹង!⁣”⁣ ឮគាត់ថាបែបនេះ ខ្ញុំសម្លក់គាត់បែបខឹង

“ស្រលាញ់! ស្រលាញ់ណាស់!⁣ ស្រលាញ់ប៉ុណ្ណេះ យកទេ?” គាត់លាដៃយ៉ាងធំ បង្ហាញពីទំហំទឹកចិត្តក្ដីស្រលាញ់គាត់។

មកដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំសម្លឹងមុខគាត់យ៉ាងយូរ។ ខ្ញុំចង់មើលមុខគាត់ឲ្យបានច្រើន។ ខ្ញុំចង់ឲ្យគាត់សម្លឹងមើលខ្ញុំវិញ។ ខ្ញុំចឹងដឹងចម្លើយពីកែវភ្នែកពណ៌ទឹកតែរបស់គាត់។ បើអាច ខ្ញុំសុំឃើញពីពន្លឺថ្លាពីកែវភ្នែកដ៏ធំៗគួរឲ្យស្រលាញ់របស់គាត់។ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅអោបគាត់យ៉ាងណែន។

“យើងនៅជាមួយគ្នាឲ្យបានយូរណា!” ខ្ញុំនិយាយតិចៗ

“បាទ!”⁣ គាត់ថើបសក់ក្បាលខ្ញុំតិចៗ “៥០ឆ្នាំគ្រាន់ទេ?”

ក្បាលនៅផ្អឹបនឹងទ្រូងគាត់ ខ្ញុំងក់ក្បាលតិចៗជាការយល់ព្រម។ រួចមក…

“កូនក្មេង! កូនក្មេង! អីគេ គេងលក់បាត់ហើយ?”

រាត្រីកាន់តែត្រជាក់ គាត់ដាក់ខ្ញុំឲ្យដេកក្បែរគាត់ហើយគាត់ពន្លត់ភ្លើងគេងដែរ។ ក្រៅពីស្បៃរាត្រីដណ្ដប់លើសព្វសារពាង្គកាយនៃយើងទាំងពីរ មានតែស្បែកនឹងស្បែកតែប៉ុណ្ណោះដែលនៅកកិតទៅវិញទៅមក បង្កើតជារងើកភ្លើងតណ្ហាកំដរភពផែនដីដ៏ធំទូលាយមួយនេះ។

ជីវិតគូ (វគ្គ១)

ពេលជួបគ្នាដំបូង 

aaeaaqaaaaaaaacjaaaajgu2nmywzjc1lwriotctndy1nc05ogyyltnlyzy0nteznzhimwមានពាក្យមួយឃ្លានិយាយថា “ឲ្យតែដល់គូ ទោះទីណា ឬពេលណាក៏យើងត្រូវតែជួបគូរបស់យើងដែរ”។ តើពិតទេ? ខ្ញុំបានជួបមនុស្សម្នាក់ នៅកន្លែងដែលមិនគួរជួប។ តាំងពីថ្ងៃនោះមក គេក៏ក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលនៅក្បែរខ្ញុំរហូត។ អ្នកណាថាកន្លែងមិនសំខាន់នោះ? មានមិត្តរបស់ខ្ញុំខ្លះបានសួរថា តើខ្ញុំនឹងគេជួបគ្នានៅកន្លែងណា។ ហ្នឹងហើយដែលជាចម្លើយមួយដ៏ពិបាក។ ជួបនៅកន្លែងមិនល្អ បើប្រាប់គេទៅ គឺបង្ហាញថាយើងជាមនុស្សមិនល្អ ហើយគេនោះក៏ជាមនុស្សមិនល្អ។ អ្នកណាដែលមិនដឹងនោះថា ស្ប៉ាបុរសជាកន្លែងហ្គេយ៍ទៅរកដៃគូនោះ។ អ្នកណាទៅដឹង ថាដៃគូអំពិលអំពែកក្លាយជាដៃគូអំពូលម៉ែត្របែបនេះនោះ។ ណ្ហើយ ចម្លើយដដែលៗគឺ ខ្ញុំបានជួបគេនៅក្នុងហាងកាហ្វេដ៏រូមេនទិកមួយ ហើយខ្ញុំនឹងគេកំពុងអង្គុយក្រេបកាហ្វេបណ្ដើរ ធ្វើការបណ្ដើរ ដោយគេអង្គុយទល់មុខយើង…ខ្សែភ្នែកគួចត្របាញ់ចូលគ្នា…គឺថាដូចក្នុងរឿងប្រលោមលោក ឬរឿងភាពយន្តស្នេហាអ៊ីចឹង។ ល្អណាស់ ភរបានល្អ!

ជីវិតគឺវាបែបនេះ បែកសង្សារចាស់ទើបតែបានបីបួនខែ។ រយៈពេលបីបួនខែដ៏សែនលំបាក ឬបីបួនខែដែលដេកស្ដាយក្រោយ រួចមកក៏ជួបបុរសម្នាក់នេះ។ អ្នកណាទៅដឹងថា មនុស្សគ្មានបានការ ដែលត្រូវគេបោះបង់ចោលម្នាក់នេះ បែរជាមកជួបបុរសសង្ហារតារាភាពយន្តមិនដូរម្នាក់នោះមករើសខ្ញុំពីធុងសម្រាម ឬពីគំនរសំណោកជីវិតមកថែថួនយ៉ាងល្អបែបនេះនោះ។ ខ្ញុំគិតថា ខ្លួនឯងសំណាងណាស់។ យប់នោះឯង ដែលខ្ញុំហាក់ស្មុគស្មាញពីការសិក្សា ហើយការងារក៏មិនសមបំណង ខ្ញុំមានតែបណ្ដោយខ្លួនឲ្យរសាត់អណ្ដែតមកកាន់ ខ្មែរស្ប៉ា ដែលជាឋានសួគ៌សម្រាប់បុរសសង្ហារៗ ឬជាឋាននរកសម្រាប់តាតាអ៊ុំៗចាស់ៗ ដែលគាត់មករកលេបត្របាក់ក្មេងៗកម្លោះៗនៅទីនេះ។ ជាយុវជនម្នាក់ ដែលមានអាយុ ២៣ឆ្នាំ កម្ពស់មិនទាបអាចរាប់ចូលជាប្រុសស្អាតម្នាក់បាន តែខ្ញុំជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ដែលមិនចេះតែងខ្លួនឡូយឆាយ ទាន់សម័យ ខ្ញុំចូលស្ប៉ាទាំងសម្លៀកបំពាក់ធ្វើការ អាវសាច់ក្រណាត់ស ខោខ្មៅ ស្បែកជើងប៊ូ ខ្ញុំជិះម៉ូតូចូលចតមុខស្ប៉ាយ៉ាងលាក់លៀម។ ម្ដុំនោះមិនសូវមានមនុស្សទេ តែមនុស្សមានខ្លួន ទើបចេះតែខ្លាចរអារ។ ខ្ញុំស្ត្រេសពេក ទើបអត់បានទៅផ្លាស់ខោអាវនៅផ្ទះនោះទេ។ បំណងគឺចង់មកគយគន ផ្លែអសង្ខ័យក្នុងឧទ្យានខ្មែរស្ប៉ាតែប៉ុណ្ណោះ។ មិនមែនប្រុសដែលទៅទីនោះសុទ្ធតែចង់រកដៃគូនោះទេ តែក៏មានម្ដងម្កាលដែរ ដែលឪកាសហុចឲ្យ ហើយតម្រូវឲ្យខ្លូនប្រាណនេះបណ្ដោយម្ដងមួយគ្រា។

នៅទីនោះមានច្រើនជាន់ ជណ្ដើរសោតក៏តូចហើយចោត តែក៏មានមនុស្សឡើងចុះៗអ៊ូរអែរាល់សៅរ៍អាទិត្រដែរ។ ថ្ងៃធម្មតាទីនេះមានសភាពមិនជាអ៊ូរអរ ក្រលៀតនេះមានប្រុសម្នាក់ ក្រលៀតនោះមានប្រុសម្នាក់ទៀតអង្គុយស្ងៀមៗ ចាំមើលទេវតាឡើងចុះ ទៅមកក្នុងឧទ្យាន។ អ្វីដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ គឺទីនេះហើយ ដែលប្រុសៗហ៊ានដោះអាវ បញ្ចេញទ្រូង សាច់ដុំពោះកង់ៗ ឲ្យយើងមើលទទេរៗ។ កន្សែងពោះគោមួយផ្ទាំង គេព័ទ្ធចង្កេះឡើងខ្ញង់ៗ ឃើញសាច់គូថឡើងណែនៗ គួរឲ្យចង់ទស្សនា។ ហ្នឹង បានតែទស្សនាហ្នឹងឯង ដែលជាលំហាត់សាច់ដុំភ្នែក នឹងជាការសម្រាកផ្លូវអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនៅស្ប៉ា។ ឯអារឿងអីផ្សេង ហ្នឹងតាមចិត្តចង់ឬក៏អត់ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះខ្ញុំមិនមែនមិនស្អាតដល់ថ្នាក់ ត្រូវទៅស្មូមគេងោចៗនោះទេ។ គេមកឯង អត់ទេណា អត់បានហៅទេ គេមកឯង…(បទចម្រៀងទេ បាទ)។

ខ្មែរស្ប៉ាជាកន្លែងមួយដែលទើបតែមានឈ្មោះថ្មីៗនេះតែប៉ុណ្ណោះ ដែលពីមុនៗមកមានស្ប៉ាមួយចំនួនបានដុះឡើងរួចហើយនៅភ្នំពេញ។ មុននឹងមានខ្មែរស្ប៉ា ប៉ុន្មានកន្លែងដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់មាន អាម៉ាម រូមេនទិក ហ្គាឡាក់ស៊ី Love ស្ប៉ា និងហត្ថានៅសៀមរាប។ យ៉ាងណាក៏ដោយ បើប្រៀបធៀបកន្លែងពិសេសសម្រាប់ហ្គេយ៍នៅខ្មែរ គឺមិនច្រើនដូចនៅថៃ ហ្វីលីពីន ជប៉ុន អីនោះទេ។ អ៊ីចឹងហើយបានមានមួយៗនៅភ្នំពេញ ហ្គេយ៍ខ្មែរនាំគ្នាពពាក់ពពូនទៅស្ប៉ា ដែលក្នុងនោះដោយទាំងខ្ញុំម្នាក់ដែរ។ ឥឡូវនៅភ្នំពេញ ស្ប៉ាហាក់ដូចជាលែងសូវមានសកម្មភាព កន្លែងថ្មីក៏មិនបើក កន្លែងដែលបើកហើយក៏បិទទៅវិញខ្លះ កន្លែងខ្លះក៏ចាស់កខ្វក់ពេក សឹងតែរអើមនឹងចូល។

និយាយចូលដល់សង្សារអនាគតរបស់ខ្ញុំវិញម្ដង។ នៅល្ងាចនោះ ខ្ញុំធ្វើដូចរាល់ដង គឺដើរចុះដើរឡើង ឲ្យគេមើលរាង។ថាខ្ញុំអាក្រក់ក៏បាន តែខ្ញុំចូលចិត្តឲ្យគេដើរតាម។ បែបនេះមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងនៅស្អាត នៅមានគេតាមច្រើន ដូច្នេះបើមិននៅស្ងៀមមួយកន្លែងឲ្យអ្នកទាំងពួងត្របាញ់ភ្នែកមករកទេ ក៏ខ្ញុំដើរចុះដើរឡើងឲ្យគេឯងដែលចង់បានខ្ញុំដើរតាមពីក្រោយត្រុកៗដែរ ចុងក្រោយក៏អត់អោយគេប៉ះពាល់ដដែល។ ចរិកបែបនេះមិនល្អ ជាចរិកទាក់ទាញកណ្ដាប់ដៃ និងបាតជើង តែធ្វើម៉េច បើចូលចិត្តធ្វើមាន់ទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនមែនទៅស្ប៉ាញឹកញាប់អីទេ គ្រាន់តែអាយូរៗម្ដងហ្នឹង គឺវាច្រើនដង។ អាចពេលខ្លះមួយអាទិត្រទៅម្ដងបើការងារឈឺក្បាលពេក ឬមួយខែម្ដង ជួនណាពីរបីខែទៅម្ដងក៏មាន។ អោយតែទៅគឺបានជួបម្ចាស់ស្ប៉ាហើយ គឺពូម្នាក់ដែលមានមាឌធំ ឧស្សាហ៍ជជែកញ៉ែងញ៉ងខ្ញុំដែរ តែខ្ញុំមិនបណ្ដោយ ព្រោះ he’s not my type។ ហើយគាត់ក៏មានចំណែកតូចមួយ ដែលធ្វើឲ្យសង្សារបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំនេះ ស្រលាញ់ខ្ញុំដែរ។ អូខេ! បន្ទាប់ពីដើរលេងចុះឡើងហើយ ខ្ញុំក៏ទៅអង្គុយលេងអ៊ីនធើនេតនៅបន្ទប់ហាត់ប្រាណខាងលើបំផុត។ ហេតុតែមានគេតាមខ្ញុំបីបួននាក់ដែរ ទើបខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថាគេតាម តែមិនបានចាប់អារម្មណ៍មើលមុខគេទាំងនោះទេ។ គ្រាន់តែអង្គុយចុះប៉ុក មានម្នាក់មកអង្គុយនៅតុកំព្យូទ័រជាប់ខ្ញុំដើរ ខណ្ឌចែកតែច្រកដើរមួយជំហានក្មេងប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំងាកទៅគេ ក៏ឃើញគេកំពុងមើលខ្ញុំ។

—យី បងប្រុសនេះអីក៏ស្អាតម៉្លេះ! (ខ្ញុំគិត)

បុរសម្នាក់វ័យប្រមាណ ២៧ ឬ ២៨ឆ្នាំ សម្បុរស ខ្ពស់ ស្លៀកកន្សែងពោះគោពណ៌ស ស្បែកជើងផ្ទាត់សដូចអ្នកមកស្ប៉ាឯទៀតដែរ។ ឃើញគាត់ញញឹមមក ខ្ញុំក៏ញញឹមបែបសមគួរទៅវិញ ហើយក៏ងាកមកលេងអ៊ីនធើនេតធម្មតាវិញ។ មើលយូរពេក ខ្លាចគេដឹងថា យើងចាប់អារម្មណ៍លើគេមួយរំពេចមុននេះ។

—   យី បងហ្នឹងអត់ទាន់ងាកទៅណាទៀត! មើលអីមើលម៉្លេះ? (គិតក្នុងចិត្ត)

—   មកម្នាក់ឯងទេ? 🙂

— បាទ មកម្នាក់ឯង! (ញញឹមដាក់គាត់បន្តិចរួចក៏ងាកមកលេងអ៊ីនធើនេតបន្តទៀត ខ្ញុំគឺជាក្មេងសុភាពគួរឲ្យស្រលាញ់នោះអី 😀 )

— មកជាមួយអ្នកណាហ្នឹង? (បញ្ចេញទឹកមុខ និងស្នាមញញឹមគួរឲ្យស្រលាញ់មករកខ្ញុំទៀតហើយ)

— បាទ ខ្ញុំមកម្នាក់ឯង។ ចុះបង?

— ខ្ញុំមកជាមួយមិត្តភក្ដិ។ មកយូរហើយមែនទេ?

លើកនេះខ្ញុំមើលមុខគាត់បានកាន់តែយូរ។គាត់សង្ហារខ្លាំងណាស់ មុខរលោង សុភាព និយាយសម្ដីទន់ភ្លន់បែបសុភាពបុរស (ឲ្យតែសុភាពបុរសភាគច្រើនគឺហ្គេយ៍នោះអី ហាហាហា ដូចគេថាមិនខុសមែន)។

— ខ្ញុំមកយូរហើយ ចុះបង?

— ខ្ញុំទើបតែមកទេ ពេលណាទៅវិញ?

— បន្តិចទៀតខ្ញុំទៅវិញហើយ បង

— ទៅនិយាយលេងជាមួយខ្ញុំនៅយ៉ខាងក្រៅទេ? 😊😅

—បាទ បង!

នៅទីនេះមានយ៉ខាងក្រៅ ដែលបិទបាំងដោយរនាំងដែកជុំវិញ តែមានបង្អួចសងខាងដែលអាចឲ្យយើងមើលចុះទៅខាងក្រោមបាន។ ខ្ញុំទៅអង្គុយនៅលើកៅអីនៅម្ខាង ហើយគាត់នៅអង្គុយទល់មុខខ្ញុំ។ គាត់លាដៃទាំងពីរ ហើយហៅខ្ញុំឲ្យទៅអង្គុយលើកៅអីចន្លោះភ្លៅគាត់។

— មកអង្គុយជាមួយខ្ញុំមក!

មិនបានតបតអីទេ តែរាងកាយនេះក៏ផ្លាស់ប្ដូរទីតាំងបានយ៉ាងងាយ។ មិនមែនរូបចម្លាក់ឯណា មិនអ៊ីចឹង? នៅពេលនោះយើងបាននិយាយគ្នាច្រើនណាស់។ គាត់អោបខ្ញុំដូចយើងទាំងពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នាតាំងពីអង្កាល់អ៊ីចឹង។ នៅខាងក្រៅឯណោះ មេឃចាប់ផ្ដើមងងឹត ជញ្ជាំងពីសរបស់វត្តទួលទំពូងចាប់ផ្ដើមទៅជាពណ៌ខ្មៅព្រាលដោយអន្ធិកាមកគ្របដណ្ដប់។ ដៃគាត់អង្អែលស្មាខ្ញុំ ជួនណាក៏អោបខ្ញុំឡើងណែនជាប់នឹងដើមទ្រូងដ៏ហាប់ណែនរបស់គាត់។ ចាប់ផ្ដើមដំបូងគ្មានអីក្រៅពី អាយុ ឈ្មោះ ណែនាំពីទីតាំងដែលខ្លួនស្នាក់នៅ ការងារ ឬនិយាយរឿងស្នេហាដែលកើតឡើងពីអតីត។ គាត់និងខ្ញុំគឺដូចគ្នា។ យើងជាមនុស្សសុភាព។ មើលទៅគាត់ដូចជាចូលចិត្តខ្ញុំណាស់ ព្រោះគាត់ប្រាប់ថា គាត់ចូលចិត្តមនុស្សស្រគត់ស្រគុំ ចេះគិតច្រើន និងមានចរិតរឹងមាំ មិនទន់ជ្រាយ ឬមិនមែនជាប្រុសចរិតម្ញិកម្ញក់ដូចស្រី។ យើងនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកមួយសន្ទុះធំដែរ ទើបគាត់និយាយបបួលខ្ញុំ។

— ទៅក្រោមជាមួយខ្ញុំអត់?

ហ្នឹង! ហ្នឹងជាពេលសំខាន់ណាស់! នេះហើយជាពាក្យសម្ដីដែលបង្ហាញថា គាត់ចង់បបួលខ្ញុំទៅ…. ទៅកន្លែងដែលមានបន្ទប់តូចៗជាប់គ្នា មានពូកប៉ុង និងភ្លើងអំពូលពន្លឺពណ៌ពងមាន់ស្រទន់។ និយាយឲ្យចំទៅ គឺនៅរោងជាង។ កន្លែងគេស្វាន និងបង្កើតសមិទ្ធិផលថ្មីៗ។ 😝

នៅស្ប៉ាគឺបែបនេះឯង! អ្នកខ្លះអៀន ៗណាស់ អេះអុញច្រើន។ ហើយខ្លះក៏ក្លាហាន និយាយត្រង់ៗ បបួលគ្នាបែបនេះតែម្ដង។ សម្រាប់បងម្នាក់នេះ គាត់និយាយយ៉ាងសុភាព ហើយឃើញមុខបែបក្រហមទៀតផង។ គាត់អៀន តែហ៊ានដែរ។ សម្រាប់ខ្ញុំ បើមកទីនេះហើយ គឺគ្មានអ្វីដែលត្រូវលាក់បាំងទៀតនោះទេ។ ទម្លាប់ម្យ៉ាងរបស់អ្នកមកទីនេះ គឺគ្មានអ្នកណាបង្ខិតបង្ខំអ្នកណានោះទេ។ វាជាការសម្រេចចិត្ត។ បើមិនព្រម គឺគ្មានបញ្ហា អាចរកអ្នកផ្សេងទៀតបាន។ ស្ដាប់ទៅដូចជាអាក្រក់ និងសាហាវណាស់។ អ្នកមកទីនេះក៏មានមនុស្សដែលមិនត្រូវការបែបនេះដែរ។ ជួនអី គេអាចមកគ្រាន់តែស្ទីមសោណាមែន គ្រាន់តែគេមកទីនេះវាមានសេរីភាព ជាកន្លែងដែលគេមិនចាំបាច់រៀបឬករៀបពារជាមនុស្សដែលសង្គមចង់ឃើញតាមរូបភាពដែលសង្គមគូរប្រៀងទុក ដែលមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរបាននោះទេ។

— បាទ!

គ្រាន់តែខ្ញុំនិយាយព្រមនឹងគាត់ហើយ គាត់ក៏ក្រោកឡើងដើរទៅមុនខ្ញុំ។ ព្រះអើយ! បងហ្នឹងខ្ពស់មែនទែន! ប្រហែល ១.៨០ម៉ែត្រទេដឹង។ ខ្ញុំឡើងត្រឹមស្លឹកត្រចៀកគាត់។ គាត់ និងខ្ញុំដើរចុះពីបន្ទប់ហាត់ប្រាណ មកជាន់ផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់។ នៅជាប់បន្ទប់ផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ មានច្រកតូចមួយចូលទៅកាន់បន្ទប់មួយទៀត។ ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ជះចំហាយមកធ្វើឲ្យអារម្មណ៍ហត់នឿយពីកន្លែងធ្វើការរាងធូរស្រាលមួយកម្រិតតូច។ ក្នុងបន្ទប់ដែលរាងងឹត ដែលក្នុងបន្ទប់ធំនោះ មានបន្ទប់តូចៗប្រហែលបួនដប់បន្ទប់ទៀតរៀបជាជួរ។ ទំហំទទឹងប្រហែលមួយម៉ែត្រកន្លះ បណ្ដោយវែងគួរសមក្នុងបន្ទប់នីមួយៗ។ បងម្នាក់ហ្នឹងគាត់បើកទ្វារឈើប្រណីតនៅខាងចុងគេ ហើយចូលទៅ។ ខ្ញុំក៏ចូលទៅតាមគាត់។

0នៅក្នុងបន្ទប់តូចនោះ មានកង្ការមួយ ក្រដាសជូតមាត់មួយប្រអប់ ពូកអេប៉ុងមួយតូចល្មមសម្រាប់មនុស្សម្នាក់គេង។ តាមខ្ញុំគិតគឺគេធ្វើពូកតូចអ៊ីចឹងមកពីរបៀបគេងលើពូកតូចនេះ ខុសពីរបៀបគេងរបស់ពូកផ្សេងៗទៀត។ ពូកដែលគេលក់នៅតាមទីផ្សារគឺមានតាមទំហំ និងចំនួនមនុស្សម្នាក់ ពីរនាក់ ឬបីនាក់។ តែពូកនៅក្នុងបន្ទប់នេះគឺសម្រាប់មនុស្សពីរនាក់ ឬអាចថាដល់បីនាក់គេងពីលើគ្នា។ អត់មានចេះតែថាទេ នេះគឺជាបទពិសោធន៍ពិតៗ ហាហាហាហា 😅។ ចូលទៅដល់ហើយបងប្រុសម្នាក់នោះ គាត់បន្ថយពន្លឺអំពូលពងមាន់ឲ្យពន្លឺរាងស្រទន់បន្តិច។ រួចគាត់អង្គុយនៅលើពូក ហើយទាញដៃខ្ញុំឲ្យអង្គុយក្បែរគាត់ដែរ។ ខ្ញុំនឹងគាត់សម្លឹងមុខគ្នា។ មកដល់ក្នុងបន្ទប់ទៅហើយ គេលែងប្រើសម្ដីហើយ គឺគេប្រើគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃរាងកាយដើម្បីចរចាគ្នា។ សម្លេងផ្លាប់ៗៗៗ ដ៏ញាប់រន្ថើនឮចេញពីបន្ទាប់ជាប់នោះ។ ធ្វើឲ្យអារម្មណ៍យើងទាំងពីរត្រសែតអណ្ដែតទៅកាន់រូបភាពដែលកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងបន្ទប់នោះ។ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំបែរខ្លួនមករកបងប្រុសសង្ហាររបស់ខ្ញុំវិញ។ ដៃស្ដាំខ្ញុំចាប់ក្បាលរបស់គាត់ថ្នមៗមកផ្អឹបនឹងបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំយកបបូរមាត់ដ៏ក្រហមព្រឿងៗរបស់ខ្ញុំទៅផ្អឹបនឹងបបូរមាត់គាត់ រួចព្រលែងទៅវិញយ៉ាងលឿន។ មើលមុខគាត់បន្តិច រួចខ្ញុំយកបបូរមាត់នេះទៅញុលថើបនឹងបបូរមាត់ក្រហមស្រាលរបស់គាត់យ៉ាងញាប់បីបួនដងទៀត។ តិចនិចនេះបង្ហាញថា យើងខ្នាញ់នឹងគាត់ណាស់។ បន្ទាប់ពីលំហាត់កម្ដៅសាច់ដុំចប់ហើយ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបឺតមាត់គាត់យកតែមែនទែន។ អណ្ដាតគាត់នឹងអណ្ដាតខ្ញុំចាប់ផ្ដើមរាវចុះឡើងរកស្អីមិនដឹង។ អារម្មណ៍ពេលនេះប្រាប់មិនត្រូវ។ វាជាវេលាមួយដែលខួរក្បាលឈប់ធ្វើការមួយរយៈ គ្រប់យ៉ាងនៅជុំវិញខ្លួនហាក់រលាយមួយចំហាយផ្សែងទៅជាទឹកខ្មៅដែលលាបលនគ្រប់យ៉ាងឲ្យទៅជាសូន្យ។ ដៃស្ដាំចូកសក់ក្បាលគាត់ មាត់នៅតែថើប ដៃឆ្វេងរាវដោះកន្សែងកំប៉ិតលិតដែលរុំអវយវភេទរបស់គាត់ចេញ ហើយគ្រវាត់ទៅម្ខាងជញ្ជាំង។ ខ្ញុំបង្ខិតដើមទ្រូងខ្ញុំឲ្យដិតជាប់នឹងដើមទ្រូងគាត់ រួចត្រដុសទៅមកយ៉ាងវក់វី។ ដៃឆ្វេងខ្ញុំចាប់ក្លែបគូថដ៏តឹងណែនរបស់គាត់មកច្របាច់លេងដូចកូនបាល់ក្នុងដៃ។ ពេលនេះគាត់ហាក់នៅស្ងៀម បណ្ដោយឲ្យក្មេងទើបតែផ្ដាច់ដោះពីម្សិលម្ង៉ៃរុករានរាងកាយគាត់តាមចិត្ត។ ដៃដែលបានច្របាច់ក្លែបគូថគាត់អស់ចិត្តហើយនោះ ក៏បន្តអូនមកដល់ភ្លៅរបស់គាត់ រួចក៏បង្អូសចុះទៅចាប់ក្បាលពស់វែកដែលកំពុងបើកពពារចឹកក្បាលពោះខ្ញុំជាញយដងនោះ មកច្របាច់ថ្នមៗ។ ខ្សែរសង្វាក់ផលិតកម្មពីអណ្ដាត ដើមទ្រូង និងប្អូនប្រុសតូចបន្តប្រតមត្រសងក្នុងពេលតែមួយ។ ដោយឃើញខ្ញុំហាក់បានដៃពេក បងសង្ហារចាប់ត្រកងខ្លួនខ្ញុំឲ្យដេកទៅលើពូកម្ដង។ គាត់ចាប់ថើបខ្ញុំគ្រប់សព្វកន្លែង។ ពីដំបូងបបូរមាត់ រួចកញ្ចឹកក គុម្ពត្រចៀក ហើយក៏បង្អូសចុះមកដល់ដើមទ្រូង។ គាត់បឺតជញ្ជក់គល់ដោះរបស់ខ្ញុំពីម្ខាងទៅម្ខាងយ៉ាងញក់ញី។ អស់ពីមឹមដោះទាំងគូរ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំស្រៀវខ្លួន រមួលសឹងពេញពូកទៅហើយនោះ គាត់ចាប់ផ្ដើមមកថើបក្បាលក្ដរបស់ខ្ញុំដែលកំពុងខឹងឡើងក្រហមងាំង។ កំពុងដែលវាឡើងខឹងខ្ទើតៗហើយ គាត់យកអណ្ដាតដែលជាអាវុធប្រល័យលោកនេះ មកលិទ្ធ លិទ្ធ លិទ្ធ លិទ្ធហើយលិទ្ធទៀត រួចក៏លេបត្របាក់អាច្រមក់នេះទាំងមូលហាក់ខ្លាចអាច្រមក់របស់ខ្ញុំរលាយក្លាយជាទឹកបាត់អ៊ីចឹង។ ព្រះអើយ ឯងខ្ញុំនេះ ខំព្យាយាមសង្កត់ចិត្ត កុំឲ្យថ្ងូរ ខ្លាចឭសម្លេងដល់ខាងក្រៅបន្ទប់ខ្មាសគេ។ កំពុងតែស្រួលផង គាត់ចាប់ត្រឡប់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំឲ្យផ្កាប់ចុះ រួចបន្តមកលិឍគូថរបស់ខ្ញុំ។ គាត់ថើបហើយថើបទៀត។ ខ្ញុំរាវរកលោកជួយ និងកញ្ចប់ទឹករំអិលមកហែក ហើយយកមកលាបពេញលើរន្ធគូថរបស់ខ្លួនឯង។ ឯគាត់យកស្រោមមកពាក់លើក្ដរបស់គាត់។ ខ្ញុំចាប់ដៃរបស់គាត់ចេញ រួចប្រញាប់អោនទៅត្របាក់លេបក្ដរបស់គាត់ ហើយបៀមយកៗមុននឹងអាប្អូនរបស់គាត់ពាក់អាវភ្លៀងបាត់។ ប្រហែលគាត់ស្រៀវពេកមិនដឹង គាត់ចាប់ស្មាខ្ញុំឡើងឲ្យមកជញ្ចក់មាត់គាត់ម្ដងទៀត។ រួចហើយគាត់យកស្រោមនៅនឹងដៃមុននេះ មកពាក់ក្ដហើយ ចាប់ចង្កេះរបស់ខ្ញុំឲ្យខិតទៅជិតចង្កេះរបស់គាត់។ គាត់យកម្រាមដៃរបស់គាត់មកត្រដុសរន្ធគូថរបស់ខ្ញុំថ្នមៗ ហើយថើបខ្ញុំម្ដងទៀត។ កំពុងតែថើបគ្នាយ៉ាងវក់វី ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាមានដំបងដ៏ធំបុកចូលល្អាងច្រកចង្អៀតរបស់ខ្ញុំមួយទំហឹង។ ដំបងរបស់គាត់ពិតជាធំពិតមែន។ ដំបូងគាត់វាយលុកយឺតៗ រួចហើយក៏លឿនទៅៗ។ គាត់បញ្ចេញសម្លេងថ្ងូរតិចៗ ឯខ្ញុំវិញមានអារម្មណ៍ឈឺ ដោយសារដំបងរបស់គាត់ធំពេក តែក៏ស្រួលក្នុងពេលតែមួយដែរ។ គាត់ប្ដូរឲ្យខ្ញុំគេងផ្ការ រួចក៏ប្ដូរឲ្យខ្ញុំគេងចំហៀង ទុកឲ្យគាត់កាត់ចំណិតត្រសក់ធ្វើម្ហូបតែឯង។ ខ្ញុំស្រួលទប់អារម្មណ៍មិនបាន ក៏ថ្ងូររហឹះៗទៅតាមចង្វាក់តណ្ហារបស់គាត់ដែរ។ បន្តិចក្រោយមកគាត់ ប្រាប់ថាគាត់ជិតចេញហើយ រួចគាត់ក៏ឲ្យខ្ញុំក្រោកឈរឡើង។ គាត់បន្តវាយលុយពីសមរភូមិក្រោយយ៉ាងចាស់ដៃ។ ខ្ញុំសាប់ខ្លួនឯងបណ្ដើរ គាត់សម្រុកទៅមកឥតស្រាកស្រាន្ត។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់ថាខ្ញុំជិតចេញ គាត់ក៏និយាយថា ចាំចេញជាមួយគ្នា។ បេសកកម្មនេះ មិនងាយទេ។ ប្រយុទ្ធឈ្នះព្រមគ្នាបាន លុះត្រាតែដៃគូទាំងសងខាងយល់ចិត្តសាស្ត្រសង្គ្រាមណាស់។ វិនាទីចុងក្រោយនេះ ដៃឆ្វេងខ្ញុំទប់នឹងជញ្ជាំង ដៃម្ខាងទៀតសាប់ខ្លួនឯងយ៉ាងញាប់រន្ថើន។ ស្រួលពីមុខហើយ មកស្រួលនឹងក្ដរបស់បងប្រុសសង្ហារបុកពីក្រោយទៀត ដៃគាត់ក្រសោបចាប់ដៃខ្ញុំយ៉ាងណែន ឯងទ្រូងរបស់គាត់អង្រួនខ្នងខ្ញុំ ស្របពេលដែលចង្កេះគាត់អង្រួនញាប់ស្អេក។

— ចេញហើយ! ចេញហើយ! អ្ហា៎! អ្ហា៎! អ្ហា៎! (គាត់ស្រែកតិចៗដាក់ត្រចៀកខ្ញុំ)

អត់មាត់មែន តែ មករ របស់ខ្ញុំក៏ក្អែរទឹកមាត់ពិសចេញមក បាញ់ប្រឡាក់ពេញជញ្ជាំងដូចគ្នា។ ខ្លួនយើងទាំងពីរបែកញើសសស្រាក់។ គាត់ទ្រេតខ្លួនមកអោបខ្ញុំ ដោយបញ្ចេញអាការៈអស់កម្លាំងជាខ្លាំង។រួចយើងទាំងពីរក៏ទម្រេតខ្លួនគេងទៅលើពូកទាំងពីរនាក់។ គាត់អោបខ្ញុំហើយថើបស្មាបន្តិច។ សភាពស្ងប់ស្ងាត់បានគ្របដណ្ដប់បន្ទប់នេះមួយសន្ទុះ។ ក្នុងពេលដែលគាត់កំពុងហាក់សម្ងំគេងមួយភាំងនេះ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ប្លែក។ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ដឹងថា គាត់មានកម្ដៅ ឬកម្លាំងជម្រុញអ្វីម្យ៉ាងដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គាត់ម្នាក់នេះខុសពីមនុស្សដទៃទៀតដែលខ្ញុំធ្លាប់ជួប ខុសពីបុរសផ្សេងទៀតដែលខ្ញុំធ្លាប់គេងជាមួយ។ ខ្ញុំងើបយកកន្សែងពោះគោដែលខ្ទាតដល់គៀនជញ្ជាំងមករុំដងខ្លួន ហើយគាត់ក៏ក្រោកឡើងដូចនា។ គាត់ទាញដៃខ្ញុំចុះ រួចថើបខ្ញុំម្ដងទៀត។ អូយ! ធ្វើមើលតែក្នុងរឿងអ៊ីចឹង។ តួទម្រាំបានទៅណាទៅណី នៅអូសក្រឡាឡើងយូរ។

— ខ្ញុំសុំលេខទូរស័ព្ទបានទេ?

— បានតើ! លេខខ្ញុំគឺ 077 4** ***។ (ដោយសារពេលនោះ យើងទាំងពីរមិនបានយកទូរស័ព្ទមកតាមខ្លួនទេ ទើបគាត់ព្យាយាមទន្ទេញឡើងញាប់មាត់ជាច្រើនដង)

— ខ្ញុំទៅសិនហើយណា។

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ ខ្ញុំក៏បើកទ្វារ ហើយដើរចេញទៅងូតទឹក រួចត្រឡប់មកផ្លាស់ខោអាវយ៉ាងរហ័ស។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េចបានជាខ្ញុំធ្វើបែបនេះ។ ហាក់មានអារម្មណ៍មួយប្រាប់ខ្ញុំឲ្យគេចពីគាត់។ ឬមកពីខ្ញុំអៀន ដែលបានជួបបុរសល្អដែលផ្ដល់ក្ដីសុខដល់កំពូលដល់ខ្ញុំមុននេះ? ពេលខ្ញុំរៀបចេញទៅ ឃើញគាត់ចេញមកតាមក្រោយ ទំនងដូចជាតាមខ្ញុំមិនដឹង។ ដោយឃើញខ្ញុំបើកទ្វារចេញទៅហួសហើយ គាត់ក៏ឈប់តាមនៅនឹងតុគិតលុយខាងមុខតែម្ដង។

តាមផ្លូវមកផ្ទះវិញ ខ្ញុំហាក់រសាប់រសល់មិនអស់ចិត្ត។ ហេតុអីបានជាម្នាក់នេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតដល់គេបែបនេះ? កែវភ្នែកដ៏មុតថ្លា សម្លេងស្រទន់ រាងរៅដ៏សង្ហារ និងកាយវិការដ៏ស្វាហាប់។ តែខ្ញុំគិតថា អ្នកដែលទៅស្ប៉ាគឺបែបនេះ។ One night stand! ជួបគ្នាតែម្ដង រួចក៏ចប់ អ្នកខ្លះសូម្បីតែឈ្មោះក៏មិនចាំផង។ ម្នាក់នេះក៏ដូចជាអ្នកផ្សេងដែរ។ ណ្ហើយ! ថ្វីត្បិតតែមនុស្សល្អ និងអ្នកដែលចង់បានស្នេហ៍ស្មោះមានមែន តែសម្រាប់ខ្ញុំគឺមិនទាន់ជាប់ ហើយក៏ប្រហែលមិនមែនពេលនេះដែរ។ ស្នេហាធ្វើឲ្យមនុស្សឈឺចាប់ តែមនុស្សជាច្រើននៅតែល្ងង់រត់ទៅរកស្នេហាដដែល។ មកដល់ពេលនេះខ្ញុំនៅមិនទាន់ប្រាប់ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំទៀតមែនទេ? បាទ! ខ្ញុំឈ្មោះ យ៉ារុន។ ហើយយ៉ារុនម្នាក់នេះហើយ ដែលត្រូវមេរៀនជីវិតបង្រៀនឲ្យគេក្លាយជាមនុស្សរឹងមាំ រឹងមាំរហូតដល់មនុស្សដែលខ្លួនឯងស្រលាញ់មិនអាចរស់នៅជាមួយខ្លួនបាន និងជាមនុស្សឯការដែលគ្មានអ្នកណាអាចយល់ពីជម្រៅទឹកចិត្តដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ខ្ញុំបានឡើយ។ ពេលខ្លះសូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនយល់ពីខ្លួនឯងដែរ។ ខ្ញុំមិនបានជ្រើសរើសធ្វើជាហ្គេយ៍ទេ តែហ្គេយ៍គឺជាធម្មជាតិរបស់ខ្ញុំ។ ទោះចង់ឬមិនចង់ ខ្ញុំត្រូវតែទទួលស្គាល់ការពិតមួយនេះ។ ខ្ញុំបន្តជិះម៉ូតូម្នាក់ឯងទៅមុខទម្លុះភាពងងឹតទៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ទាំងដែលបេះដូងរបស់ខ្ញុំមិនទាន់មានផ្ទះដែលអាចជ្រកកោនបាននៅឡើយ…

បើអ្នកអានមានចំណាប់អារម្មណ៍ចង់អានភាគបន្ត សូមផ្ដល់ពីចំណាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកក្នុងប្រអប់មតិខាងក្រោម។ អរគុណដែលបានចូលអានណា… 🙂

ខ្ញុំនិងបង តើអ្នកណាជាអនាគត?

ពី​ថ្ងៃ​ខ្ញុំ​​អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ការិ​យាល័យ​ បើកកុំព្យូទ័រហើយក៏​ឆែកហ្វេសប៊ុក​បន្តិច ព្រោះ​មិន​​ទាន់​​ដល់​​ម៉ោង​​ចូល​​ធ្វើ​​ការ​​​នៅ​ឡើយ។​ ថ្ងៃ​នេះ​​មិន​ដឹង​​ហេតុ​អី​ខ្ញុំ​​ចូល​​បើក​​គណនី​ហ្វេស​ប៊ុក​​របស់​​សង្សារ​ខ្ញុំ​មើល​ រួច​ក៏​បាន​ឃើញ​​អ្វី​​ដែល​​ធ្វើ​ឲ្យ​​ខ្ញុំ​​មិន​​សប្បាយ​​ចិត្ត​​រហូត​​ដល់​​យប់​​ថ្មើរ​នេះ។​ ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​​ឆាត​​នឹង​​ប្រុស​​ម្នាក់​ទៀត។​ ម្នាក់​​នោះ​​ឈ្មោះ​​ដែន​ ជា​​កម្លោះ​​ម្នាក់​​អាយុ​ស្របាល​ខ្ញុំ​ដែរ​ ២៤ ឬ២៥អី​ហ្នឹង​។​ ខ្ញុំ​ចាំ​គេបាន​ ព្រោះ​​សង្សារ​ខ្ញុំ​បាន​អួត​ពីគេ​ម្នាក់នោះ​ប្រាប់​ខ្ញុំថា គេសង្ហារ ឆ្លាត ហើយជាកូនអ្នកមាន​នៅបាត់​ដំបង។ គាត់បាន​ជួបគេកាលពីអាទិត្រមុន ពេលគាត់​ទៅ​មើលដីរបស់គាត់នៅខេត្ត​នោះ។

ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែលឆាប់​តូចចិត្ត រហ័ស​ប្រចណ្ណ និង​យក​គេឯង​មក​ប្រៀប​ធៀប​ជាមួយខ្លួន ហើយភាគច្រើនគឺខ្ញុំអន់ជាងអ្នក​ដែល​ខ្ញុំ​យក​មក​ប្រៀប​ធៀប​នោះ​ ទាំងភាពសង្ហារ ចំណេះដឹង និង​ការងារ។ កាល​គាត់​ប្រាប់​ខ្ញុំនោះ ខ្ញុំបង្វែរសាច់រឿងភ្លាម ព្រោះមិន​ចូលចិត្ត​ឲ្យ​មនុស្ស​ដែល​ខ្លួន​ស្រលាញ់​អួត​ពី​ប្រុស​ផ្សេង​នៅនឹងមុខ តែក្នុងចិត្តនៅបៀម​ជាប់​អារម្មណ៍តូចចិត្តនេះ។ គាត់ប្រាប់ពីល្ងាច យប់ឡើង​ឆែក​មើល​ឈ្មោះ​និង​ប្រូហ្វាល់ម្នាក់នោះ​ ព្រោះ​សង្សារ​ខ្ញុំ​នេះ​ឯង​ ដែល​បញ្ចេញ​សកម្មភាពដែលបង្ហាញឲ្យខ្ញុំ​ដឹងថា​ខ្ញុំមិនអាចទុកចិត្តឬជឿជាក់លើគាត់បាន។ សង្សារ​ខ្ញុំនេះឯងទៅសុំ​គណនីហ្វេសប៊ុកគេមក​រាប់​អាន​ជា​មិត្ត​​ (ជាមិត្តឬមានបំណងអីផ្សេង?) លើហ្វេសប៊ុក។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញឈ្មោះនិង​រូបគេមែន។ គេនោះស្អាត ហើយសង្ហារ ស្លៀកពាក់​បែប​អ្នកមានការងារ​ធំ ពាក់អាវធំ ក្រវ៉ាត់ក និង​ហាក់​ដូចជា​នៅក្នុងកម្មវិធី​ធំមួយ។ តាមមើលមុខមាត់សង្ហារប្រុសចំប្រុស ខ្ពស់ស្រឡះ និង​សម្បុរមិនសតែមិន​អាចថា​ខ្មៅ​បាន​នោះ​ទេ​។​ ខ្ញុំមើលហើយ​ក៏កាន់​តែ​តូចចិត្ត កាន់តែមិនសប្បាយចិត្ត រួចក៏ចូលទៅឆែកមើល​ក្នុង​ឆាតទៀត ក្រែងមាន​និយាយអីជាមួយគ្នា។ ភ្លេច​ប្រាប់​ទៅ​ថា​​ខ្ញុំ​​ស្គាល់​​លេខ​​សម្ងាត់​​ហ្វេសប៊ុកគេ ព្រោះគេប្រាប់ខ្ញុំ ហើយក៏មិនដែលដូរដែរ។

គេ​អាចគិតថា​ការ​សន្ទនា​ជាមួយ​ប្រុស​ក្មេងៗ​សង្ហារៗ​អស់នោះ​ ជាការ​សន្ទនា​បែបធម្មតាៗ តែសម្រាប់ខ្ញុំ ក្មេងៗទាំងអស់នោះ​និយាយម៉ាត់ណា​ក៏​អោយ​ដៃ​គេ​ដែរ។ មិន​ចេះអៀនខ្មាស់! សង្សារខ្ញុំ​ប្រាប់ថា​មាន​សង្សារ​ហើយ នៅ​មក​ញ៉ែគេទៀត។ ខ្លះថា​សុំធ្វើជាអ្នកទីបីក៏បាន។ គ្រាន់តែឃើញបែបនេះខ្ញុំ​សឹង​តែ​​ជ្រែក​មេឃ​ជ្រែក​ដីទៅ​ដាល់​ម្នាក់​នោះ​ឲ្យ​ហើម​មុខមាត់​ឲ្យ​រាង​ចាលម្ដង។ តែយ៉ាងណាក៏ដោយ លើលោក​នេះ​មនុស្ស​ប្រភេទ​ឃ្លាន​​ឥត​សណ្ដាប់​បែប​នេះ​មាន​​ច្រើនណាស់ សំខាន់​គឺសង្សារខ្ញុំគាត់​បដិសេធទៅបានហើយ។ ទោះសង្សារខ្ញុំបដិសេធក៏ដោយ ក៏គាត់​គេចមិន​រួចពីរំលងសពខ្ញុំដែរ ហោច​ណាស់​ក៏​ឈ្លោះ​គ្នា​ម្ដង​ដែរ ​រឿងពួកប្រេតអស់នោះ។ ពេលនៅរស់​ធ្វើជាប្រេតទៅហើយ ដល់ពេល​ស្លាប់ទៅ​មិន​ដឹង​ក្លាយជាស្អីវិញទេ។ តែលើកនេះ​ខុស​ពី​លើក​មុនៗ លើកនេះ​គឺគាត់ឆាតទៅគេមុន ​ឆាតភ្លាមសរសើរគេភ្លាម ថែមទាំងនិយាយថា​ចង់ជួបគេនៅភ្នំពេញពេលគេមកពីបាត់ដំបង។ ដោយ​សារ​រឿង​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​ទាំង​មិន​សប្បាយចិត្តតាំង​ពី​ថ្ងៃ​មក រហូត​ដល់​ចេញ​ពី​ធ្វើការ​មក​ផ្ទះ​វិញ ត្រូវ​មក​គេង​យំ​ម្នាក់ឯង​អស់​មួយ​សន្ទុះធំទៀត។

ម៉ោង ៦៖១០នាទីល្ងាចគាត់​ទូរសព្ទមក តែខ្ញុំ​មិន​លើក។ ងើប​ពី​យំ ខ្ញុំ​ទៅ​បើក​ហ្វេសប៊ុក​ឃើញមិត្តគាត់​ណាត់គាត់ទៅ​ហូបអីនៅ​គុយទាវទូក​ម៉ោង ៦៖៣០ល្ងាច។ ខ្ញុំ​ក៏ទូរសព្ទទៅគាត់ គាត់ទទួលទូរសព្ទរួច​និយាយ​សម្ដី​ស្រទន់​មក​ខ្ញុំ​ដូច​រាល់ដង។ មនុស្សអី​មុខ​មាត់​សង្ហារ គួរឲ្យស្រលាញ់​ថែមទាំង​សម្ដី​​ម៉ឺងម៉ាត់​តែ​មានទឹកដម​គួរឲ្យ​ចង់​ស្ដាប់។ ណ្ហើយពេលនេះ​ខ្ញុំ​មិន​សប្បាយចិត្តជាង​ចង់​ស្ដាប់​សម្លេងគាត់។ គាត់​ប្រាប់​តាម​ត្រង់​ថា​មិត្ត​គាត់ណាត់​ជួបគាត់​ដោះស្រាយបញ្ហា​ខ្លះ រួចគាត់​នឹង​បន្ត​ទៅ​ញុំាអីជាមួយ​មិត្ត​រួមការងារ​របស់គាត់​នៅភោជនីយដ្ឋាន​ទន្លេបាសាក់។ ខ្ញុំ​មិននិយាយអីច្រើន គ្រាន់តែ​បាទៗ​យូរៗម្ដង​រួច​ក៏​លាគាត់។ គាត់​ហាក់​មិន​ចង់​បិទទូរសព្ទទេ ឲ្យតែឮសម្លេង​ខ្ញុំ​បែបនេះ។ គាត់​ក៏សួរដែរថា​ខ្ញុំខឹងមែនទេ? ខ្ញុំប្រាប់ថាអត់ទេៗ (តែក្នុងចិត្ត​ខឹង​សឹង​តែផ្ទុះទៅហើយ)។ ទប់ៗៗៗៗ​ រហូត​ដល់​យប់ម៉ោង ១០កន្លះយប់ទើបគាត់ទូរសព្ទមក​ខ្ញុំម្ដងទៀត។ លើកទូរសព្ទភ្លាម៖

  • សួស្ដី! កំពុងធ្វើអីហ្នឹង?
  • អត់ធ្វើអីទេ! (ពេល​ខ្ញុំ​ខឹង​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​និយាយ​ច្រើន ហើយក៏ព្យាយាម​និយាយឲ្យខ្លីៗបំផុត ព្រោះ​មិន​ចង់​និយាយ​ច្រើនជាមួយមនុស្សដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំ​មិន​សប្បាយចិត្ត ចង់​មិន​លើកទូរសព្ទផង តែមិន​ចង់​បង្កររឿងឲ្យកាន់តែធំ ក៏លើកទទួល​ទាំងបង្ខំចិត្ត)
  • អូនញុំាបាយហើយនៅ?
  • រួចហើយ
  • ដឹងអត់ ថ្ងៃនេះ​បង​សប្បាយចិត្តណាស់! បង​ប្រាប់អូននោះថា​បងទៅដោះស្រាយ​រឿងឲ្យ​ខេមនិងអាធីត។ ពីរនាក់នេះឈ្លោះគ្នា ឥឡូវ​ត្រូវ​គ្នា​វិញ​ហើយ​។ បង​និយាយជាមួយគេ​តាំងពីម៉ោង ៦កន្លះមក ឥឡូវ​ទើបតែចប់មុននេះឯង។ រឿងច្រើនណាស់ តែ​បង​ដោះស្រាយ​រហូតគេ​ព្រម​ព្រៀង​រាប់អានគ្នាវិញ។ បងហៅ​ត្រា​ឲ្យទៅជាមួយដែរ។ អត់ហៅអូនទៅ ព្រោះ​បងគិតថា​បើអូនទៅ ពួកគេចង់និយាយអីក៏​មិន​និយាយចេញអស់ដែរ ព្រោះ​គេមិន​សូវ​ស្និទ្ធិជាមួយអូន​ខ្លាំងដូចបង​និង​ត្រា។
  • បាទ
  • ចុះការងារ? ម៉េចហើយ?
  • ធម្មតា ដូចរាល់ដង
  • ម៉េចដែរ ថ្ងៃនេះ​សុខសប្បាយអត់?
  • ធម្មតា
  • ធម្មតាយ៉ាងម៉េច? សុខធម្មតា ឬក៏ទុក្ខធម្មតា? (តាមមើលបែបគាត់ដឹងហើយ ថាប្រាកដជាមានរឿង)
  • គឺធម្មតាហ្នឹងហើយ
  • ម៉េច? អូនឯង​ខឹងបងរឿងអីមែនទេ? (ថាគាត់ដឹង ដឹងមែន)
  • អត់ទេ
  • អត់យ៉ាងម៉េច បើ​សម្លេងចេញមកអ៊ីចឹងហើយ ប្រាប់មើល
  • គ្មានអីទេ បងទៅនិយាយជាមួយ​ម្នាក់ឈ្មោះដែននោះទៅ
  • ហ្អាក ហ្នឹង​បើក​ហ្វេសប៊ុក​បង​មើលទៀតហើយ ក្មេងខូច
  • បង​ចង់ជួបគេ ចង់ជួបគេណាស់ សរសើរគេណាស់ សុទ្ធតែគេ​ជាកូនល្អ ឆ្លាត ហើយ​ចេះ​ដឹង​រឿង​រកស៊ី
  • បង​មិន​ដឹង​ថា​អូនខឹង ឬបងខឹងអូនទេពេលនេះ! (បាត់​សម្លេងគាត់​បន្តិច) បងធ្វើការណា បងទៅ​បាត់​ដំបង បងទៅជួបគេព្រោះរឿងការងារ បង​ឆាតទៅគេខុសដែរមែនទេ?
  • ឆាតទៅទាំងកណ្ដាលយប់មែនទេ? ឆាតទៅសរសើរគេបែបនេះមែនទេ?​ ការងារ​បងនិយាយក្រៅផ្លូវការ​បែបនេះមែនទេ?
  • អូន! បង​ធ្វើការ បង​សរសើរគេ ព្រោះ​នេះជា​របៀប​ទំនាក់ទំនង ប៉ុណ្ណឹងបងខុសដែរមែនទេ? ឃើញទេ បងថា​មាន​បញ្ហាមានមែន។ អូន​ឯង​ប្រចណ្ឌ​បង​?​
  • ទេ
  • មនុស្ស​ស្អាត​ច្រើនណាស់អូន គ្មានអ្នកណា​ទៅ​មាន​ពេល​ដើរ​ចាប់​អ្នកនេះ ចាប់អ្នកនោះ​មក​សា​ងទំនាក់ទំនងស្នេហា​ហើយជញ្ជក់​​ចោល​ដូច​កាក​អំពៅ​ទេ​។ បងស្រលាញ់អូន។ អូនគិតអីហ្នឹង?
  • អត់គិតអីទេ។ តែមកពីសរសើរគេពីដំបូង បានខ្ញុំ​គិតបែបនេះ។
  • អូនឯងនេះចូលចិត្តប្រៀបធៀបណាស់ ចូលចិត្តគិតថា​ខ្លួនឯងអន់ជាងគេ។ បងស្រលាញ់អូន។ អូន​រៀន​ជឿជាក់លើ​បង​ឲ្យ​ច្រើន​ទៅ។ បើ​បែប​នេះ​​លើក​ក្រោយ​បង​លែង​សរសើរ​អ្នកណានៅមុខអូនហើយ។ រឿងការ​ងារ​មាន​អ្នកក្មេង មានអ្នកសង្ហារ​ជាងម្នាក់នេះ​ច្រើនណាស់ បង​ទាក់​ទង​គេ​តាម​​ទូរសព្ទ​ក៏បាន បើ​បង​ចង់​នោះ។ តែបង​គិតថា​បង​ជជែក​តាម​ហ្វេសប៊ុកក៏មិនអីដែរ។
  • សុំទោស
  • អត់ទេ មិនបាច់សុំទោសទេ អូន​អត់ខុសទេ។ មកពីអូនស្រលាញ់បង បងដឹង!
  • មកពីខ្ញុំស្រលាញ់បង
  • បងដឹង បងក៏ស្រលាញ់អូនដែរ។
  • បាទ
  • អ្ហឺម ដោះស្រាយបាននៅប៉ុណ្ណឹង?
  • បងងងុយគេងនៅ? (ឈប់និយាយរឿង​ប្រចែប្រចណ្ឌអីហ្នឹងហើយ ^_^ )
  • នៅទេ បងធ្វើការបន្តិចសិន
  • អ៊ីចឹងបងទៅធ្វើការទៅ កុំនៅយប់ជ្រៅពេក។ ខ្ញុំទៅគេងហើយ។
  • រាត្រីសួស្ដីណា
  • បាទ រាត្រីសួស្ដី គេងលក់សុបិនល្អ
  • ដូចគ្នា បាយបាយណា
  • បាទ

រួចខ្ញុំក៏​បិទទូរសព្ទ រួច​មក​សរសេរ​រឿងនេះឲ្យអ្នកទាំងអស់គ្នា​អាន។ អ្វីដែល​ខ្ញុំចង់​បង្ហាញគឺ​នេះជាជីវិត​ស្នេហារបស់​បុរសស្រលាញ់​បុរស។ អ្នកអាន​ហើយគិតទៅមើល​ថា​ខុសគ្នាពីជីវិត​ស្នេហា​រវាង​នារីនិង​បុរស​ដែរឬទេ? ជីវិត​របស់ពួកខ្ញុំ​ដំណើរការទៅ ដោយ​មាន​ការងារ មាន​បញ្ហា មាន​មិត្ត​ភក្ដិ មាន​ការ​ប្រចណ្ឌ និង​ការ​អធ្យាស្រ័យ​ដល់គ្នាទៅវិញទៅមក។

ចុងបញ្ចប់​ស្បែរាត្រី​បាន​មក​បំបែក​យើងទាំងពីរនាក់ពីគ្នា​ ប៉ុន្តែ​បេះដូង​និង​ក្ដី​ស្រម៉ៃ​នៅ​តែ​អណ្ដែត​ទៅរក​គ្នា​ក្នុង​ស្បៃ​សុបិន រួចក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ថ្ងៃថ្មី​ម្ដងទៀត​ឡូកឡំ​និង​ពិភពលោក​ដ៏​​ច្របូក​ច្របល់​នៅ​ថ្ងៃ​ស្អែក។ បញ្ហា​ចេះតែកើត តែយើង​នៅតែនិយាយរកគ្នា រួច​មក​យើង​ស្គាល់គ្នា​កាន់​តែ​ច្បាស់។ សូមឲ្យ​ស្នេហា​បុរស​និង​បុរស​កើតមានឡើង ហើយ​ចេះ​តែ​ប្រដំ​ប្រសង​គ្នា​ឆ្លង​កាត់​គ្រប់​រឿង​រ៉ាវ​ទាំងអស់​នៅ​ក្នុងជីវិត រហូត​ដល់​ពួកគេ​មាន​ក្ដី​ស្រលាញ់​ដែលធំជាង​ឧបសគ្គ​ដែល​ពិភព​លោក​បង្កើតឡើង​សម្រាប់ពួកគេ។ ខ្ញុំនិង​បង តើអ្នកណាជាអនាគត? គឺខ្ញុំជាអ្នក​ជ្រើសរើស ហើយ​បង​ជាអ្នក​ជ្រើស​រើស​នៅថ្ងៃនោះចុះ៕

និពន្ធដោយ នេត្រ

បណ្ណាល័យស្នេហា

ព្រឹកនេះ​អាកាស​ធាតុ​ត្រជាក់​ណាស់។ ដើម​ខែកក្កដា ពេល​យប់​ហាក់​ដូចជា​មាន​រយៈពេល​យូរជា​ងពេល​ថ្ងៃ ឆាប់​យប់ក្រភ្លឺ។ បែបនេះអំណោយ​ផល​ដល់​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​ក្រោក​ពី​ព្រលឹម ហើយ​ចូលចិត្ត​គេង​យូរៗ។ ខ្ញុំ​ស្លៀក​ boxer ពេល​គេង​រាល់​យប់ ហេតុ​នេះ​ហើយ​រាល់​ព្រឹក​មិន​ដែល​ឃើញខ្ញុំនោះទេ ព្រោះ​រាង​កាយទាំងមូល​តាំងពីក្បាល​ដល់​ចុងជើង​ប្រាកដជា​នៅ​ក្រោម​ភួយមិនខានទេ។ “พยายามจะทำวิธีต่างๆให้เธอนั้นรักฉัน​ พยายามทุกวันมอบให้ทุกอย่างที่เธอต้องการเหมือนเดินบนสะพานที่มีปลายทางคือใจของเธอ….” បទចម្រៀង​របស់ Getsunova ក្រុម​ចម្រៀង​ថៃមួយ​បទនេះ​ចេញពី​ក្នុង​ទូរសព្ទរបស់​ខ្ញុំ បាន​ដាក់​ខ្ញុំ​ពី​ដំណេក។ ខ្ញុំ​ក្រោក​យក​ទូរសព្ទមក​និយាយ​ទាំង​ភ្នែក​ទាំងពីរ​នៅ​បិត​នៅឡើយ មិន​ទាំង​មើល​ផងថា​អ្នកណាជាអ្នកទូរសព្ទមក។ (លេង​សើច​ច្រើនម៉្លេះ? ថ្ងៃនេះជា​ថ្ងៃសៅរ៍ណា! ថ្ងៃគេដេកគេពួន។​ អត់​ចេះយក​បេះដូង​គេ​ទុកក្នុង​បេះដូង​ខ្លួនឯង​អីសោះ។)

“អាឡូ? អ្នកណាហ្នឹង?”

“តាយ! បងគឺឃុននារីណា!”

“បាទបង! មានការអីបង?” (មិន​ចង់​និយាយទេ សម័យនេះហើយ​ មាន​អ្នក​ប្រើ​ឈ្មោះ​ចាស់​គំរិល​បែបនេះទៀត! សុំណែនាំឲ្យស្គាល់សិន! នេះជាបង​ស្រីធម៌របស់ខ្ញុំ។ កាលស្គាល់គាត់​ដំបូង​លើ​ហ្វេសប៊ុក គិតថា​គាត់​ដាក់​ឈ្មោះនេះលេង​សើចទេ តែ​តាមពិតនេះជា​ឈ្មោះ​ពិត​ប្រាកដរបស់គាត់។ គ្រាន់តែដឹងភ្លាម ចង់ឈ្លក់ទឹកមាត់។ ប៉ាម៉ាក់គាត់ពូកែរកឈ្មោះឲ្យគាត់ពិតមែន។ មួយស្រុកខ្មែរ​ច្បាស់ជាគ្មាន​អ្នកណា​ឈ្មោះនេះទេ។ ហាហាហា!

“អឺ! នែ! សុំទោស​ដែល​បងខលទៅពីព្រលឹម។ តែបង​មានការ​ចង់ជួបតាយ។ បងមាន​របស់ល្អអោយ។”

“ស្លាប់ហើយបង! នេះទើបតែម៉ោង ៩សោះ បង​មកដាស់​ខ្ញុំ​ទៅកើត។ ថ្ងៃសៅរ៍ណាបង!” (ឮគាត់ថា​ព្រលឹម ខ្ញុំ​ដកទូរសព្ទមកមើលឃើញថាម៉ោង ៨កន្លះ រាល់​ចុង​សប្ដាហ៍ ថ្ងៃ​ត្រង់​មិន​ចង់​ងើប​មក​បាយផង ព្រោះ​ឃ្លាន​គេង​ច្រើន​ជាង​ឃ្លាន​បាយ)

“ណា បងមាន​របស់​ល្អមែនណា! ថ្ងៃនេះ​មិន​បាច់ទៅជួបគ្នានៅ Brown អីទេ។ បងចាំឯងនៅ​បណ្ណាល័យជាតិ។ ម៉ោង ៩ជួបគ្នាណា។ កុំ​ឲ្យ​បង​ចាំ។ ថ្ងៃត្រង់​នៅញុំា​បាយ​ជាមួយបង។ ឮទេ?”

“បាទ បង​សម្លាញ់! អូន​ឮហើយ។”

“សម្ដីផ្អែម​មែន ប្រុសក្មេង! ប៉ុណ្ណឹងចុះ!”

រួច​គាត់ក៏បិតទូរសព្ទទៅ! ស្លាប់ហើយ សល់ពេលតែកន្លះម៉ោងរៀប​ចំខ្លួន។ ថ្ងៃនេះមិន​ដឹង​បង​ឃុននារីគាត់​មានការអីគាត់ទេ។ ខ្ញុំ​នឹង​បងឃុននារីស្គាល់គ្នា​បីឆ្នាំហើយ ចាប់តាំងពីចេះលេងហ្វេសប៊ុកមក ខ្ញុំ​នឹង​គាត់​ស្និទ្ធិស្នាលនឹងគ្នាជាងគេ។ បងឃុននារីជា​មេម៉ាយ​ស្ដុកស្ដម្ភ មាន​ឡាន​មាន​វីឡា​កូនកាត់ពីរកន្លែង​ក្នុង​បុរីពិភពថ្មី។ គាត់​ទើប​តែអាយុ ២៧ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ ប្ដីគាត់​អាយុបង​គាត់​ ៥ឆ្នាំ តែជា​អ្នក​លក់​អចលនទ្រព្យ​​ដ៏ជោគជ័យម្នាក់។ ពីរនាក់គាត់​មិន​មែន​ឪពុកទុកម្ដាយដាក់អីទេ គឺស្រលាញ់​ចិត្ត​នឹង​ចិត្ត​តាំងពីបង​ឃុននារី​រៀន​ឆ្នាំទីមួយនៅសកលវិទ្យាល័យ​ម៉្លេះ។ ដល់​គាត់​រៀនចប់ភ្លាម គាត់​ក៏​រៀបការ​ហើយ​ចាប់​ដៃគ្នា​រកស៊ីជាមួយ​ប្ដីគាត់។ ទាំងក្មេង​ ទាំង​ស្អាត តែ​ប្ដីគាត់​បែរ​ជាស្លាប់​ចោលគាត់​ដោយសារ​ជំងឺបេះដូង។ ខ្ញុំ​ប្អូនគាត់​មួយឆ្នាំ រៀន​ចប់​អនុបណ្ឌិត​ផ្នែក​គ្រប់គ្រង។

ខ្ញុំ​បើក​ឡាន​មក​ដល់ ក៏​រក​កន្លែង​ចតទុកដាក់​ឡាន​ឲ្យ​ស្រួល​បួល។ រាល់​ថ្ងៃសៅរ៍បណ្ណាល័យជាតិ​បើក​ទ្វារ​ត្រឹម​តែមួយព្រឹក​តែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ​និង​បង​ឃុននារី​ចុច​កន្លែង​នេះ​ជា​ទី​ជួបជុំ​និយាយ​ដើមគ្នា អត់ទេ​និយាយ​លេងទេ គឺមក​អាន​សៀវភៅ​និងចំណាយពេល​ស្ងប់​ស្ងាត់​សង់ទីម៉ង់ទៅតាម​រឿង​ប្រលោម​លោក។ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​សំណង់អាគារ​តាម​រចនា​បទ​បារាំង មើលទៅគួរឲ្យទាក់ទាញ។ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​អ្វី​ដែល​មើលទៅ​ចាស់​ៗ ហើយ​ស្រគត់​ស្រគុំ បើ​ជាអាគារ​ដែល​ទ្រុឌទ្រោម ហើយ​ត្រូវគេ​បោះ​បង់​ចោលទៀត គឺកាន់តែគួរឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍។ ខ្ញុំចូល​ទៅដល់ហើយទៅចុះឈ្មោះ​នៅ​តុ​បណ្ណារក្ស។ ថ្ងៃនេះ​មិន​ខុស​ពី​រាល់​ថ្ងៃឡើយ មិន​សូវ​មាន​មនុស្ស​មក​ច្រើន គ្មានអ្នកមាត់អ៊ូអរ​ផ្ដេសផ្ដាសខ្វះសុជីវធម៌។ មើលទៅជុំវិញមាន​តែ​មនុស្ស​បីបួនាក់អង្គុយ​ត្រង់នេះមួយត្រង់នោះមួយ។ ចុះឈ្មោះ​រួច​ខ្ញុំ​ឃើញលោក​អ៊ុំ​បណ្ណារក្ស​ដើរមកតុខាងមុខ រួចខ្ញុំក៏លើក​ដៃជំរាបសួរអ៊ុំប្រុស​តាម​ការ​គួរ។ គាត់​ញញឹម​តបហើយលើកដៃ​សំពះត្រឡប់មកវិញ។

“ថ្ងៃនេះអត់​ឃើញ​ក្មួយស្រីមកអ៊ីចឹងក្មួយ?” អ៊ុំ​គាត់​លើក​សៀវភៅចាស់​ៗពីរបីក្បាលមក​ដាក់​លើតុហើយសួរខ្ញុំ

“បន្តិចទៀតមកឥឡូវហើយអ៊ុំ ថ្ងៃនេះគាត់​ណាត់​ខ្ញុំ​មកទីនេះតាំងពីព្រលឹម​ម៉្លេះ”

ខ្ញុំ​និយាយ​រួច​ក៏​ដើរ​ទៅ​រក​សៀវភៅយក​មក​អាន! ដូច​រាល់​ដង អ្វីដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍បំផុត​គឺសៀវភៅ​ប្រលោម​លោក​សូវៀតដែល​បក​ប្រែជាភាសា​ខ្មែរតាំងពីឆ្នាំ ១៩៨៥ជាដើម។ ភាគច្រើន​រឿង​សូវៀត​ដែល​ខ្ញុំអានគឺបកប្រែដោយលោក ប៉ែនភីមាន។ មិន​មែន​ថា​ខ្ញុំជា​អ្នក​ចូលចិត្ត​កុម្មុយនី​ស្ត​អីនោះទេ តែមកពី​បែបបទនៃការ​និពន្ធ សំដីសំដៅ និង​ទិដ្ឋ​ភាពនៅក្នុងរឿងហាក់​ផុស​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​ខ្ញុំ​យ៉ាង​រស់​រវើក។ សៀវភៅបែបនេះពិបាករកណាស់ ហើយ​មានតែពីរបីក្បាលប៉ុណ្ណោះ ដែល​កប់​នៅ​ធ្នើក្រោមគេនៅ​កន្លៀត​ជញ្ជាំង។ ហេតុ​តែខ្ញុំ​ជា​អ្នក​សិក្សា ហើយ​ឆ្លាតនោះអីទើបអាចរកឃើញ (គឺថា​ឆ្លាត​មែននោះអី ហាហា)។ ធ្លាប់​អាន​រឿង “លុះដែកថែបលត់​រួចហើយ” ជាសៀវភៅច្បាប់​ដើម​បកពីក្រុង​មូស្គូ…ធ្លាប់​អាន​តាំងពី ១៧ឆ្នាំមុន។ ខ្ញុំចាំមិនភ្លេចទេ…ប៉ាវកាដ៏កម្សត់! សៀវភៅនោះ​នៅក្នុងទូបុរាណ (សុទ្ធតែទូបុរាណអីណា) គឺក្នុងទូចំណាស់មួយនៅផ្ទះឯស្រែ…តែសៀវភៅនោះធ្ងន់ណាស់ ក្រាស់​មែនទែន។ ខ្ញុំអាន​ជិត​ពីរ​ឆ្នាំ​បាន​ចប់ (ព្រោះកំជិលអាំងផេះ ហេហេ)។ ខ្ញុំ​មាន​សៀវភៅបែបនេះ​ពីរក្បាល “លុះដែកថែបលត់រួចហើយ” និង​ “នេះគឺមនុស្សពិត”​។ តែក្រោយពេល​បញ្ចប់​សៀវភៅ “លុះដែកថែបលត់រួចហើយ” ហើយ ខ្ញុំ​ក៏មិនទាន់​បាន​អាន​រឿង “នេះគឺមនុស្សពិត” ឲ្យចប់នោះដែរ ពេលនោះអាន​បាន​តែមួយជំពូកប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំចូលចិត្ត​រឿង “នេះគឺមនុស្សពិត” ជាង និយាយ​តាម​ត្រង់ទៅ។ រឿងនេះ​និយាយពីជីវិត​អ្នក​បើក​យន្ត​ហោះ​ប្រយុទ្ធ​របស់​អ៊ុយ​ក្រែន​ បន្ទាប់ពីគាត់​ធ្លាក់​យន្តហោះ។ សំណាងហើយពេលនេះ​ខ្ញុំ​ចេះមករកឃើញ​សៀវភៅដ៏កំរមួយនេះ​នៅ​ក្នុងបណ្ណាល័យជាតិ។ រកតាមបណ្ណាគារ​ផ្សេងៗនៅភ្នំពេញក៏អត់មានលក់សៀវភៅរឿង​សូវៀត​ចំណាស់ៗបែបនេះទេ ព្រោះខ្ញុំ​ខំរក​គ្រប់បណ្ណាគារអស់ហើយ។

រកបានសៀវភៅសំណព្វ​ចិត្តហើយក៏រកកៅអីអង្គុយ ក្នុងពេល​ដែល​បងឃុននារីនៅបក្សអ៊ូតាំងមិនទាន់មកដល់​។ នៅពីមុខ​ខ្ញុំ​មាន​ប្រុស​ស្អាត​ម្នាក់​កំពុង​អង្គុយ​អាន​សៀវភៅ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏កំពុង​អានសៀវភៅនៅ​ក្បែរគេ​ដូចគ្នា។ គេ​ហាក់​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​ថា​មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​កំពុង​លួច​មើល​គេ​នោះទេ។ ដៃគេ​កំពុង​សរសេរ​អ្វី​ម្យ៉ាង​ញាប់​ស្អេក​ឥត​ដក​សោះ។ ខ្ញុំ​ដៀង​មើល​ក្រដាស​នោះ​បន្តិច​ទើប​ដឹង​ថា​វា​ជា​ក្រដាស​លំហាត់​វេយ្យា​ករណ៍​ភាសាបារាំង។ គេ​បើក​ទំព័រ​មួយទៀត ហើយ​យក​ដៃមក​វាសទំព័រមួយទៀត​ឲ្យ​របើកឡើង រួច​ដាក់​ប៊ិច​ចុះអាន​សំណេរនោះ រួចក៏​បន្ត​សរសេរ​គូស​វាស​នៅលើ​ទំព័រ​ថ្មីនោះម្ដងទៀត។ ម្ដងគេបើកសៀវភៅ​សរសេរ​កំណត់​ចំណាំ​អ្វីមួយ រួច​ត្រឡប់​ងាក​រក​ក្រដាស់​នោះ​សារជា​ថ្មី។ មិនមែន​ភាព​សង្ហារ​របស់​គេទេ ដែលទាក់​ទាញ​កែវភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ឲ្យទៅ​មើល​​នោះ។ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ជា​អាន​សៀវភៅបណ្ដើរ លួច​មើលគេ​បណ្ដើរ។ ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​គេ ព្រោះ​មើលទៅ​គេ​ដូចជា​ខំរៀនណាស់ រក​បែបនេះ​យូរហើយ។ ខ្ញុំ​រាង​ពិបាក​ក្នុង​ចិត្តណាស់ ព្រោះអង្គុយ​ក្បែរគ្នាពេកអ៊ីចឹង ធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំពិបាក​មើល​គេ​ឲ្យពេញភ្នែក។ តិច​លោ​ខ្ញុំ​ងាក​មើល​គេ​ពេក ខ្លាច​គេ​សង្ស័យថាខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍គេ ហើយ​គេ​ម៉ៃថា​ខ្ញុំជា​មនុស្ស​ខ្វះសុជីវធម៌ ឬប្រុសស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា។

ខ្ញុំ​ចេះតែមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច​ថា​គេ​នឹង​ដឹង​ថា​ខ្ញុំកំពុងលួចមើល​នាង។ តែអង្គុយជិតគេបែបនេះ ខ្ញុំ​បែរជា​រំភើប​ៗបែបនិយាយ​មិន​ត្រូវ។ ប្រហែល​មក​ពី​ខ្ញុំ​ធំ​ក្លិន​ទឹក​អប់ក្រអូប​ស្រាលរបស់គេហើយមើលទៅ។ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ក្លិន​ទឹក​អប់​ដែល​មាន​ក្លិន​ស្រាល ហើយ​មិន​ក្រអូប​ខ្លាំងពេក ចៃដន្យណាស់​ដែល​គេ​ប្រើ​ប្រភេទទឹក​អប់​ដែល​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត។ គេ​មូរ​ដៃអាវ តែអត់មាន​ប្រឡេះឡេវ​ទ្រូងអីទេ យ៉ាងណាក៏ដោយសាច់អាវ​របស់គេ​ស្ដើង មើលឃើញ​រាង​អាវ​ក្ងាន​រៀល​ក្លៀក​នៅ​ខាង​ក្នុងគួរឲ្យ​ចង់​លិទ្ធ (អូហ៍ច្រឡំ កុំ​ច្រលំថា​អ្នកនិពន្ធរោគចិត្តអី អាគិគិគិ)។ តែ​បើ​ជ្រុល​តែ​ឃើញ​ហើយ​ក៏​រៀប​រាប់ឲ្យ​អ្នកអាន​ដែលកំពុង​ស្រក់ទឹកមាត់​នេះ​ស្ដាប់​បន្តិច​ចុះ ហាហា (និយាយ​តាម​ត្រង់​ខ្ញុំជា​បុរស​ត្រឹម​ត្រូវ មិនគិតអីផ្ដេសផ្ដាសដូចអ្នកអានទេ)។ គេ​មាន​ដើម​ទ្រូងទូលាយ​ហាប់​ណែនល្អណាស់។ ជួនកាល​គេ​ងើបទៅរក​ឯកសារ​ផ្សេងទៀត នៅធ្នើដាក់សៀវភៅ។ ខ្ញុំ​លួច​មើល​ដំណើរគេពីក្រោយ​យ៉ាងភ្លឹក។ គេ​មាន​រូបរាង​សង្ហារណាស់ ដំណើរប្រកបដោយភាពស្វាហាប់។ នេះមិនមែនជា​លើកទីមួយទេ ដែលខ្ញុំ​និង​គេអង្គុយក្បែរគ្នាបែបនេះ។ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកសិក្សា​អីទេ ព្រោះខ្ញុំ​មាន​ការងារ​ធ្វើហើយ ទើប​តែរៀន​ចប់និងទើប​តែ​ចាប់​ផ្ដើមធ្វើ​ការ​ដែរ។ គាប់​ជួនអី​ថ្ងៃច័ន្ទអាទិត្រមុនខ្ញុំ​អផ្សុក ដោយបើកឡាន​កាត់​បណ្ណាល័យជាតិ​ស្រាប់​ផង ក៏ចូលអាន​សៀវភៅលេង ហើយក៏បាន​ជួបកម្លោះម្នាក់នេះ។ តាមពិត​ប្រាកដជា​និស្ស័យហើយ​បាន​ជា​បណ្ដាល​ឲ្យ​បុរស​សង្ហារ​ដូចខ្ញុំ​បាន​ជួប​នឹង​គូព្រេងនៅទីនេះ ហាហាហា។ ថ្ងៃសៅរ៍នេះមក​ជួបគេទៀត។ អរគុណព្រះហើយដែល​តែងតែមាន​កៅអីទំនេរជាប់គេជានិច្ច។ ហេតុតែស្រលាញ់អ្នក​ចូលចិត្តអាន​សៀវភៅទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចូល​បណ្ណាល័យ​ញឹក​ញាប់​បែបនេះ។ បើម៉ាក់ដឹងថា​មក​បណ្ណាល័យព្រោះតែប្រុស ម៉ាក់​ប្រាកដជា​វ៉ៃស្លាប់ហើយ 😥

ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថ្ងៃណាខែណាទេ ទើប​ហ៊ាន​និយាយ​រក​គេ។ ចាំមើល​ពីរបីដងទៀតសិន សឹម​និយាយ​រកគេ ព្រោះហោចណាស់​ ខ្ញុំក៏មាន​ហេតុផលថា បាន​ជួបគេ​ច្រើនដងហើយ គួរតែសុំស្គាល់អាស័យដ្ឋាន អូហ៍អត់ទេ គឺគួរតែរាប់អានគ្នា។ ចុះអ្នកអានគិតថា​ ហេតុផលបែបនេះល្អទេ? លោគេមិន​និយាយ​រក​មនុស្ស​មិន​ដែលស្គាល់គ្នា​ដូច​ខ្ញុំទៅ? ខ្ញុំ​ខ្លាច​ផង អៀន​ផង ហើយក៏ទន្ទឹង​រង់​ចាំឱកាស​ល្អ​ដើម្បី​បាន​ស្គាល់គេ​។ ហើយ​បើសិន​គេជា​មនុស្ស​ប្រុស​ស្រលាញ់​ប្រុស​ដូចគ្នាដែរនោះ ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​បុណ្យ​ឲ្យ​បាន​ ៧វត្តម្ដង។ ស្នេហា​មិន​មែនជា​ផ្សារ​ត្រីដែល​យើងអាច​រើស​កន្លែង តថ្លៃ ឬ​រើស​ទំនិញបាននោះទេ តែ​ស្នេហា​ពឹង​លើ​និស្ស័យ ឬអាច​ថា​ឱកាស។ សម្រាប់​ខ្ញុំ បេះដូងខ្ញុំ​ប្រាប់ថា​គេជា​ស្នេហារបស់ខ្ញុំ។ សម្រាប់​ខ្ញុំ ស្នេហាមួយនេះ​ បែរជា​មក​ដុះពន្លកនៅក្នុងបណ្ណាល័យទៅវិញ។ ខ្ញុំ​ចង់​បាន​គេធ្វើ​ជា​សង្សារ​ខ្លាំងណាស់ ប្រុសស្អាតអ្នកសិក្សាអើយ! 😀

ជីវិតប្រុសលក់ខ្លួន ឬ​ មេអំបៅពណ៌ឥន្ធនូ (ភាគ១)

គ.ស ២០១២

សណ្ធាគារប៉ាតាយ៉ាហ៊ីលតុន

tumblr_n7vgjuNj911slvnsao2_1280

ឬទ្ធិក្រោកពីដំណេក​ហើយ​បង្វិល​ខ្លួន​ម្ដងទៅខាងស្ដាំម្ដងទៅខាង​ឆ្វេង បែប​មិន​ទាន់​អស់​ងងុយនៅឡើយ។ លើ​គ្រែតែមួយនោះ មាន​បារាំង​ម្នាក់​កំពុង​គេង​នៅក្បែរគេនៅឡើយ។ គេ​បង្ខំ​ខ្លួនឯង​ឲ្យ​ក្រោក​ពី​ដំណេក​ ហើយ​ដើរ​ចុះឡើង​ទាំង​ខ្លួន​ននលគោក ដើរ​បណ្ដើរ​អង្អែល​ពង​បណ្ដើរ ទៅ​រក​ minibar ដើម្បីរកអីផឹក​បន្តិច។ កាលពីល្ងាច​ពួកគេ​ផឹក​ Heineken រហូត​គ្មាន​សល់​សូម្បីតែមួយដប។ គេ​មិន​ចូលចិត្ត​ផឹក​វីស្គីពេល​ទើប​តែក្រោកពីគេងនោះទេ ប៉ុន្តែធ្វើម៉េច​បើ​ពេលនេះអ្វីដែលគេ​ត្រូវការ​គឺត្រឹម​តែជាតិ​សុរាបន្តិចឲ្យ​សើម​បំពង់ក។ គេ​គិត​ចង់​ទូរសព្ទទៅ​ខាង​អ្នក​បម្រើ​ឲ្យ​លើក​អ្វី​បន្តិច​មក​ឲ្យគេ​ញុំា តែក៏​ត្រូវ​ទុចគំនិតនេះ ព្រោះគេគិតថា​ហោចណាស់​គួរស្លៀក​ពាក់​បិត​បាំង​បន្តិច​ដែរ មុន​នឹង​ហៅអ្នក​បម្រើមក។

គេ​ដើរ​ចេញទៅរក​បង្អួច ទាញ​វាំង​ន​ន​បើកឡើង ហើយ​ដើរ​ចេញទៅ​យ៉​ខាង​ក្រៅ​មើល​ចុះទៅ​ផ្ទៃទឹក​សមុទ្ទដែល​លាតសន្ធឹង​នៅ​ពីខាង​មុខ។ ពេល​ដែល​គេ​ដើរ​ចេញមក​យ៉​នោះ នៅខាង​ក្រៅកំពុង​តែធ្លាក់ភ្លៀង។ គេ​ហាក់​ពេញ​ចិត្ត​ណាស់​ នៅពេល​ដែល​ដំណក់ទឹក​ភ្លៀង​គ្រាប់​តូចៗ​ធ្លាក់​មក​លើ​រាង​កាយ​របស់​គេ​ហើយ​ក៏​រមៀល​ចុះ​ទៅក្រោម​ហូរ​អប់​សព្វ​សាច់​របស់គេ​ដែល​គ្មាន​សូម្បីតែ​ក្រណាត់​ស្ដើងមួយផ្ទាង​គ្រប់​ដណ្ដប់​សោះ។ គ្រាប់ភ្លៀង​ធ្លាក់​មក​លើ​ស្បែក​ដ៏​ម៉ដ្ឋ​រលោង​របស់គេ ទទួល​ពន្លឺពីព្រះអរុណ ធ្វើ​ឲ្យ​រាង​កាយ​របស់​គេ​ពេញ​ដោយ​ពន្លឺដូចពេជ្រ​ចរណៃ ភាពត្រជាក់​នៃគង្គារ​ដែល​ធ្លាក់​ពីមេឃនេះធ្វើឲ្យគេ​មាន​អារម្មណ៍ស្រស់​ស្រាយ​ក្រៃលែង។ គេ​មាន​អារម្មណ៍ល្អជាង​បាន​ងូតទឹក​ផ្កាឈូកទៅទៀត។ មើលទៅ​ព្យុះ​ដូចជា​ជិត​ស្ងប់​រលត់ទៅវិញហើយ។ ពពកខ្មៅ​ក្រាស់​ឃ្មឹក​កំពុង​ពពាក់ពពូន​រុញច្រានគ្នា​មករក​ឯក្រុង។ គេ​អាច​មើល​ឃើញ​រស្មីព្រះអាទិត្រ​កាន់​តែ​ច្បាស់​កំពុង​ចាប់​ផ្ដើមរះឯកោះ​ពីជ្រោយ​ម្ខាង។

គេ​កំពុង​ឈរ​នៅ​លើ​ជាន់ទី ៣០ ដូច្នេះ​គេ​ហាក់​មិន​ខ្វល់​ឡើយ​ថា​នឹង​មាន​នរណា​ខ្លះ​មើល​ឃើញរាងកាយ​របស់គេនោះឡើយ។ គេ​មិន​ខ្វល់នោះឡើយ ព្រោះ​ស្ទើរតែរាល់​យប់ទៅហើយ ដែលគេ​បង្ហាញ​រូបកាយអាក្រាត​ដ៏​រលើប​រលោង​របស់គេ​នៅលើ​ឆាក​ ក្រោមពន្លឺភ្លើងពណ៌​និង​តន្ត្រីដ៏កន្ត្រាក់​ដែល​ហាក់​បន្លំ​នឹង​ចង្វាក់​បេះដូង​ដ៏​ញាប់​ញ័រ​របស់​ជន​ទាំងឡាយ​ដែល​បាន​ឃើញ​។ ខណៈដែលគេ​កំពុង​ក្រេប​រស​សុរា​របស់គេ គេ​សម្រេច​ចិត្ត​ងាក​បែរ​មក​រំឮកអនុស្សាវរីយ៍​កាលពី​រាត្រី។ គេ​ដើរ​ទៅ​មើលគ្រែ​ដេក​ ហើយ​ទាញ​ទាញភួយ​យ៉ាង​ទន់​ភ្លន់​ចេញ ឲ្យលេច​ឡើ​ងនូវកាយ​គ្មាន​សម្លៀក​បំពាក់​របស់​បារាំង​ម្នាក់នោះ កំពុង​គេង​ផ្កាប់​យ៉ាង​ស្កប់​ស្កល់។

ឬទ្ធិគិតថា ទីនេះពិតជាស្អាតណាស់! ទាំងខាង​ក្នុង និង​ខាង​ក្រៅបន្ទប់។ គេ​ចូលចិត្ត​មើល​បន្ទាត់ពណ៌សណ្ដែក​បាយនៅ​ចន្លោះ​គូទដ៏មាំ​របស់​ពួក​បារាំង។

គេ​ចង់​ដាស់​ម្នាក់នោះឲ្យ​ក្រោកឡើង តែគេ​សម្រេច​ចិត្ត​ថា​មិន​ដាស់ទៅវិញ។ ព្រឹកនេះ គេ​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​សណ្ធាគារ​លំដាប់​ផ្កាយ​ប្រាំ រាត្រីនោះឬទ្ធិ​លេង​សប្បាយ​នៅលើ​ផែន​ទ្រូង​ និង​អន្លង់​ជ្រោះត្រជាក់​របស់​បរទេស​ម្នាក់នេះ។ សេចក្ដី​សុខ​ដែល​គេ​ទទួល​បាន​ ត្រូវ​លិច​លង់ទៅក្នុងក្ដី​អស់សង្ឃឹម​ ព្រោះ​បារាំងម្នាក់នេះមិន​បាន​បំពេញបំណងរបស់គេឲ្យបាន​គ្រប់គ្រាន់។ តែពីរដងគត់!

យ៉ាងណា​ក៏ដោយ ឬទ្ធិគ្មានអ្វី​ដែល​ត្រូវ​ប្រញាប់នោះឡើយ។ គេ​អង្គុយចុះ​ហើយ​សម្រាក​លេងៗ។ គេ​បើក​ទូរទស្សន៍ បន្ថយ​សម្លេង ហើយ​មើល​ភាពយន្ត​។ ប៉ុន្តែ​កែវ​ភ្នែក​របស់គេ​មិន​បាន​មើល​ទៅកញ្ចក់​វេទមន្តនោះទេ គេ​បែរជា​បន្ត​សម្លឹងមើល​បារាំង​ម្នាក់នោះគេង​នៅលើ​គ្រែ ហើយគិត​ពីអ្វីក៏មិនដឹង។

ឬទ្ធិ​មក​រស់​នៅ​ផាទីយ៉ា​ប្រាំមួយឆ្នាំហើយ។ គេ​ចំណាយ​ពេល​ពីរ​ឆ្នាំ​ដំបូង​នៅទីនេះ​ដោយឥត​ប្រយោជន៍​ទទេរ។ ពីរ​ឆ្នាំ​ដែល​ជីវិត​គេ​ត្រូវ​រសាត់​អណ្ដែត​ពីរ​បារមួយទៅ​បារ​មួយទៀត។ ពីរឆ្នាំ​ដំបូង​ដែល​ជីវិត​គេ​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​អ្នក​ទេសចរស្នេហា​ដែល​គ្រាន់តែមក​កម្សាន្ត​លើ​ផែន​ទ្រូង​របស់គេ​មួយ​រយៈខ្លីហើយ ក៏​ចេញទៅបាត់​។ ខ្លះ​សូម្បីតែឈ្មោះក៏គេ​មិន​បាន​ស្គាល់ផង។ ទាំងអស់​នេះ​ ដើម្បីតែ​រក​ប្រាក់​ល្មមមួយគ្រប់​រស់ និង​អាចផ្ញើរទៅ​ឲ្យ​ម្ដាយ​របស់គេនៅឯស្រុក​ខ្មែរ។ ប្អូន​ប្រុស​របស់​គេ​បាន​មក​ដល់​ផាធីយ៉ានេះ​ស្របពេលជាមួយគេ​ដែរ ហើយ​បាន​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុងខារ៉ាអូខេ​មួយកន្លែង។ បងប្អូន​របស់​គេសុទ្ធតែសង្ហារ​ ហើយ​ខ្ពស់​ដូចគ្នា បាន​ជា​អាច​រក​កម្រៃ​បាន​តាម​របៀបនេះ។ បើ​មិន​ដូច្នោះទេ គ្មាន​ជន​បរទេស​ ឬ​ខ្ទើយណា​គេ​មក​ជះលុយទាំងពាន់​ៗបាត​មក​លើពួកគេនោះទេ។ បងប្អូនគេអាច​ចាត់ទុកថា​រក​ក្នុង​របរតែមួយ ខុស​ត្រង់ថា​រ័ត្ន​បម្រើ​តែ​អតិថិជនជា​ស្រី ឯ​ឬទ្ធិ​បម្រើ​អតិថិជនជាបុរស​បរទេស។ ពួកគេ​អាច​រស់​បាន ដោយសារ​បាន​គ្នា​យិត​យោង​យ៉ាងនេះឯង។

ឬទ្ធិមើល​ទៅ​នាឡិការបស់គេ​ម្ដងទៀត ព្រោះ​បារាំងម្នាក់នេះ​បាន​ប្រាប់ឬទ្ធិថា​គេ​ត្រូវ​ចាក​ចេញនៅពេលល្ងាច មិន​ដូច្នេះ​ត្រូវ​ក្រោកពីព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ ព្រោះគេ​ត្រូវ​ឡើង​ជើង​យន្តហោះ​ម៉ោង ៧ព្រឹក ហើយ​ប្រាប់​ថា​គេ​ត្រូវការ​ឡាន​តាក់​ស៊ីនៅម៉ោង​ ៣ភ្លឺ។ ពេល​នេះ​ត្រឹម​តែម៉ោង ២រសៀលប៉ុណ្ណោះ ដុច្នេះ​ឬទ្ធិ​ទុក​ឲ្យ​ម្ចាស់គូទ​ដ៏​ស៊ិច​ស៊ីនេះ​នៅ​គេង​បន្តទៀត។ គេ​មិន​ចង់​ដាស់​គេ ព្រោះ​គេ​គិតចង់​នៅ​ក្នុង​សណ្ធាគារ​លំដាប់​ផ្កាយ​ប្រាំនេះមួយយប់ទៀត។ ងាយឯណា​នឹង​បាន​ឃើញ​ទេស​ភាព​ស្អាតៗបែបនេះនោះ។ នេះជា​សណ្ធាគារ​ទើប​តែ​បើក​ថ្មី​នៅ​ផាធីយ៉ា។ គ្រាន់តែ​តម្លៃ​បន្ទប់​ស្វីត​របស់​សណ្ធាគារ​នេះ ក៏​ច្រើន​លប់​ប្រាក់ដែល​ឬទ្ធិ​រក​បាន​មួយខែទៅទៀត។ គេ​នៅ​អង្គុយគិត​នឹក​ឃើញពីអតីតកាល​ គ្រា​ដែល​គេ​ធ្វើការ​នៅ​ដាយអឺមេន នឹក​គ្រប់គ្នា​ដែលធ្វើ​ការជាមួយ និង​បុរសៗ​ដែល​ស្រលាញ់គេ ដែលពេលនេះ​ពួកគេ​មិន​ខុសអីពី​រូប​ចម្លាក់​នៅ​ស្ងៀម​ទ្រឹង​ចំពោះគេ​ប៉ុណ្ណោះ។ គ្រប់យ៉ាង​ហាក់​ដូចជា​សុបិន។

កាលពីមុន​នៅ​ដាយអឺមេន មាន​ប្រុស​ស្អាតៗតែដប់នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែលធ្វើការទីនោះ។ អ្នក​ខ្លះ​ក៏​បាន​ជួប​នឹង​បុរស​ល្អ រួច​ក៏​ចេញទៅ​ជាមួយជីវិត​ដ៏​ស៊ីវីល័យនិ​ងសប្បាយរីករាយ។ អ្នកខ្លះទៀត​ក៏​ចេញទៅដែរ តែគ្មាន​ថ្ងៃ​ត្រឡប់​មកវិញ​ ព្រោះពួកគេ​លែង​មាន​សូម្បីតែជីវិត​រស់នៅ។ ប្អូនប្រុសរបស់គេក៏បាន​ធ្វើការនៅទីនោះដែរ។ រ័ត្ន​ធ្លាប់ធ្វើ​ជាទាហាន​រយៈពេលពីរឆ្នាំ។ គេ​បាន​ជ្រើសរើសទៅធ្វើជាទាហាន​ជាជាង​ទៅធ្វើ​ជា​តារា​បង្ហាញម៉ូដ ប៉ុន្តែការហ្វឹក​ហាត់​ទាហាន​កាន់តែធ្វើ​ឲ្យគេ​សង្ហារជាងមុនទៅទៀត។ យើង​មិន​សូវ​មាន​ជម្រើសច្រើន មក​ពី​ជនបទទើបមិន​បាន​ប្រើ​ប្រាស់​របស់​ដែល​ខ្លួនឯង​មាន​ឲ្យ​សម​ទៅ​នឹង​សក្កានុពល​ខ្លួនឯង។ ទីបំផុត​បែរជា​មក​រស់​ក្នុង​ជីវិតបែបនេះ។ ចេញពីជីវិតជាទាហាន មាន​ទាហាន​ច្រើនណាស់​ដែល​ទុកលេខទូរសព្ទឲ្យគេ តែគេ​មិន​ដែល​បាន​ទាក់ទងទៅអ្នកណា​ម្នាក់ឡើយ។ ហោចណាស់​គេក៏មាន​ជីវិតគ្រាន់បើជាង​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​ដែលធ្វើការនេះ នៅទីបំផុត​ត្រូវ​ធ្លាក់​ខ្លួនទៅរស់នៅក្នុង​សំបុក​កណ្ដុរ លង់​នឹង​ថ្នាំញៀន ឬ​ស៊យជាងនេះទៅទៀតក៏មាន។

ឬទ្ធិ​សម្លឹង​មើល​បារាំង​ដែល​ដេក​ស្រាត​នៅលើ​គ្រែម្ដងទៀត។ ម្ដងនេះគេ​ប្រែខ្លួន​មក​គេង​ផ្ងារម្ដង។ ភ្នែកគេ​ចាប់​ផ្ដើម​សម្លឹង​មើល​ទៅ​មុខ​ដ៏​ក្មេង​របស់​បារាំងម្នាក់នោះ រួ​ចសម្លឹង​ចុះមក​ក្រោម​ត្រង់​ចង្អូរ​ក្រោម​ផ្ចិត​របស់គេ។ គេគិត​ថាល្មមដល់​ពេល​ដែលត្រូវ​ដាស់​បារាំងនោះហើយ។ ក្នុង​ចិត្ត​របស់គេ គេ​ចង់​អូស​ក្រឡា​ឲ្យ​បារាំងម្នាក់នោះ​នាំគេឡើង​ឋាន​សួគ៌ម្ដងទៀត។ មើលទៅបារាំងម្នាក់នេះ​ដូចជាក្មេងជាង​បារាំងផ្សេងទៀ​តដែល​គេ​ធ្លាប់គេងជាមួយពីមុនមក។ ក្រោយមកទើប​ឬទ្ធិដឹងថា​ បារាំងនេះមាន​អាយុ​២១ឆ្នាំ ស្របាល​នឹង​រ័ត្ន​ប្អូនប្រុសរបស់គេ។ ពីដំបូង​ឬទ្ធិ​ហាក់​ដូចជា​មិន​ចង់​មក​គេងជាមួយ​បារាំងម្នាក់នេះផង ព្រោះ​គេ​ទទូច​សុំ​ឲ្យ​ឬទ្ធិដើរតួជា​ប្រុស នៅពីលើគេ។ ចុះហេតុអ្វីបានជាឬទ្ធិព្រម​នៅជាមួយបារាំងម្នាក់នេះដល់ទៅពីររាត្រី?​ អាច​ថា​ប្រហែល​មក​ពីគេអផ្សុកក៏ថាបាន។

tumblr_n7vgjuNj911slvnsao5_1280

គេ​ចង់​រួម​សិច តែ​អារម្មណ៍​របស់​គេ​មួយទៀត​មិន​ដឹង​ជា​ហោះ​ហើរ​ទៅដល់ទីណាហើយទេ។ គេ​ត្រឡប់មក​ទាញ​ដប​វីស្គីពីក្នុងមីនីបារ និង​កូកាកូឡា​ ហើយ​ទៅ​អង្គុយ​នៅ​យ៉​ខាង​ក្រៅ​ដោយ​គ្មាន​សម្លៀក​បំពាក់​ម្ដងទៀត។ ភ្លៀង​រាំងទៅហើយ ព្រះអាទិត្រ​ក៏រះ​ឡើង។ មាន​វីស្គីនៅក្នុងដៃ គេ​បណ្ដោយ​ឲ្យ​អារម្មណ៍របស់គេ​ហោះ​ហើរ​ទៅកាន់​អតីតកាល​ម្ដងទៀត ដោយ​បំភ្លេច​ភ្ញៀវ​បារាំង​ដែល​ដេក​លង់​លក់​ក្នុង​ដំណេកនោះចោល ម្យ៉ាងមកពីគេ​ដឹងថាបារាំងម្នាក់នោះ​មិន​អាច​បំពេញបំណង​ផ្លូវ​ភេទ​របស់គេ​បាន​ផង។

កំពុង​គិតស្លុងក្នុងអារម្មណ៍ ស្រាប់​តែមាន​សម្លេង​គោះទ្វារ​បន្ទប់របស់គេ។

“Room Service.” អ្នក​បម្រើ​ម្នាក់​និយាយ​ពាក្យនេះពីខាង​ក្រៅមកជាភាសា​អង់គ្លេស​ដែល​បានន័យថា “សេវា​បម្រើ​តាម​បន្ទប់”។ ឬទ្ធិ​ក៏ក្រោកឡើង​ យក​កន្សែងពោះគោមក​ព័ទ្ធចង្កេះ រួច​យក​ភួយទៅ​គ្រប់​កាយ​អាក្រាត​របស់​បារាំង​ម្នាក់នោះ ហើយ​បើក​ទ្វារ​ឲ្យ​អ្នក​បម្រើ​ចូល។ គេ​ចុះហត្ថលេខា​លើ​វិក័យបត្រ​ហាក់​ដូចជាគេ​ជា​ម្ចាស់​ផ្ទះ នាខណៈដែល​អ្នក​បម្រើ​ដាក់​ចាន​ស៊ុមតាំ​នៅលើ​តុ។ ឬទ្ធិ​ឲ្យ​លុយ​ធីប ១០០បាតទៅក្នុងវិក័យបត្រ​។ គេ​គិត​ថា​ប្រាក់​ប៉ុណ្ណឹង​ បារាំងម្នាក់នេះ​មិន​សាញនោះទេ។

គេ​យក​ចាន​ហើយ​ត្រឡប់ទៅកាន់​យ៉ខាងមុខ រួច​ដក​កន្សែង​ចេញ អង្គុយចុះហើយ​ចាប់​ផ្ដើម​ញុំា​ស៊ុម​តាំ​។

(សូម​រង់​ចាំអាន​វគ្គបន្ត)

រស់ជា​ប្រុសកំដរ

tumblr_n7vgjuNj911slvnsao4_1280

 រយៈពេល​បួនឆ្នាំដែល​ខ្ញុំ​រង់​នៅជាមួយបង! រយៈពេល​បួន​ឆ្នាំ​ដែល​ខ្ញុំគិតថា​ តទៅខ្ញុំ​នឹង​បងគឺជាបច្ចុប្បន្ន និងជា​អនាគត។ តែរយៈពេល​បួន​ឆ្នាំ​ដែល​ខ្ញុំគិតខុស ជឿពាក្យសម្ដីដែលបងប្រាប់ថា ខ្ញុំម្នាក់គត់គឺជា​មនុស្ស​ប្រុស​ដែល​បង​ស្រលាញ់។ ខ្ញុំគិតថា​បង​អាច​លះបង់​ភាពជាឪពុក លះបង់​ព្រោះបង​ពេញចិត្ត​នឹង​ជីវិត​បែបនេះជាជាង​អ្វីដែល​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នៅលើ​លោក​គេធ្វើ។ បួន​ឆ្នាំ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ បងគ្រាន់​តែ​យក​ខ្ញុំ​កំដរ​អារម្មណ៍ កំដរជីវិតលើគ្រែ កំដរភាពឯការ ព្រោះបង​កំពុងពេញចិត្តនឹង​ជីវិតប្រុស​ស្រលាញ់​ប្រុសជាងអ្វីៗទាំងអស់។ តែ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​នឹក​ស្មានសោះថា បងកំពុង​ប្រើ​ប្រាស់​ខ្ញុំ​ជាឧបករណ៍ ក្នុងពេលដែល​បង​កំពុង​សន្សំប្រាក់​ដើម្បីសាង​គ្រួសារ។ ប​ងយក​ខ្ញុំគ្រាន់តែបំពេញតំរេក​តណ្ហា​ប្រុស​ស្រលាញ់​ប្រុស សាច់​ដុំ​មាំមួន ភាព​រឹង​មាំ រហូត​ដល់​គិតថា​បង​ល្មម​អាច​ឆ្អែត​ឆ្អន់ ហើយ​អាច​កាត់​បន្ថយ​ជីវិត​បែបនេះ ទៅ​សាង​គ្រួសារ​នឹង​មនុស្ស​ស្រីវិញ។ បួន​ឆ្នាំដែលខ្ញុំល្ងង់ បួនឆ្នាំដែលខ្ញុំ​ខំធ្វើការ​សន្សំប្រាក់ ហើយក៏ចាយ​វាយ​ជាមួយ​មនុស្ស​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់ ទាំង​មិន​ដឹង​ថា​ប្រុស​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់នោះកំពុង​សំងំថ្វើការ​សន្សំប្រាក់​ការ​ប្រពន្ធ កសាង​គ្រួសារ និង​ទិញវីឡា​រស់​នៅ​ដោយ​ក្ដីសុខ។

មែន! ខ្ញុំដឹងថា​គេមិនខុស…ខ្ញុំដឹង​ថា​នេះជា​ជំរើស​របស់គេ តែខ្ញុំ​នៅតែមិន​អស់​ចិត្ត ខ្ញុំ​នៅតែ​មិន​សុខ​ចិត្ត​ថា​​ហេតុ​អ្វីក៏ខ្ញុំ​គ្រាន់តែជា​មនុស្ស​ល្ងង់ម្នាក់ ជា​មនុស្ស​ដែលគេ​កុហករហូតមក។ ខ្ញុំ​ក៏ដឹង​ច្បាស់​ណាស់​ថា ចង់​ឃាត់​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ចង់​ដើរ​ចេញពីជីវិត​យើង មាន​តែយើង​ប៉ុណ្ណោះ​ជា​អ្នក​ឈឺចាប់ ព្រោះគេ​នឹង​ធ្វើ​គ្រប់យ៉ាង​រហូត​ដល់​យើង​ឆ្អែត​ឆ្អន់​ ទ្រាំទ្រលែងបានហើយក៏ព្រមឲ្យគេទៅ។

ខ្ញុំគឺបែបនេះឯង! ទីបំផុតខ្ញុំនៅតែព្រមឲ្យគេទៅ។ ចុះខ្ញុំ? តើ​ឲ្យ​ខ្ញុំធ្វើយ៉ាងណា? ទម្រាំគេ​ដោះដៃចេញទៅ ខ្ញុំ​ឈាន​ដល់​អាយុ ២៧ឆ្នាំ។ ខ្ញុំ​ឈាន​ដល់អាយុដែលខ្ញុំ​អស់​សង្ឃឹម ថា​នឹង​ពិបាក​បំភ្លេច​ម្នាក់នោះ ហើយក៏​ពិបាក​នឹង​មានគេ​មក​ទទួល​យក​មនុស្ស​ចាស់​ដូចខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ចង់​សងសឹក តែខ្ញុំ​មិន​ចង់​រស់​ក្នុងសភាព​ឈឺចាប់ និង​ក្ដៅក្រហាយបែបនេះនោះទេ។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​រស់​ដូចពីមុនម្ដងទៀត។ នៅម្នាក់ឯង គ្មានមិត្តភក្ដិសេពគប់​សប្បាយ​ ឬ​ចែក​រំលែក​ពេល​មិន​សប្បាយចិត្ត។ ខេត្ត​សៀមរាប​អ៊ូរអរ​ ហើយមាន​កន្លែង​ខ្លះក៏ស្ងប់ស្ងាត់ គួរឲ្យចង់​រស់​នៅ គឺគួរឲ្យចង់រស់​នៅដូចពេល​ខ្ញុំនៅម្នាក់ឯង ដើរ​រើស​ស្លឹក​ឈើ​ចាស់​ៗ​មក​គៀប​ក្នុងសៀវភៅ និយាយ​ម្នាក់ឯង​ជាមួយ​សៀវភៅកំណត់ហេតុ រួច​ក៏​ចេញទៅធ្វើការ​ពីព្រលឹមជាមួយភ្ញៀវ​ទេសចរដូចពីមុន។ ជាចុងក្រោយ រឿង​ដែល​កើត​ចំពោះខ្ញុំ​បួន​ឆ្នាំ​កន្លងមកនេះ នឹង​រលាយ​ចេញពីជីវិត​ខ្ញុំ​បន្តិច​ម្ដងៗ អាច​នឹង​ឆាប់ៗនេះ ពីរខែ កន្លះឆ្នាំ ឬមួយឆ្នាំទៅមុខ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា​ថ្ងៃណាមួយ​រឿង​ទាំងនេះ នឹង​ក្លាយទៅជា​សំណក​ប៉ាកកា​លើ​សៀវភៅកំណត់ហេតុ ឬ​ជា​សុបិន​អាក្រក់​ដែល​មក​លងខ្ញុំ​ម្ដងម្កាល។ សង្ឃឹម​ថា​ថ្ងៃណាមួយ​ មនុស្ស​ម្នាក់នោះ​នឹង​រស់​នៅដោយ​សុភមង្គលជាមួយក្រុម​គ្រួសារគេ ឬ​ឈឺចាប់​ដូចអ្វីដែលគេធ្វើចំពោះខ្ញុំដែរ។

ស្នេហា​ជារឿង​របស់​មនុស្សពីរនាក់សាង​ឡើង​មក​ជាមួយគ្នាដោយ​ក្ដីពេញចិត្តរៀង​ៗខ្លួន ប៉ុន្តែវា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ល្ខោន​ដែល​សម្ដែង​ឡើង​ហើយ​ក៏បញ្ចប់​ទៅវិញ ដោយតួអង្គក្នុងសាច់​រឿង​អាច​ត្រឡប់ទៅផ្ទះ​រៀង​ខ្លួន ហើយ​អាចគេង​លក់​ដោយ​ស្កប់​ស្កល់នោះឡើយ។ ខ្ញុំក៏ដូចគ្នា អ្វីដែលខ្ញុំសាងឡើង​ជាមួយអ្នក មិនមែនជាការ​សម្ដែងឡើយ តាំងពីដើមរហូត​ដល់ទីបញ្ចប់…