ជីវិតគូ (វគ្គ ២)

ក្រោមពន្លឺអំពូលពណ៌ពងមាន់ សម្លេងហ៊ឹសៗលាន់ឮពេញបន្ទប់ ខ្ញុំនិងប្រុសក្មេងម្នាក់នេះនៅតែបន្តសកម្មភាពការងារដ៏មមារញឹកហាក់មិនខ្មាស់អ្នកជិតខាងជាប់បន្ទប់ជួលសោះ។ ជួនខ្ញុំយកដៃទៅទះកំប៉េះគូទដ៏រលោងរបស់គេផែសៗ រីឯចង្កេះរបស់ខ្ញុំក៏បន្តអុកទៅលើផែនភ្នំភ្លោះញាប់រន្ថើន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក យើងទាំងពីរក៏បញ្ចប់សមរភូមិនាយប់នេះដោយក្ដីពេញចិត្តជាទីបំផុត។

 

f0.jpg

ខ្ញុំ (យ៉ារុន) និង ភូ នៅជាមួយគ្នាជាង ៥ ឆ្នាំហើយ។ ទំនាក់ទំនងនេះហាក់នៅតែស្អិតរមួតដដែល ទោះបីជា ជាញឹកញាប់ យើងបើកដៃឲ្យគ្នាទៅរកស្មៅខ្ចីនៅខាងក្រៅក៏ដោយ ក៏វាមិនជាបញ្ហាសម្រាប់យើងដែរ។

ភូ អាយុច្រើនជាងខ្ញុំ ៤ ឆ្នាំ តែគាត់សង្ហារជាខ្ញុំ កម្ពស់ខ្ពស់ហួសស្ដង់ដារបុរសស្រុកខ្មែរ សម្បុរសដូចកូរ៉េ។ ខ្ញុំមិនឆ្ងល់ទេ បើពេលយើងនៅក្បែរគ្នា ហើយក្មេងៗប្រុសសម្លឹងមើល ភូ ស្ទើរស្រក់ទឹកមាត់ក៏ដោយ។ ការពិតគឺគាត់ប្រៀបបីដូចជាអាហារ main course របស់កម្លោះ ឬជំទង់សង្ហារៗអ៊ីចឹង។ ឯខ្ញុំនេះក៏មិនអន់ដែរ ព្រោះ level នៃភាពសង្ហាររបស់ខ្ញុំ ក៏ចូលចំណោមប្រុសស្អាតដែរ។ ដោយមូលហេតុនេះហើយ បានជាពួកខ្ញុំទាំងពីរ ចេះតែមានចំនីហូរហែមិនចេះដាច់។

ជួនកាលមិត្តភក្ដិរបស់យើងក៏ឆ្ងល់ដែរ ថាហេតុអ្វីពួកយើងទាំងពីរមិនប្រច័ណ្ឌ ឬខឹងដែលយើងធ្វើបែបនេះ។ នេះអាចថាមកពីយើងទាំងពីរបើកចិត្តទូលាយ ហើយមិនគិតថា អ្វីដែលយើងធ្វើគឺខុស។ យ៉ាងណាក៏ដោយ យើងទាំងពីរក៏បានកំណត់ដែននៃទង្វើនេះដែរ។ ទីមួយ គឺយើងមិនស្រលាញ់អ្នកដែលយើងគេងជាមួយ។ គ្រប់គ្នាត្រូវតែព្រមព្រៀងថា មួយដងមួយគ្រាជាមួយអ្នកដទៃ គឺមិនមែនក្ដីស្រលាញ់ មិនមែនស្នេហា។ មានពេលខ្លះ ភូ ប្រាប់ខ្ញុំថា មានក្មេងៗខ្លះចង់ចាប់ផ្ដើមស្នេហាជាមួយ រុណ។ ករណីនេះ ទោះសង្ហារប៉ុណ្ណា ក៏ ភូ មិនអាចចាប់ផ្ដើមជាមួយពួកគេបានដែរ។ គេមិនចង់ធ្វើបាបចិត្តអ្នកណាពេលក្រោយ។ បើគ្រាន់តែសប្បាយរាងខ្លួន គឺ no problem តែម្ដង។ ទីពីរ គឺយើងមិនគេងជាមួយអ្នកដែលយើងស្គាល់។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ច្បាប់ទីពីរនេះ គឺសម្រាប់តែ ភូ ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនគេងជាមួយមនុស្សដែលភូស្គាល់ តែមិនមែនមានន័យថា ខ្ញុំមិនគេងជាមួយអ្នកដែលខ្ញុំស្គាល់នោះទេ។ សម្រាប់ខ្ញុំឲ្យតែមិនមែនស្នេហា ឲ្យតែគេព្រមព្រៀងលេងល្បែងលើគ្រែមួយក្ដារជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំមិនប្រកាន់នោះទេ។ ហេតុនេះហើយ បានជាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំមួយចំនួនយល់ថាខ្ញុំមិនល្អ។ គេមិនខុសនោះទេ តែខ្ញុំក៏យកគំនិតរបស់គេមកជាបន្ទុកក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំដែរ។ និយាយរួម គឺមិនខ្វល់។

ស្នេហាមិនមែនសុទ្ធតែកើតឡើងនៅពេលវេលាល្អ ទីកន្លែងល្អ ឬមនុស្សល្អនោះទេ។ គ្មានពេលវេលាណាដែលសមស្របនោះទេ ព្រោះស្នេហាអាចកើតឡើងបានគ្រប់ពេលវេលា។ គ្មានទីកន្លែងណាដែលល្អនោះទេ ព្រោះយើងមិនអាចហាមឃាត់អារម្មណ៍របស់យើងមិនឲ្យស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ ដោយសារទីដែលយើងជួបគេជាកន្លែងមិនល្អនោះដែរ។ គ្មានមនុស្សណាល្អគ្រប់ដប់នោះទេ សូម្បីតែយើងក៏មិនល្អគ្រប់ដប់នោះដែរ។ ពេលនេះសម្រស់យើងអាចនឹងលើសអស់មនុស្សជាច្រើន តែទាំងយើង ទាំងគេនឹងបាត់បង់សម្រស់ទៅតាមពេលវេលា។ យើងអាចនឹងឃើញមនុស្សម្នាក់ ធ្វើទង្វើល្អៗជាច្រើននៅនឹងមុខយើង តែបើយើងនៅជាមួយគេយូរទៅ អ្វីដែលយើងមិនចូលចិត្ត ឬមិនរំពឹងថានឹងកើតឡើងពីមនុស្សម្នាក់ហ្នឹង នឹងលេចចេញបន្តិចម្ដងៗ គរច្រើនឡើងៗពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ នៅពេលដែលយើងនៅជាមួយគេ។ ខ្ញុំ និង ភូ គឺបែបនេះឯង។ យើងជួបគ្នានៅពេលវេលា និងទីកន្លែងដែលមិនសក្ដិសម នៅពេលដែលអតីតរបស់យើងទាំងពីរមិនល្អឥតខ្ចោះ តែយើងមិនបានទាមទារអ្វីច្រើនពីគ្នានោះឡើង ព្រោះយើងយល់ថា ស្រលាញ់គ្នា ព្រោះម្នាក់ៗមិនចង់ឯការ ត្រូវការភាពកក់ក្ដៅ និងការយកចិត្តទុកដាក់នឹងគ្នាទៅវិញទៅមក។ នៅពេលដែលយើងស្រលាញ់គ្នា អ្នកដទៃ ឬសូម្បីតែខ្លួនឯងក៏ដោយ ក៏អាចវែកឃើញកំហុសរបស់យើងជាច្រើន តែយើងនៅតែកាន់ដៃគ្នាយ៉ាងណែន ស្របពេលដែល គូសង្សារជាច្រើនបែកបាក់គ្នា ព្រោះគ្នារំពឹងច្រើនពេកពីដៃគូរបស់គេ។

ស្នេហាចាប់ផ្ដើមដោយតណ្ហា ហើយក៏បន្តដោយបេះដូង។ ប្រសិនបើអ្នកចង់បន្តនៅក្នុងជីវិតហ្គេយ៍ អ្នកមិនត្រូវយល់ថា ដៃគូរបស់អ្នកភ្លេចអ្នក ឬឈប់ស្រលាញ់អ្នកដោយសារតម្រេកតណ្ហាមួយគ្រាជាមួយអ្នកដទៃនោះទេ។ ខ្ញុំពិតជាសរសើរអ្នកដែលស្រលាញ់គ្នាស្មោះស្ម័គ្រដោយមិនទៅរកក្រៅ តែសម្រាប់ខ្ញុំ នេះជាផ្លូវដើរមួយបែប ដែលពួកខ្ញុំជ្រើសរើស។

សំណេរនេះគ្រាន់តែជាការចែករំលែកបទពិសោធន៍ស្នេហាមួយរបស់ខ្ញុំ ក្នុងចំណោមស្នេហាជាច្រើនបែបនៅលើលោកនេះប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំជឿថា អ្នកក៏កំពុងដើរលើផ្លូវរបស់អ្នកដូចគ្នា។ ជូនពរសំណាងល្អក្នុងជីវិតជាហ្គេយ៍នេះណា។

អត្ថបទដ៏ទៃទៀតរបស់ខ្ញុំ៖

Advertisements

Gloria Jean’s Coffee & Ma Gay Life

FullSizeRender.jpg

រាល់ថ្ងៃសៅរ៍អាទិត្រ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ ជាពេលដែលគួរឲ្យធុញទ្រាន់បំផុត។ គ្មានកន្លែងដែលអាចទៅបាននៅក្នុងក្រុង។ ទីដែលអាចសម្រាកបាន ជាមួយធម្មជាតិ និងអារម្មណ៍រ៉ូមេនទិកដើម្បីសរសេររឿងក៏គ្មាន។ បើចង់បានការកម្សាន្តជាមួយធម្មជាតិ មានតែទៅក្រៅទីក្រុង។ ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំជ្រើសរើសយកការអង្គុយសម្រាក លេងហ្វេសប៊ុក ឬអានសៀវភៅនៅ Gloria Jean’s Coffee បឹងកេងកងជាញឹកញាប់នៅថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍។ ក្លឹនកាហ្វេដ៏ឈ្ងុយឈ្ងប់ រសជាតិស្រាលៗនៃកាហ្វេមកពីប្រទេសកូស្ដារីកា និងតន្ត្រីកំដរអារម្មណ៍បែបអន្លង់អន្លោច ជាអ្វីដែលទាក់ទាញចិត្តខ្ញុំជាទីបំផុត។ ម្យ៉ាង ខ្ញុំមកទីនេះរហូតដល់អ្នកលក់កម្លោះសង្ហារម្នាក់នៅទីនេះស្គាល់ឈ្មោះ និយាយរាក់ទាក់ជាមួយខ្ញុំយ៉ាងស្និទ្ធិស្នាលទៅហើយ។

នៅទីនេះខ្ញុំចូលចិត្តអង្គុយនៅខាងក្រោយ ជាកន្លែងដែលខ្ញុំអាចអង្គុយផ្អែកលើកៅអីពូកយ៉ាងស្ងប់សុខក្នុងផ្លូវអារម្មណ៍ជាទីបំផុត ដោយមិនរងការរំខានពីសម្លេងអ្នកជិតខាង។ ទីនេះហើយ ដែលខ្ញុំមនោសញ្ចេតនាហូរចេញពីអារម្មណ៍មកដល់ចុងម្រាមដៃដើម្បីចុចលើកំព្យូទ័រ Mac របស់ខ្ញុំ ហើយក៏ចេញជាពាក្យពេចន៍ឃ្លោងឃ្លាបែបរាយមាយយ៉ាងនេះ។

អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្ត GloriaJean’s Coffee បំផុតគឺ អ្នកលក់សង្ហារ ហើយសេវាកម្មក៏ល្អ។ ខ្ញុំចូលចិត្តកែវបែបឃ្យូតៗ កំប៉ោងៗធំៗ មើលទៅសម្បើមសមនឹងម្រាមដៃស្រឡូនវែងរបស់ខ្ញុំពេលចាប់កាន់ម្ដងៗ ហាក់ពេញដៃល្អណាស់។ នេះប្រហែលមកពីខ្ញុំចូលចិត្តកាន់អ្វីឲ្យពេញៗដៃហើយមើលទៅ :p (និយាយលេងទេណា៎)។ ហាមគិតអីអាក្រក់ៗមកលើ ក្មេងតូចណា!⁣

អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តបន្ទាប់នោះគឺ អ្នកដែលមកទីនេះភាគច្រើន (ពិសេសបុរសៗក្មេងៗ) មិនសូវមាត់កអឺងកងនោះទេ។ នេះទាំងស្អាត ទាំងមាយាទល្អ បានទាំងព្រមតែម្ដង។ អ្នកនិពន្ធតូច បានតែលួចមើលគេប៉ុណ្ណោះឯង ក្រាស់គេច្រើនអ្នកហើយ តែមិនឃើញបានផលអីសោះ។ នេះប្រឹងមើលគេរាប់ឆ្នាំហើយ ឡើងចង់លៀនភ្នែកហើយ អ្នកនិពន្ធតូច នៅតែឯការដដែល។ ឬប្រហែល អ្នកនិពន្ធតូចនេះ ត្រូវបណ្ដាសារទេពហ្គេយ៍ណាឲ្យ មនុស្សឯការម្នាក់នេះក្លាយជាមនុស្ស invisible (កំបាំងកាយ) ទេដឹង បានជាគ្មានអ្នកណាមើលឃើញយើងសោះ។ 😦 ខូចចិត្ត!

បានហើយ! អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តគឺប៉ុណ្ណឹងឯង! សាមញ្ញៗ ស្អាតៗ ស្ងប់ស្ងាត់ និងរ៉ូមេនទិក…ហើយសង្ឃឹមថា ថ្ងៃណាមួយ ទេពហ្គេយ៍ និងដោះបណ្ដាសារចេញពី អ្នកនិពន្ធតូច ម្នាក់នេះផងទៅចុះ។ សាធុ! សាធុ!

ស្នេហាខ្ញុំមិនដូចរឿងនិទាន

tumblr_nbouevZuqZ1rgi3e0o3_1280

ស្នេហាខ្ញុំមិនដូចរឿងនិទាន!​ រឿងនិទានដែលមនុស្សម្នាក់ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ទៀតយ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រ​ ហើយចុងបញ្ចប់បែកគ្នាដោយសារគ្រួសារ ឬដោយសារគេចវេសពីសង្គមដ៏ពោរពេញដោយភាពរើសអើងមួយនេះ។​ ស្រលាញ់គ្នាដើម្បី​​​បែក នេះឬស្នេហាខ្ញុំ?

ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សល្អ ទីបំផុត​​​មនុស្ស​​​ដែល​​​ខ្ញុំស្រលាញ់​​​ក៏មិន​​​មែន​​​ជា​​​មនុស្ស​​​ល្អដែរ។ យើង​​​គិត​​​ថា​​​និស្ស​​័យ​​​ពិតជាមាន។ មកពីនិស្ស័យ ឬមកពីស្នេហាភ្លើងចំបើង ឬមកពីភ្លើងតណ្ហាដែល​​​បណ្ដាលឲ្យ​​​យើង​​​បន្ត​​​ស្នេហា​​​ដ៏​​​គ្រោតគ្រាត​​​មួយនេះ​​​បាន​​​យូរ​​​ដល់​​​ម្លឹង? រយៈពេល​​​ជិត​​​ ៣ឆ្នាំ​​​មកហើយដែល​​​យើង​​​ស្រលាញ់ (?) គ្នា ឈ្លោះគ្នា បែកពីគ្នា​​​ ហើយក៏ជួបគ្នាវិញ។ បែបមិនខុសពីប្ដីប្រពន្ធជាច្រើននៅលើលោកនេះទេ តែងតែមាន​​​គ្រួសារដែល​​​ប្ដី​​​ទៅរកក្រៅ ទុក​​​ប្រពន្ធឲ្យនៅម្នាក់ឯង ឬប្ដីទៅធ្វើការងារនៅខេត្ត ទុកឲ្យប្រពន្ធនៅផ្ទះម្នាក់ឯង។ មិន​​​ថា​​​គេទៅរកក្រៅ ឬមិនថា​​​គេទៅធ្វើការនៅខេត្តនោះទេ ការនឹករលឹកនៅតែជារបួស​​​មិន​​​ជាសះមួយដែល​​​តែង​​​តែ​​​បង្កការឈឺចាប់​​​នៅពេល​​​យើង​​​ប៉ះវា។ ឬវា​​​ប្រៀបបីដូចជា​​​រងើកភ្លើង​​​ដែល​​​មិន​​​ចេះ​​​រលត់ ប៉ះពេលណា​​​រលាកពេលនោះ។ ស្នេហាក៏ដូចគ្នា។ មិនមែន​​​បានន័យថា​​​ស្រលាញ់គ្នាយើងនឹង​​​មាន​​​ក្ដីសុខ ហើយអាច​​​រស់​​​នៅជាមួយគ្នាគ្រប់ពេលវេលានោះទេ។ ការ​​​ស្រលាញ់​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​មាន​​​ការ​​​នឹក ការ​​​នឹក​​​ នឹក​​​រហូត​​​មិន​​​បាន​​​ជួប​​​ក៏​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​មាន​​​ការ​​​ឈឺចាប់។ រីឯការ​​​ឈឺចាប់​​​ច្រើន​​​លើសលប់​​​ពេក ដោយពេលវេលាចេះតែទៅមុខ បេះដូងចេះតែឈឺ មនុស្ស​​​ដែល​​​ចង់​​​ជួប​​​តែមិនអាចជួប។ រឿង​​​បែបនេះ​​​ក៏​​​ចេះតែបន្តទៅមុខ​​​រហូត​​​ដល់​​​ថ្ងៃមួយដែល​​​ម្ចាស់​​​បេះដូង​​​ស្រែកថា ឈប់ទៅ ខ្ញុំហត់ណាស់ ខ្ញុំទៅមុខលែងរួចហើយ។ ខ្ញុំចប់ឈប់។

ខ្ញុំ​​​មាន​​​ពាក្យ​​​មួយឃ្លាដែល​​​ខ្ញុំ​​​តែង​​​តែ​​​ទន្ទេញ​​​ប្រាប់​​​ខ្លួនឯង រំលឹកខ្លួនឯងថា “លើលោកនេះគ្មាន​​​អ្នកណាល្អឥតខ្ចោះនោះទេ លើលោកនេះគ្មានមនុស្សស្មោះទេ បើ​​​ទោះជាបែកពីគេម្នាក់នោះ ក៏​​​មិន​​​ប្រាកដថា​​​ម្នាក់​​​ថ្មីទៀត​​​នឹង​​​ល្អជាង​​​ម្នាក់នេះដែរ”។ ដោយសារពាក្យនេះ ខ្ញុំនៅតែបន្តទទួលការឈឺចាប់។ ដោយសារពាក្យនេះ ខ្ញុំបណ្ដោយឲ្យខ្លួនឯង​​​ឃើញ​​​នូវ​​​អ្វីដែលខ្លួនឯងមិនចង់ឃើញ​​​រហូតដល់រយៈជិតបីឆ្នាំមកហើយ។ សួរខ្លួនឯងថា តើ​​​ហ្គេយ៍ពិត​​​ជា​​​មិន​​​អាច​​​រស់​​​នៅជាមួយគ្នាបានមែនទេ? បើ​​​ដូច​​​ភាពយន្ត ឬប្រលោមលោក​​​ដែល​​​តំរូវឲ្យតួហ្គេយ៍ត្រូវស្លាប់ តែស្លាប់ទាំងអ្នកទាំងពីរស្រលាញ់គ្នានោះ ខ្ញំុសុខចិត្តស្លាប់។ ចំលើយនេះល្ងង់ណាស់។ តែកាន់តែល្ងង់ថែមទៀត គឺទៅរស់នៅក្នុងជីវភាពមួយទៀតដែល​​​មនុស្សគ្រប់គ្នា​​​លើលោក​​​ដើរតាមរហូតមក រស់នៅ រៀបការ មាន​​​កូន។ រឿងទាំងនេះខ្ញុំអាចធ្វើបាន តែខ្ញុំប្រាកដជាមិន​​​សប្បាយចិត្តនោះទេ។ បោក​​​ប្រាស់​​​មនុស្ស​​​ស្រីម្នាក់​​​ថា​​​យើង​​​ស្រលាញ់គេ សប្បាយចិត្តណាស់មែនទេ?

សំណេរដ៏វែង ពេញដោយបញ្ហាច្រើនជំពូក​​​មិន​​​ប្រាកដថា​​​មួយណាជាមួយណា គ្រាន់តែជា​​​អារម្មណ៍ដ៏ច្របូកច្របល់របស់ខ្ញុំពេលនេះប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំចង់ឲ្យស្នេហាខ្ញូំដូចក្នុងភាពយន្ត។ មនុស្សពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នា រស់នៅជាមួយគ្នាក្បែរមាត់សមុទ្ទ ឬនៅលើដីចំការមួយ។ ព្រឹកទៅធ្វើការ ញំុាបាយជាមួយមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់។ ល្ងាចមកពីធ្វើការវិញ ខ្ញូំឬគេធ្វើអាហាររួមគ្នា។ បោកខោអាវជាមួយគ្នា ហាលខោអាវជាមួយគ្នា។ មុនគេង​​​យើងអានសៀវភៅ​​​ ហើយក៏គេងជាមួយគ្នា រួមរ័ក្សដូចប្ដីប្រពន្ធ គេងអោបគ្នាដោយភាពកក់ក្ដៅ។ ឆុងកាហ្វេ អានសៀវភៅ មើលរឿងខ្មោច ឬរឿងស្នេហាជាមួយគ្នានៅចុងសប្ដាហ៍។ ដើរកម្សាន្តពីរអាទិត្រ ឬមួួយខែម្ដង។ ពេលឈឺមានអ្នកមើលថែ ពេល​​​ឡើងដំណែងមុខងារថ្មី យើងមនុស្សដែលអាចសប្បាយជាមួយគ្នា។ ពេល​​​កើតទុក្ខមានអ្នកនៅក្បែរជួយគ្នាទៅវិញទៅមក។ ពីរមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ យើង​​​ចាស់ជាមួយគ្នា។ មាន​​​ចាំបានទេ ដែល​​​យើង​​​សន្យាថា​​​យើង​​​នឹង​​​ធ្វើកិច្ចការសង្គមរួមគ្នា? បង​​​ចង់​​​បង្រៀន​​​ក្មេងៗជំនាន់ក្រោយ​​​ពីជំនាញរបស់របស់។ ខ្ញុំចង់​​​បង្រៀនភាសាអង់គ្លេសឲ្យក្មេងៗក្នុងភូមិ។ យើង​​​ចង់​​​បង្កើត​​​ហាងកាហ្វេតូចមួយ ដែល​​​មាន​​​ដេគ័រ​​​ដូច​​​អាហារដ្ឋានបារាំង មាន​​​ពោរពេញដោយសៀវភៅសំរាប់អាន។ យើង​​​ចង់​​​ដាំដើមឈើ​​​ឲ្យ​​​ច្រើន​​​នៅជំុវិញ​​​ដីរបស់យើង។ បង​​​ចង់​​​មាន​​​ចំការ​​​មួយ​​​នៅ​​​ក្រោយ​​​ផ្ទះ។ យើង​​​ចង់​​​ទៅ​​​បង្រៀន​​​ក្មេងៗ​​​នៅ​​​មណ្ឌល និង​​​ឧបត្ថម្ភដល់ពួកគេរហូតដល់ពួកគេធំ រៀនចប់។ ក្ដីស្រម៉ៃ ក្ដីស្រម៉ៃដ៏ច្រើន តែ​​ក្ដីស្រម៉ៃទាំងនេះកំពុងលិចលង់បាត់ទៅដោយសារ​​​ទង្វើររបស់យើង​​​សព្វថ្ងៃ។ ចង់​​​ប្រាប់បងថា ហេតុអ្វីគ្រាន់តែក្ដីស្រម៉ៃ​​​ដ៏គួរឲ្យស្រលាញ់​​​របស់​​​យើង​​​ បែរ​​​ជា​​​ហាក់​​​យូរ​​​ វែង​​​ឆ្ងាយ និង​​​មិន​​​អាច​​​ទៅដល់បែបនេះ?

បង​​​ជា​​​មនុស្ស​​​រូមេនទិក សង្ហារ ខ្ពស់ គួរឲ្យស្រលាញ់ តែ​​​ទីបំផុត​​​របស់ទាំងនេះ​​​មិន​​​អាច​​​ជួួយឲ្យ​​​មនុស្ស​​​ម្នាក់​​​ទៀត​​​សប្បាយចិត្ត​​​បាននោះទេ។ វាកាន់​​​តែ​​​ធ្វើ​​​ឲ្យ​​​មនុស្ស​​​ម្នាក់ទៀត​​​ពិបាកចិត្ត។ គេ​​​មិន​​​អាច​​​បែងចែក​​​បាន​​​ថា តើ​​​ស្នេហា​​​ដែល​​​គេកំពុង​​​មាន​​​សព្វ​​​ថ្ងៃ​​​ជា​​​ស្នេហា​​​ពិត ឬគ្រាន់តែជាឧបករណ៍កំដរ​​​បងនៅពេល​​​បង​​​ត្រូវការ​​​?

តើស្នេហា​​​ដែល​​​មនុស្ស​​​ម្នាក់​​​ៗ​​​ស្រម៉ៃ​​​នោះ អាច​​​ក្លាយជាការ​​​ពិត​​​ដែរឬទេ? បើ​​​ស្នេហា​​​លើលោក​​​នេះ​​​ពិ​​​តជា​​​ល្អ​​​ស្រស់​​​ស្អា​​​តដូចក្នុងប្រលោមលោក ឬភាពយន្តមែននោះ តើ​​​អាច​​​ប្រាប់​​​ខ្ញុំផងបានទេ? ប្រាប់ផង​​​ថា​​​អ្នក​​​កំពុង​​​តែ​​​មាន​​​ស្នេហា​​​ប្រភេទនេះ។ ខ្ញុំចង់មានកំលាំងចិត្ត ខ្ញំុចង់ដើរទៅមុខទៀត។ ខ្ញុំចង់​​​នៅតែបន្តជឿថា​​​ស្នេហា​​​ពិត​​​លើ​​​លោក​​​ពិត​​​ជា​​​មាន​​​មែន។ ព្រោះពេលនេះ…ពេលនេះខ្ញំុពិត​​​ជ​​​ាហត់ណាស់…ពេល​​​នេះខ្ញុំ​​​ត្រូវការ​​​កំលាំងចិត្ត ត្រូវ​​​ការ​​​មិត្ត​​​ម្នាក់​​​ដែល​​​អាច​​​ស្ដាប់​​​រឿង​​​ខ្ញូំ​​​ហើយ​​​ប្រាប់​​​ខ្ញុំថា តស៊ូឡើង ហើយខ្ញំុនឹងគេនឹង​​​អាច​​​នៅជាមួយគ្នា​​​បាន​​​រហូត។

“សន្យាណា ថា​​​យើង​​​នឹង​​​នៅជាមួយគ្នារហូត…” 😦

“សន្យាណា…” 😥

ជីវិតប្រុសលក់ខ្លួន ឬ មេអំបៅពណ៌ឥន្ធនូ (ភាគ២)

ឬទ្ធិ​ក្រោក​ឡើង​ហើយ​ចាក់​ស្រា​វីស្គីមួយកែវទៀត។ មើល​ទៅ​បារាំង​ម្នាក់នោះ គេនៅតែគេងលក់​នៅឡើយ។ មកពីយប់ម៉ិញឬទ្ធិ​និង​គេ​ផឹក​ស្រា​ច្រើនពេក។ យើងទាំងពីរនាក់​បាន​ទៅ តៀម​ស្រាអាយសាន បន្ទាប់ពីរគេបិទបារ។ នៅខាង​ក្រៅទំនង​ដូចជាមាន​ព្យុះមួយទៀត​នឹង​មក​ដល់មិនខាន។ មិន​ខ្វល់​ថា​ព្យុះ​នឹង​មក​ដល់​ ឬទ្ធិនៅ​តែ​បន្ត​អង្គុយ​ផឹក​ស្រា​នៅ​ខាង​ក្រៅដដែល។ រយៈពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំមកហើយ ដែល​ឬទ្ធិធ្វើការនៅដាយអឺមេន ក៏សប្បាយ ប៉ុន្តែ​អ្វីដែលគួរឲ្យ​សោក​ស្ដាយគឺមិត្ត​របស់​ឬទ្ធិ​ជា​ច្រើន​បាន​ឃ្លាត​ចាក​ឆ្ងាយចេញពីឬទ្ធិទៅ។ ឬទ្ធិ​ចាប់​ផ្ដើម​នឹក​ឃើញ​ពួកម៉ាក​ដែល​បាត់​បង់​ទាំងប៉ុន្មាននោះ។ មិនដឹង​ហេតុអី​ក៏ស្រាប់តែនឹកឃើញ​រឿង​ចាស់​ៗបែបនេះ ឬទ្ធិ​ចាក់​ស្រា​វីស្គីមួយកែវទៀត ហើយ​សម្លឹង​មើល​បារាំង​កំពុងដេក​ស្រាត​ស្រមុកឃុលនៅលើពូកសំលី។ យប់ម៉ិញបារាំងនោះ​ប្រាប់ថា គេ​មិន​យល់​ពី​ខ្លួនឯងដែរ។ គេចង់​ដឹង​ថា​រួម​ស៊ិច​ជាមួយ​ហ្គេយ៍​ និង​រួម​ស៊ិច​ជាមួយ​ខ្ទើយ​តើ​មាន​រស​ជាតិ​ខុសគ្នាយ៉ាងម៉េច។ គេ​ចង់​បញ្ឈប់​ជីវិត​លើគ្រែជាមួយ​បុរស​ផ្សេងគ្នាពីមួយយប់​ទៅ​មួយយប់​ទៀតបែបនេះ ហើយ​ស្វែង​រក​មិត្ត​ប្រុស​ត្រឹម​ត្រូវ​ម្នាក់​។ គេ​ប្រាប់​ឬទ្ធិថា គេ​ចង់​រស់​នៅសាង​អនាគត​ជាមួយ​ហ្គេយ៍ តែ​មិន​មែន​ខ្ទើយទេ។ គេមិន​ចូលចិត្ត​បុរស​កែភេទ កែ​រូបរាង​ ធ្វើ​ឬកម៉្ញិកម៉្ញក់។

tumblr_n97tpmJoG71rgi3e0o2_1280កាន់​ស្រា​នៅ​នឹង​ដៃ អង្គុយ​នៅលើ​បេលខនី(យ៉)ខាង​ក្រៅ​ ដោយ​គ្មាន​សម្លៀក​បំពាក់​បិទបាំង​រាង​កាយ ឬទ្ធិ​ចាប់​ផ្ដើម​នឹក​ឃើញ​រឿង​កាលពីមុនទៀត។ ឬទ្ធិ​នៅតែ​មាន​មោទនភាព​នឹង​រាង​កាយ​របស់​ឬទ្ធិ​។ មិន​មាន​មនុស្ស​ច្រើន​ទេ​ដែល​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​រាង​កាយ​ខ្លួនឯង នៅពេល​ដែលគេ​ស្រាតននលគោក។ តែ​មនុស្ស​ខ្លះ ដូចជា​ឬទ្ធិជាដើម មើល​ទៅ​មាន​ភាពទាក់ទាញ បង្កើន​ចំណង់ស៊ិច​ពេល​ស្រាតអស់​បែបនេះ។ មនុស្ស​ច្រើន​ណាស់​ដែល​ស្អាត​សង្ហារ​ដោយ​សារ​សម្លៀក​បំពាក់​គ្រឿង​តុប​តែង​លំអរ​ខាង​ក្រៅ តែ​បែរជា​មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​គូរ​ស្នេហ៍​របស់​ខ្លួន​ត្រេក​ត្រអាល​ពេល​ស្រាត​អស់ទៅវិញ។ ជាពិសេស​ពេល​ដែលគេ​ស្រាតអស់​មិន​មាន​សល់​សូម្បីតែ​ក្រណាត់​តូច​មួយ​បិទ​បាំង​កេរ្តិ៍ភេទ វាធ្វើ​ឲ្យ​ដៃគូគិតថាអាក្រក់​មើលទៅវិញ។ នេះជា​ចំនុចពិសេស​របស់​បុរស​លក់​ខ្លួន​ភាគ​ច្រើន គឺគេ​ស្អាត​សង្ហារ​ពេល​ស្លៀកពាក់​តុប​តែង​តួខាងក្រៅ ហើយ​ស៊ិច​ស៊ី​ពេល​រាង​កាយរបស់គេ​នៅ​សល់​តែ​ក្រណាត់​មួយ​ដុំ​បិទ​បាំង​​ប្អូន​លិង្គរបស់គេ និង​ធ្វើឲ្យ​ភ្ញៀវ​របស់គេ​មិន​ចេះ​ឆ្អែត​ឆ្អន់​និង​ទ្រាំមិន​បាន​ពេល​គេ​ដក​ក្រណាត់​មួយ​ផ្ទាំង​តូចនោះ​ចេញ។ កើតមកជាចំណី​សួគ៌ មនុស្ស​ស្រីក៏​ចង់​បាន មនុស្ស​ប្រុស​ក៏​ចង់​សាក ទាក់​ទាញទាំងហ្គេយ៍ និង​បាន​ទាំងខ្ទើយ។ តែសម្រាប់ឬទ្ធិ ឬទ្ធិ​មាន​សិទ្ធិជ្រើស​រើស​អ្នក​ដែល​ឬទ្ធិ​ចង់​រួម​គ្រែជាមួយ។ ឬទ្ធិ​ចូលចិត្ត​មនុស្ស​ប្រុស​និង​ហ្គេយ៍​សង្ហារៗ តែ​បដិសេធ​អតិថិជន​ស្រីនិង​ខ្ទើយ។

អាច​ថា​មក​ពីឬទ្ធិ​ស្អាត ទើប​ឬទ្ធិ​មិន​ខ្វល់​ថា​បដិសេធ​ភ្ញៀវ​ខ្លះ ក៏​មិន​ខ្លាច​ថា​នឹង​អត់​មាន​ភ្ញៀវ​ផ្សេងទៀត។ តែឬទ្ធិ​មិន​ស្អប់ខ្ពើម​អ្នកណានោះឡើយ គ្រាន់តែម្ហូប​ឬទ្ធិនេះ រើស​អ្នក​ទទួល​ទាន​ប៉ុណ្ណោះ។ ឬទ្ធិ​មាន​មិត្ត​ភក្ដិ​ច្រើនណាស់ មាន​ទាំង​បារាំង​មួយ​ចំនួនទៀតផង ដែល​ឬទ្ធិ​ចាត់​ទុកពួកគេជាមិត្តភក្ដិ មិនមែនជាអតិថិជន។ មក​ដល់​ត្រឹមនេះ​ឬទ្ធិ​នឹក​ដល់​ម៉ៃឃ៍។ ឬទ្ធិ​បាន​ស្គាល់​ម៉ៃឃ៍​ច្បាស់​ក្រោយ​ពេល​រ័ត្ន​ចេញទៅ​ធ្វើ​ទាហានប៉ុណ្ណោះ ទោះ​ឬទ្ធិ​បាន​ឃើញគេ​មក​លេង​តាំងពី​ដាយអឺមេន​ទើប​តែ​ចាប់​បើក​ក៏ដោយ។ អាចថា​មក​ពីគ្មាន​រ័ត្ន​ទេដឹង ទើប​ឬទ្ធិ​បាន​ស្គាល់ជាមួយម៉ៃឃ៍​កាន់​តែ​ច្បាស់។ មិន​ដឹង​ថា​ហេតុអីនោះទេ ប៉ុន្តែ​រ័ត្ន​និង​ម៉ៃឃ៍​ហាក់​ដូចជា​យក​មិត្ត​ភាពមក​ខណ្ឌចែក​រវាង​អ្នកទាំងពីរ។ អាច​ថា​មក​ពី​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធតែ​គ្មាន​ចំណង់​ស៊ិច​ជាមួយ​នឹង​គ្នា​ក៏ថា​បាន។ កាល​រ័ត្ននៅ​ធ្វើការនៅដាយអឺមេននៅឡើយ ឬទ្ធិមិន​សូវ​បាននៅជជែកលេង​ដើម្បី​ឲ្យស្គាល់គ្នាជាមួយម៉ៃឃ៍ច្រើនទេ។ ពេលនោះ​ឬទ្ធិ​យល់​ថា​ប្រហែល​ម៉ៃឃ៍​និង​រ័ត្ន​កំពុងទាក់ទងគ្នា ទើបឬទ្ធិមិន​ចង់​ឲ្យ​មាន​រឿង​បងប្រុសស៊ីរបស់ប្អូនកើតឡើង។ តែឬទ្ធិមិនគួរគិតបែបនេះសោះ ព្រោះក៏ដឹងថារ័ត្ន​មិន​លេង​ជាមួយប្រុស។ អាចមកពី​រ័ត្ន​ជា​ប្រុសពេញលក្ខណៈ​ដេក​តែជាមួយភ្ញៀវស្រីៗទេដឹងបានជាម៉ៃឃ៍គេចូលចិត្ត។ តែណ្ហើយ ពេល​នេះ​ឬទ្ធិ​ដឹង​អស់​ហើយ​។ អ្នកទាំងពីរគ្រាន់ជាមិត្ត គ្មានអ្វីក្រៅពីនេះ។ ហើយតទៅនេះ ឬទ្ធិនិងម៉ៃឃ៍ក៏ជាមិត្ត​ដែរ។

“មិត្ត​ភាព​អាចនៅគង់វង្សជាងស្នេហា” សុភាសិតមួយឃ្លានេះ​និយាយមិនខុសមែន។ ឬទ្ធិ​និង​ម៉ៃឃ៍រាប់អានគ្នាបានយូរ យូរ​ជាង​ស្នេហា​អំពិល​អំពែក​ទាំង​ឡាយ​​ដែល​ឬទ្ធិធ្លាប់​ឆ្លងកាត់កន្លងមក។ និយាយដល់រឿងអំពិលអំពែកចង់តែប្ដូរចំណងជើងរឿងទៅជារឿង “ប្រុសអំពិលអំពែក” វិញទេ ប៉ុន្តែគិតថា​ជីវិត​ឬទ្ធិ​មិន​មែនមានតែភ្លើងពណ៌​នេអុងនេះឯណា។ ឬទ្ធិមិន​បាន​ធ្វើ​ជាមនុស្សធម្មតានៅពេលថ្ងៃទេ។ មេអំបៅឬទ្ធិ​មាន​ច្រើនពណ៌ ឬទ្ធិចូលចិត្តជីវិត​ស្រស់​ស្អាត​ ជីវិត​រីករាយ និង​នៅតែជាមេអំបៅដែលបញ្ចេញសម្រស់បានគ្រប់ពេលវេលាមិនថាពេលយប់ឬពេលថ្ងៃ។ ខុស​ពី​អំពិល​អំពែក​ដែល​ស្រស់​ស្អាត​តែ​ពេល​យប់​ប៉ុណ្ណោះ។ និយាយពីម៉ៃឃ៍វិញ គេមិន​ចេះតែមក​បារ​គ្រប់ពេលគ្រប់វេលានោះទេ។ ឬទ្ធិនិងគេ​បាន​និយាយគ្នា​កាន់តែច្រើនក្រោយពេល​រ័ត្ន​បាត់​មុខទៅធ្វើទាហាន។ ពេលនេះឬទ្ធិទើបតែដឹងថា មិត្ត​ដែលជាបារាំងគឺនៅសល់តែម៉ៃឃ៍ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ម៉ៃឃ៍ធ្លាប់​ប្រាប់ឬទ្ធិថា ដាយអឺមេនជាកន្លែង​សម្រាប់​និយាយជាលេងជាមួយ​ប្រុសៗ ផឹក​ស្រា និងជួប​មិត្ត​បារាំងៗគ្នាគេ។ ម៉ៃឃ៍មក​ដាយអឺមេន​មិន​មែន​បំណងមករកស៊ិច​ជាមួយ​ប្រុសៗ​សង្ហារ​ៗ​នៅ​ទីនេះ​ទេ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ រឿងស៊ិច​ជាមួយ​ប្រុសៗនៅដាយអឺមេន​ក៏កើតឡើង​ពីរបីដងដែរចំពោះរូបគេ។

ហោចណាស់​ពេល​ម៉ៃឃ៍មកលេង​ប៉ាតាយ៉ា​រៀង​រាល់​ខែ គេក៏ធ្វើខុសទំលាប់​ហើយ​ចេញទៅ​ក្រៅ​មួយយប់ពីរយប់​ដើម្បីផឹក​វីស្គី ទៅមើលកុន ឬ​លេង​ប៊ូលីង​​ជាមួយឬទ្ធិដែរ។ ប្រហែល​បារាំងម្នាក់​នេះ​ធ្វើ​ខុស​ទំលាប់​បែបនេះ​មួយរយៈហើយមើលទៅ។ មួយរយៈនេះ​នៅបារ​មិន​សូវមាន​មនុស្សមកទេ។ មួយខែមុនគេក៏មិនបាន​មក​ដាយអឺមេនដែរ ព្រោះគេត្រូវទៅ​អង់​​គ្លេស​មួយខែ។ ឬទ្ធិមិន​ចង់​បាន​បារាំងទៀតនោះទេ តែគេ​ចង់​បាន​អា ២០សង់ទីម៉ែត្រ​របស់​បារ៉ាង​ម្នាក់នោះទៅវិញទេ។ ស្ដាយណាស់​ដែល​បារាំងម្នាក់នោះ​មិន​ឲ្យ។ ไม่เป็นไร!

6616674e5dd23867c78d0ab441043916

ឬទ្ធិទូរសព្ទទៅរ័ត្ន តែគេទូរសព្ទមិនចូល អាចមកពីរ័ត្នបិទទូរសព្ទមើលទៅ។ ឬទ្ធិ​ទៅងូតទឹក​ រួច​ស្លៀកពាក់ ហើយ​សរសេរ​លើ​ក្រដាស​តូចមួយថា “សុំទោស ខ្ញុំ​ត្រូវទៅហើយ ខ្ញុំមិន​ចង់​ដាស់​លោក តែបើលោក​ចង់​ញុំា​ស្រា​ជាមួយខ្ញុំ​លើក​ចុងក្រោយមុន​ឡើង​យន្តហោះ ទូរសព្ទមកខ្ញុំបានណា”។ ហើយឬទ្ធិ​ដាក់​ក្រដាសនោះ​នៅក្បែរគ្រែ។ គេទូរសព្ទ​ប្រាប់​អ្នក​ទទួលភ្ញៀវ​ឲ្យ​ទូរសព្ទទៅ​ដាស់​បារាំង​ម្នាក់នោះ​ម៉ោង ៦ល្ងាច។ គេជួយបាន​តែប៉ុណ្ណឹងឯង។

មុននឹងទៅគេ​ចេញទៅមើលទេសភាព​​នៅ​យ៉ខាង​ក្រៅជាលើកចុងក្រោយ​។ ភ្លៀង​រាំងទៀតហើយ ដូច្នេះគេ​អាចមើល​ទេសភាពឆក​សមុទ្ទពីចំងាយ​បាន​យ៉ាងច្បាស់។ មិន​ថា​សមុទ្ទធំប៉ុណ្ណា ឆកសមុទ្ទកោង​ដូច​ធ្នូពេន​ពត់​ក្រសោបយក​​ទឹក​ពណ៌​ខៀវ​ស្រងាត់​ ថ្លាយង់​ឆ្លុះ​ឃើញ​ផ្កា​ថ្ម​ទាំងឡាយ​​នៅក្រោម​សមុទ្ទ។ ទូក​ជា​ច្រើន​ក៏​ត្រឡប់មកពីកោះវិញជាមួយនឹង​អ្នកទេសចរ​ អ្នកទេស​ចរ​ដែល​ហាក់​ដូចជា​លែង​ទៅ​លេង​បារទៀត។ សុទ្ធតែ​អ្នក​ទេសចរ​ដែល​រីករាយ​នឹង​អង្គុយ​នៅ​លើ​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​ក្រោម​ដំណក់​ទឹកភ្លៀង​ជាជាង​ទៅលេង​នៅ​បារ។

ភាគទី៣ សន្យា​ថា​នឹង​សរសេរ​ពីតួថ្មី “ថប” និង​ជីវិត​តារា​បង្ហាញម៉ូដ​ស្រាត​ក្នុងក្លឹប​មក​ឲ្យអានប៉ុន្តែមានសំណូមពរ => =>

(អ្នកនិពន្ធចំណាយពេល​សរសេរ​រឿងរហូតដល់យប់ជ្រៅ បើអ្នក​បាន​អាន​កំសាន្តអារម្មណ៍ហើយ​សូមជួយសរសេរ​មតិសរសើរក៏បាន រិះគន់ក៏បាន សរសេរ​អ៊ីម៉េលក្លែងក្លាយ ឬគណនី​ក្លែងក្លាយ jijijojo@gmail.com ហើយ​សរសេរមតិតែពីរបីបន្ទាត់មកក៏បានបើ​មិនចង់​ឲ្យអ្នកណា​ស្គាល់នោះ។ ដើម្បីឲ្យអ្នកសរសេររឿងនេះ​មាន​កម្លាំងចិត្តខ្លះ។ ខំសរសេរ​រឿងមកអត់បានលុយទេ សុំតែកម្លាំងចិត្តក៏​បាន ដើម្បី​មាន​កម្លាំងដៃសរសេរភាគបន្តណា។

ធម្មជាតិនៃសុបិន

ពីរ​យប់​ហើយ​ដែល​គេ​មិន​បាន​ទូរសព្ទមករក​ខ្ញុំសោះ ឯខ្ញុំក៏​ចិត្តណាស់ដែរ គឺមិនព្រម​​ទូរសព្ទ​ទៅរ​ក​គេ​វិញ​សោះ ហើយ​មក​អង្គុយពិបាកចិត្តម្នាក់ឯង។ យើង​បាន​សន្យា​នឹង​គ្នា មិនថា​មាន​បញ្ហាអ្វីក៏ដោយ យើង​ត្រូវតែនិយាយ​ជាមួយគ្នា​ជានិច្ច​មុនពេលចូលគេង។ យើង​មិន​បាន​រស់​នៅជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែ​បច្ចេកវិទ្យាក៏ធ្វើឲ្យ​ជីវិត​កាន់​តែ​ងាយ។ តែ​ភាពងាយ​ស្រួលនេះធ្វើឲ្យ​យើង​មាន​ជំរើស​និយាយ​ទូរសព្ទជាមួយគ្នាដោយ​មិន​ចាំបាច់​ជួបគ្នា។ ដោយហេតុផលនេះ ពេល​ខ្លះខ្ញុំក៏ស្អប់ទូរសព្ទ ស្អប់បច្ចេកវិទ្យា។ 

ខ្ញុំគិតច្រើនណាស់ គិត​រហូត​ដល់​ពិបាក​នឹង​គេង​ឲ្យលក់។ ពីយប់​ខ្ញុំត្រូវ​ចំណាយពេល​រហូត​ដល់ទៅពីរម៉ោង​ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លួនឯង​អាចបិទភ្នែកគេងបាន។ រហូត​ដល់​ម៉ោង ៥ភ្លឺ ដែលខ្ញុំគិតថា​វា​ព្រឹកពេកសម្រាប់ខ្ញុំ​ក្នុងការ​ក្រោកពីដំណេក។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ខ្លួនឯង​គេងលក់មិន​គ្រប់គ្រាន់ មិន​ស្កប់ស្កល់។ សុបិន​មួយនេះ​បាន​មក​ដាស់​ខ្ញុំឡើង។ ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើង​ដោយ​អារម្មណ៍មួរហ្មងជាខ្លាំង ព្រោះ​យល់​សប្តិអាក្រក់។ បើខ្ញុំ​ដឹង​តាំងពីដំបូង​មកថា​វាគ្រាន់តែជា​សុបិន​ ម៉្លេះខ្ញុំ​ដាស់​ខ្លួនឲ្យក្រោកពីដំណេក​នេះបាត់ទៅហើយ។ ពេលនេះគេងទៅវិញក៏មិនកើត ព្រោះគេងបន្តទៀតក៏មិន​អាចបំពេញ​ភាពងោកងុយរបស់ខ្ញុំ​ដែល​បាត់​ទៅ​ដោយសារ​សុបិន​នោះ​ទេ។ 

វា​ជា​សុបិន​មួយ​ដ៏គួរឲ្យ​ខ្លាច និង​គួរឲ្យអាម៉ាស់។ ចំពោះ​មនុស្ស​ដែល​មាន​លុយ​កាន់​នឹង​ដៃ មិន​ចូលចិត្ត​ជីវិត​លំបាក មិន​ចូលចិត្ត​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃមាក់ងាយ ល្មមអាច​ចាត់ទុកថា​សុបិន​មួយនេះ​ធ្វើឲ្យ​គេ​អាច​មិន​សប្បាយចិត្តពេញមួយ​ថ្ងៃបាន។ ក្រោកដឹងខ្លួនកាលណា គិតពីសុបិននេះហើយ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​រឿងពីយប់ម៉ិញដែលគេមិនបាន​ទូរសព្ទមករកខ្ញុំ។

ខ្ញុំ​យល់​សប្តិឃើញ​មនុស្ស​ពីរបីនាក់​ដែលគេ​ធ្លាប់ទុកចិត្ត​ខ្ញុំ បែរ​ក្លាយជា​មនុស្ស​ដែល​មើល​ងាយ​ខ្ញុំជាទីបំផុត​នៅពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គ្មាន​ប្រាក់។ ខ្ញុំ​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​ហេតុអ្វី​បាន​ជា​យល់​សប្តិឃើញពួកគេទៅវិញ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​មាន​ទំនាក់ទំនងអីជិតស្និទ្ធជាមួយពួកគេនោះទេ។ ខ្ញុំចំពោះពួកគេគ្រាន់តែជា​អតិថិជន​ម្នាក់​តែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ​ក្រោកដឹងខ្លួនឡើង បើក​ iBank របស់ធនាគារ ABA មើល​ទៅក្នុងគណនីរបស់ខ្ញុំ ឃើញប្រាក់​ទាំងប៉ុន្មាន​នៅ​សល់​ដដែល អត់មាន​បាត់​បង់ទៅណានោះទេ។ បើ​ខ្ញុំអាចចូលទៅក្នុង​សុបិន​វិញបាន ខ្ញុំ​នឹង​បង្ហាញ​ថា​ខ្ញុំ​នៅ​មាន​ប្រាក់​ច្រើនក្នុងធនាគារ។ និយាយចុះនិយាយឡើង សុបិននេះ​អាច​ចាត់ទុកថា​ជា​​រឿង​ដែលអាចធ្វើឲ្យខ្ញុំ​មិន​សប្បាយចិ​ត្ត​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​ ឬគេងមិនលក់ពីយប់ ប៉ុន្តែអ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំគិត​នោះគឹ ជីវិតពិត​របស់​មនុស្ស​នាខណៈណាមួយ វា​ប្រៀប​ដូចជាសុបិនអាក្រក់ លុះដល់ពេល​វា​បញ្ចប់ទៅ​ យើង​ក៏ក្រោកឡើង​ដោយ​មាន​អ្វី​ដែលយើងមាន​នៅក្នុងដៃដដែល តែ​សុបិននោះនៅ​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដដែល។ នៅ​ថ្ងៃ​ដែលគាត់​ចាកចេញពីជីវិត​ខ្ញុំទៅ ខ្ញុំ​ត្រូវ​រស់​នៅ​តែម្នាក់ឯង​ដដែល។ ខ្ញុំ​នៅ​មាន​ខ្លួនឯង តែ​សុបិន​នោះធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​រាង​ចាល ហើយក៏ខ្លាច​នឹង​បង្កើតទំនាក់ទំនងស្នេហាជាមួយ​អ្នក​ថ្មី។

ពេល​ខ្លះ​សុបិន​ពី​រាត្រី អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ពិត​នៅពេល​ថ្ងៃ ប្រៀប​ដូចជា​វិថី​មួយ​ដ៏ពិបាក​ដើរ។ ត្រូវ​គេ​ចគ្រួស គេច​ថ្ម បាន​ជួប​មនុស្ស​ល្អហើយ ក៏​ត្រូវ​នៅ​មាន​គំនិត​សង្ស័យថា​គេ​អាច​នឹង​ធ្វើបាប​ចិត្ត​យើង​ដូច​ម្នាក់នោះទៀត។ ឬអាក្រក់ជាងនេះ យើង​មិន​អាច​ទទួលអ្នកណា​បាន​ទៀត មិនថា​គេ​ល្អយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ព្រោះតែភាពភ័យខ្លាច ព្រោះតែហត់នឿយនឹង​ស្នេហាបរាជ័យ ព្រោះតែ​មិន​ចង់​ខ្ជះខ្ជាយពេល​វេលា​បង្កើត​ការ​ចងចាំល្អៗ ហើយក៏​ត្រូវ​បំភ្លេច​វា​ទៅវិញយ៉ាងលំបាក។ វាមិន​ខុសអីពីញុំា​បាយ ប៉ះគ្រាប់គ្រួសនោះទេ។ បើ​កាលណា​បាន​ធ្មេញ​បាន​ប៉ះគ្រាប់គ្រួស​ដ៏តូចមួយហើយ អាហារ​មួយពេល​នោះ យើង​គ្មានអារម្មណ៍​នឹង​ទទួលទានទៀតទេ ម្យ៉ាង​ត្រុវ​ប្រយ័ត្តគ្រប់ម៉ាត់ក្រែង​លោ​ត្រូវ​ប៉ះ​គ្រាប់គ្រួស​ម្ដងទៀត។ 

និយាយ​តែ​ត្រឹមនេះបានហើយ! ថ្ងៃនេះ​មិន​ដឹង​ជា​ធ្វើការ​កើតឬអត់ទេ បើ​អត់​ងងុយពីយប់បែបនេះ។ 😦